Labyrint
Voor wie wil floreren – maar niet ten koste van wat er écht toe doet. Over mentaal welzijn, keuzes die kloppen en de kracht van betekenisvol leven en werken.
Zonder ambitie
Zonder ambitie. Hoe zou dat zijn?
Zonder verlangen iets te bereiken.
Zonder het gevoel iemand te hoeven worden.
Zonder het gevoel het beste uit jezelf te moeten halen.
Zonder het idee een verschil te moeten maken.
Zonder de drang te presteren.
Zonder het gevoel jezelf constant te moeten verbeteren.
Zonder het gevoel je passie te moeten leven.
Zonder het gevoel iemand te worden.
Zonder het idee dat je op weg bent naar de beste versie van jezelf.
Zonder het gevoel jezelf te moeten bewijzen.
Zonder toekomstplan.
Zonder verlangens.
Zonder carrièreperspectief.
Zonder ambitie.
Hoe zou dat zijn?
Koffie als symbool voor simpel leven
Toen ik mijn koffieapparaat aan het schoonmaken was – een moccamaster – realiseerde ik me hoeveel makkelijker het koffie drinken hierdoor geworden is. ‘Hoezo is koffiedrinken ingewikkeld dan?’ hoor ik je denken. Het koffie drinken an sich niet. Alles wat er omheen hangt wel.
Toen ik met Carlo ging samenwonen, hadden wij een simpel filterapparaat waar je twee kopjes mee kon zetten. Ik dronk nog geen koffie en voor Carlo was het voldoende. Toen gingen we verhuizen en bij onze nieuwe keuken kregen we een Senseo-apparaat. We dachten dat het heel handig zou zijn, want ook nu weer 1 of 2 kopjes per keer zetten. En ik dronk nog steeds geen koffie.
Na het krijgen van mijn eerste kindje, dronk ik inmiddels wel koffie. Het was een uitstekende manier om mijn werkdag door te komen. Mijn dagelijkse shot cafeïne zorgde ervoor dat ik me enigszins alert voelde na een gebroken nacht.
Inmiddels was het Senseo-apparaat kapot en er moest vervanging komen. Veel vrienden hadden een Nespresso-apparaat. De koffie was heerlijk. En we vonden het handig om 1 of 2 kopjes te kunnen zetten. Het bestellen van de cupjes werkte gemakkelijk en het voelde als een luxe.
Bij elke bestelling die we binnenkregen, werden we verleid met nieuwe soorten. Ook regelmatig kregen we de mooiste brochures per post om ons over te halen een nieuwe smaak te proberen. Nieuwsgierig als ik was, bestelde ik deze nieuwe smaak vaak. Ik kan overigens niet zeggen dat ik echt veel verschil geproefd hebt. Maar dat kan ook aan de hoeveelheid melk liggen die ik toevoegde.
Langzaam veranderde er iets. Het irriteerde me steeds meer dat ik de cups alleen online kon bestellen en niet met de dagelijkse boodschappen kon meebrengen. We gingen steeds meer koffie drinken en het bedrag wat we ook koffie kwijt waren, steeg aanzienlijk. Onze opbergdoos met ruimte voor verschillende smaken, kleurde steeds vaker hetzelfde. We hielden het bij een of twee smaken. We wilden niet meer kiezen. We wilden gewoon een kop koffie drinken. Het drinken van Nespresso voelde niet langer als luxe.
En toen ging het apparaat kapot. Zomaar ineens. We ruimden het op en besloten terug te keren naar filterkoffie. Het was goedkoper, makkelijker verkrijgbaar en bovenal eenvoudiger. Niks lungo, ristretto of livanto. Koffie werd weer gewoon koffie. Met melk of suiker. Meer niet.
Vaak staan we er niet bij stil dat we juist de eenvoudige dingen in het leven moeilijk maken. Achteraf was het kopen van dit apparaat misschien wel de start van het vereenvoudigen van mijn leven op allerlei andere terreinen. Want als je weghaalt wat onnodig ingewikkeld is, blijft er over wat echt belangrijk is.
Misschien tijd voor een kopje koffie?
Durf ik te vertrouwen?
Mijn hoofd weet dat het goed is om vertrouwen te hebben. Erop te vertrouwen dat ik krijg wat ik wil (of is het: wat ik nodig heb). Dat werken vanuit vertrouwen makkelijker is. En ook gewoon veel leuker. Maar wat als je hoofd iets weet en je lijf ervaart iets anders?
Mijn lijf ervaart zenuwen. Zodra ik opsta, heb ik een onbestemd gevoel in mijn onderbuik. Meestal gaat het over als ik in beweging kom en ga eten. Of denk ik dat maar? Zodra ik opsta, ben ik druk met de kinderen klaar maken voor school en kinderopvang. Als ik van school terugloop en mijn huis binnenstap is het gevoel er weer. Zodra ik achter mijn laptop zit en ga schrijven, vloeit het moeiteloos uit mijn lijf weg en maakt plaats voor een warm gevoel.
Dat gevoel vergelijk ik graag met een koude winterdag. Je loopt buiten, de ijzige wind blaast tegen je gezicht. En met een beetje pech gaat het nog regenen ook. Als je dan binnenkomt, overkomt dat gevoel van warmte je ook. Misschien is dat andere gevoel hetzelfde als lopen op diezelfde koude winterdag met constant dreigende donkere wolken boven je. Af en toe voel je een druppel en je vreest steeds dat de regenbui doorzet. Of het nu wel of niet gebeurt, maakt niet uit. De dreiging is het ergste.
Misschien is het de dreiging van de dag die me zenuwachtig maakt. Niet de dag zelf, maar de keuzes die ik vandaag maak. Luister ik naar wat ik diep van binnen al lang weet? Of ga ik door met hetgeen mij verstandig lijkt? Durf ik te vertrouwen?
Social media verslaving
Social media verslaving?
‘Zo vaak zit ik niet op mijn mobiel. Ik kan zelfs prima zonder,’ zeg ik tegen mezelf. Ik weet dat het niet waar is. Het is een stemmetje in mijn hoofd dat goedkeuring zoekt voor de constante afleiding van social media.
Na mijn social media detox in de zomer van 2016 realiseerde ik me pas hoe vaak ik mijn mobiele telefoon in mijn hand pak om een of andere app te checken. Is het niet Facebook of Instagram, dan is het wel e-mail of het weerbericht. Er blijken zelfs apps te zijn waarmee je kan meten hoeveel tijd per dag je doorbrengt met je mobiel in je hand.
Ik heb geen app nodig om te weten dat ik te veel tijd doorbreng op Facebook en Instagram. Eerst deed ik het op de automatische piloot, maar na de detoxperiode werd ik me er steeds bewuster van. Ik liet het eten aanbranden, terwijl ik via Facebook op YouTube terecht was gekomen bij een filmpje dat je echt moet zien. Ik hoorde niet dat mijn zoontje iets aan mij vroeg omdat ik in de statusupdate van een coach het ultieme recept voor geluk dacht gevonden te hebben. Toen hij vervolgens aan mijn hand begon te trekken, werd ik boos omdat mijn mobiel bijna op de grond viel. Ik klaagde tegen mijn partner dat hij altijd met de Ipad voor zijn neus op de bank zit. Terwijl ik degene ben die de hele dag door met een scherm voor haar gezicht loopt.
Toen we op een zondagmiddag gingen wandelen, was ik mijn mobiel vergeten. Ik kon nog terug naar huis, maar dat deed ik niet. Ik merkte dat het me onrustig maakte. Ik wist dat ik iets vergeten was, dat ik misschien wel nodig zou hebben. Het leek wel alsof ik me niet helemaal compleet voelde. Ik ken dat gevoel van vroeger. Dat ik onderweg naar school was en in mijn oog wreef en merkte dat ik geen mascara op had. Dan voelde ik me naakt. Alsof ik niet compleet was. Nu interesseert het me vrij weinig of ik wel of geen mascara op heb. En misschien zal dat ook ooit zo zijn met mijn mobiele telefoon. Het werd een rustige wandeling zonder verleiding om op Facebook te kijken wat anderen aan het doen zijn.
Een tijdje dacht ik dan maar helemaal te stoppen met Facebook en Instagram. Maar dan herinner ik me een interessant artikel dat ik gelezen heb op Facebook, de grappige en soms ook verdrietige ervaringen van Facebookvrienden en de mooie foto’s op Instagram. Die zou ik niet willen missen. ‘Het hoeft toch niet meteen zou radicaal, ‘ zeg ik tegen mezelf.
Maar het moet wel anders. Het spookt al een tijdje door mijn hoofd en nu ga ik het gewoon doen. Ik ga mijn social media activiteit drastisch beperken. Ik heb het volgende bedacht. Elke woensdag plaatst ik een blog en dat lijkt me meteen een mooi moment om op Facebook door te brengen. Niet op mijn mobiel, maar op mijn laptop. De app verwijder ik van mijn telefoon. Op zaterdag kijk ik naar de foto’s op Instagram.
Dat ga ik tot 1 maart volhouden. Er zijn geen uitzonderingen. Misschien werkt dit ook voor jou. Kies dagen die voor jou goed uitkomen. De begrenzing maakt het leven wat eenvoudiger. Er is weer wat meer tijd over op een dag.
Doe je mee?
Secundaire ervaringen
Als kind rende ik door de bossen naast het land van mijn opa. Ik hoorde de takken onder mijn voeten kraken. Ik voelde de frisse lucht tegen mijn wangen. Ik rook de vochtigheid van het bos. Ik zag de blije gezichten van mijn neefjes en nichtjes. Zo zag mijn zondag eruit. Ik wist niet beter.
Ik wist niets van het bestaan van verre oorden. Ik was nog nooit verder dan zeeland op vakantie geweest. Ik had geen idee hoe het er in Frankrijk uitzag. De duinen waren bergen voor mij. En ze waren prachtig. Want achter de duinen lag de zee. En niets kon mij meer vervullen dan de aanblik van de zee op een warme zomerse dag. Ik kon niet wachten om mijn zwembroek aan te doen en de zee in te springen. Die eerste voet het water in, het koude water voelen. Weer even terug het strand op. En dan rennen. In een keer er door heen. Kopje onder. Het zout proeven in mijn mond als ik weer boven kwam. De warme zon op mijn natte, koude schouders. Zo zag mijn vakantie eruit. Ik wist niet beter.
Nu ik zelf moeder ben, wil ik dat mijn kinderen hetzelfde ervaren als ik. En eerlijk gezegd, wil ik het zelf ook weer ervaren. Die pure, zuivere ervaringen. Maar het leven is complexer geworden. Ik weet dat de duinen geen hoge bergen zijn. Mijn kinderen weten het ook. Ze hebben het gezien op televisie, op een tablet en in het echt. Ik weet dat er veel meer opties zijn om op vakantie te gaan en dat zeeland er een van is. En het lijkt alsof dit luxe is en ik over luxeproblemen spreek.
Complexheid is geen luxe. Alles denken te weten omdat informatie en kennis zo breed toegankelijk is, dat is geen luxe. Het lijkt alsof het ons vrijheid geeft, maar het beperkt ons meer dan ooit te voren. Als wij op vakantie gaan, dan ‘kent’ mijn zoontje de berg al. Hij heeft het al gezien op een foto en in filmpjes. Ze hebben het allemaal al gezien. Het is allemaal zo beschikbaar. Maar het zijn secundaire ervaringen. Het zijn geen ervaringen die al je zintuigen doen prikkelen. Integendeel. Secundaire ervaringen maken je futloos en mat. De houding van alles al weten, geeft je niet de mogelijkheid om te ontdekken. Om te voelen met je eigen lijf. Om te proeven met je eigen mond. Om te ruiken met je eigen neus. Om te horen met je eigen oren. Om te zien met je eigen ogen.
Je kijkt door de ogen van een ander. Het is niet die pure, zuivere ervaring. Het is al ingekaderd. Het is al bepaald. Het heeft al structuur. Er is al bedacht wat jij te zien krijgt en wat niet.
Laten we onszelf en onze kinderen niet meer zo afleiden. Laten we gaan voor primaire ervaringen. Laten we de puurheid en de zuiverheid ervan ervaren. Laten we met onze nieuwe schoenen in de modder gaan staan. Laten we met onze blote handen een sneeuwbal maken. Laten we de regen op ons gezicht voelen. Laten we luisteren wat het leven ons te zeggen heeft.
Haast
Opzij, opzij, opzij,
maak plaats, maak plaats, maak plaats,
Ik heb ongelofelijke haast.
Opzij, opzij, opzij,
want ik ben haast te laat,
Ik heb maar een paar minuten tijd.
Ik moet rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en
weer doorgaan.
Ik kan nu niet blijven, ik kan nu niet langer blijven
staan.
Een andere keer misschien
dan blijf ik wel staan
en kan dan misschien als het echt moet,
wat over koetjes, kindren en de mannen praten,
nou dag tot ziens, adieu het gaat je goed.
Met dank aan: Herman van Veen – Opzij, opzij, opzij
Zen zonder mindfulnesscursus
Ik dacht dat ik aan yoga moest doen om meer innerlijke rust te ervaren. Om te accepteren wie ik ben. Om energie te voelen stromen. Ook dacht ik dat ik een minfulnesscursus nodig had en er zelfs een moest gaan geven. Want mindfulness ging toch over in het hier en nu zijn? Over gedachten als wolkjes voorbij laten komen. Ook de negatieve. Ja, dat kon ik wel gebruiken.
En toen ik uitgeblust een rondje ging fietsen met mijn kinderen. Als wanhoopsdaad. We hadden net een opruimochtend gehad. Daarna gingen we wat winkels af. Er moest nog wat gekocht worden. Gelukkig zijn er geen etalagepoppen als dominee omgevallen. Maar het scheelde weinig. Oplossing? Ik met twee kinderen overlopend van de energie thuis afgezet. Dan maar een rondje fietsen. Na wat onenigheid over het te fietsen rondje. Besloten ze allebei dat ze helemaal niet meer wilde. Mijn kookpunt was bijna bereikt. Ik moest mezelf gaan luchten. Dus ik zet ze in de bakfiets en vertrek.
Na een paar minuten ijzig koude wind in mijn gezicht, daalt de temperatuur aanzienlijk. Ik voel de frustratie van me afwaaien. Dan zien we een wei met schapen. De zon staat laag en de vacht van de schapen licht mooi op. We staan stil en kijken ernaar. We horen alleen het gegraas van de schapen. Iedereen is stil en we luisteren.
Ik zeg dat het ook helemaal geen goed idee was om te gaan winkelen. Dat het kijken naar de schapen veel leuker is. We fietsen verder. Als we thuiskomen zijn we heerlijk uitgewaaid. We zetten de televisie aan en kijken met z’n drieën naar Buurman en Buurman met een bakje chips op schoot. Even wil ik met een boek in de keuken gaan zitten en als ik aanstalten maak om op te staan, zegt Paco; ‘Mama, blijf je bij ons zitten?’
Daar kan geen mindfulnesscursus tegen op. En daar bedoel ik mee dat je ontspanning kan zoeken in het dagelijks leven. Dat het niet een moment in de week is dat je een yogales volgt. Het is zaak om zentijd in te bedden in het dagelijks leven. Niet op speciale dagen. Niet alleen op vakantie. Niet alleen in het weekend. Elke dag. Steeds opnieuw weer. Het is geen luxe. Het is pure noodzaak.
Geen goede voornemens en nieuwe plannen dit jaar
Jarenlang was ik een fervent plannenmaakster. Ik begon er in november mee en in januari begon ik met frisse moed aan al mijn nieuwe plannen en goede voornemens. Om er in november achter te komen dat het toch allemaal anders was gelopen. Dat motiveerde me alleen maar meer. Blijkbaar waren mijn plannen niet goed genoeg. Ik moest nog betere plannen maken. Meer doelen stellen. En mezelf nog meer discipline opleggen om me aan mijn plannen te houden.
Het werkte niet.
En eigenlijk werd januari een verschrikkelijke maand. Iedereen had nieuwe plannen en ging er met frisse moed tegenaan. Terwijl ik eigenlijk al wist dat mijn plannen niet uit gingen komen. Ik was op voorhand al teleurgesteld.
Ook nu zie ik het om me heen. Alles wat we doen moet verbeterd worden. We moeten slanker zijn. We moeten meer klanten werven. We moeten meer geld verdienen. We moeten mooier zijn. We moeten nog grootser durven dromen. We moeten gelukkig zijn.
En blijkbaar kunnen we niet gelukkig zijn met de situatie zoals deze nu is. Gewoon met wat we nu hebben.
Stel je voor dat je geen plannen hoeft te maken voor dit jaar. Stel je voor dat je gelukkig mag zijn met wat je nu hebt. Dat het genoeg is. Dat je tevreden bent. Dat je niet meer nodig hebt.
Stel je voor dat je kunt doen wat je wilt zonder plan. Zonder goede voornemens. Dat het helemaal niet nodig is om alles van tevoren te bedenken. Stel je voor dat je kansen ziet, juist omdat je geen plan hebt. Stel je voor dat je niet gehinderd wordt door je plan. Stel je voor dat je vrij bent zonder plan. Stel je voor dat je zelfs zonder plan de weg weet. Hoe zou dat zijn?
Hoe weet je wat je wil?
Het lijkt wel of zoeken mijn nieuwe natuur is geworden. Ik ben al jaren lang aan het zoeken. Naar zin, naar betekenis en naar geluk. Vaak dacht ik het gevonden te hebben. Maar zodra de nieuwigheid eraf was, begon het zoeken weer opnieuw.
Ergens maakte het me radeloos. Zou ik ooit wel vinden wat ik zocht? En waar zocht ik nu eigenlijk naar?
Het was me inmiddels al lang duidelijk dat ik niet zocht naar een grote, meeslepende droom om waar te maken. Maar dat er helemaal niets zou zijn, dat kon ik ook niet verteren.
Stapje voor stapje kwam ik dichterbij. Steeds vaker zocht ik antwoorden van binnen in mezelf en niet buiten mezelf. Ik werd me bewust van terugkerende patronen. Toen ik ze eenmaal zag, was ik in staat ze te doorbreken. Ook weer geleidelijk aan. Toen aan het licht kwam dat ik graag wilde schrijven, was ik niet meteen opgelucht. Alhoewel ik een moment van euforie ervoer, sloten de tentakels van negatieve overtuigingen zich al snel weer om mij heen.
Ik zat gevangen in een web. Net zoals voorheen. Echter had ik nu de schat gezien en die wilde ik mee naar huis nemen. Mijn zoektocht had nu betekenis gekregen. Ik wist waarvoor ik het deed.
Toen ik mezelf van de tentakels had bevrijd en begon met schrijven, wist ik het. Ik wist dat dit was wat ik het allerliefste deed. Ik hoefde nergens heen. Ik wilde niet meer zoeken. Alles was goed. Ik was thuis. En weet je hoe het voelde? Het was pure, zuivere liefde.
Ik herkende dit gevoel. Ik had het namelijk eerder ervaren. Toen ik mijn man ontmoette en toen mijn kinderen geboren werden. Het was herkenning. Het was alsof het er altijd was geweest.
Zoek binnen in jezelf naar die liefde. Pel de lagen af. Laat je masker vallen. Het hoeft niet allemaal in een keer. Het mag stap voor stap. Beetje bij beetje.
Jaaroverzicht 2016 – deel 2
De tweede helft van het jaar was anders (lees hier deel 1). Mijn manuscript was geschreven. Ik had geproefd aan iets wat me oneindig veel vervulling en vreugde gaf. En nu moest ik de puntjes op de i gaan zetten. Maar voordat ik dat deed, had ik rust nodig. Ik ontdeed me voor vijf weken van social media. De social media detox gaf me het inzicht dat ik behoefte had aan vereenvoudiging. Een simpeler leven. Met minder moeten. Minder presteren.
Ik wilde van onnodige ballast af. Ik wilde meer rust van binnen ervaren, maar van buiten was het chaos. Tijd om op te ruimen. Het werd me steeds duidelijker wat ik niet meer wilde. Het drukke moderne leven. Steeds weer die tredmolen in. Ik wilde eruit en zocht naar manieren om dat te doen.
Ineens werd het me duidelijk waarom ik zo graag in die tredmolen bleef. Ik zat er al zo lang. Ik was er gewend. Daar kon ik bezig blijven en hoefde ik niet te voelen wat ik al heel lang voelde. En nu ik geen fabulous business woman meer hoef te zijn, is de weg vrij. Vrij van zelfopgelegde beperkingen. Ik mag gewoon mezelf zijn.
Het is tijd om zelf aan het roer te gaan staan. Om mijn leven in te delen zoals ik dat zelf wil. Om verantwoordelijkheid te nemen. Om pijn toe te laten, zodat er ook vreugde kan ontstaan.
Door mijn verhaal met jou te delen, hoop ik dat je jouw verhaal onder de loep neemt. Dat je gaat ontdekken wat jij jezelf dag in dag uit vertelt. Dat je tot je diepste essentie komt. Ik wens je de moed toe om dat te doen.
Nieuwsbrief Labyrint
Benieuwd hoe mijn nieuwsbrief Labyrint eruitziet? Lees de laatste hier.