Labyrint
Voor wie wil floreren – maar niet ten koste van wat er écht toe doet. Over mentaal welzijn, keuzes die kloppen en de kracht van betekenisvol leven en werken.
Gekozen voor het moederschap?
Twee weken geleden publiceerde ik deze blog; ‘Mijn droombaan is moeder’. Ik kreeg veel reacties op Facebook en wonderbaarlijk veel op Linkedin. Positieve nog wel. Alles behalve wat ik had verwacht.
Er gebeurde twee dingen.
Ten eerste had ik verwacht dat ik negatieve reacties zou krijgen. Daarom duurde het ook zo lang voordat ik het stuk durfde te plaatsen. Ik had reacties als ‘jij hebt makkelijk praten, sommige mensen moeten fulltime werken voor de hypotheek of ze nu willen of niet.’ ‘Wat een luxepaard ben jij.’ ‘Net of het moederschap zaligmakend is.’ ‘Je bent gewoon ontzettend lui. En niet meer dan dat.’
Deze reacties bleven uit. En weet je, stiekem had ik erop gehoopt. Ik had gehoopt dat anderen tegen mij zouden zeggen wat ik voortdurend tegen mezelf zei. Als een rechtvaardiging. Als anderen het ook vinden, zal het wel waar zijn.
En dat had te maken met het tweede dat er gebeurde. In plaats van echt dankbaar te zijn voor de complimenten die ik kreeg, nam ik ze niet echt in ontvangst. Ik schoot meteen weer in mijn oude patroon. Ik kreeg gedachten als ‘ik heb het helemaal verkeerd opgeschreven, nu denken ze dat ik thuisblijfmoeder ben.‘ ‘Nu krijg ik nooit meer opdrachten en verdien ik geen cent meer.’ ‘Als mijn twee nieuwe opdrachtgevers dit maar niet lezen.’ ‘Waarom heb ik dit gedaan?’
Dat laatste is misschien wel een goede vraag. Waarom heb ik dat stuk geschreven? Omdat ik me schaamde. Ik schaamde me ervoor dat ik plezier in het moederschap heb. Ik schaamde me ervoor dat er een deel van mij is dat het prima vindt om appeltaart te bakken met de kinderen, om met ze door de bossen te struinen en om samen voor de televisie te hangen. Dat was precies het deel van mezelf dat er niet mocht zijn. Het deel dat ik de kop wilde indrukken. Het deel waar ik vanaf wilde. Want wat ik wilde was een sterke, onafhankelijke vrouw zijn. Zoals ‘de meid die op de toekomst is voorbereid’ uit het jaren 80 spotje uit mijn jeugd. Een fabulous business woman. Dat wilde ik zijn. Grappig genoeg was het eerst fabulous business mom. Maar toen besloot ik dat ik van het ‘mom’ af moest en maakte er ‘woman’ van.
Ik herkende mijn patroon door de weerstand die ik voelde. Als mensen schreven dat ik ‘gekozen had voor het moederschap’, werd er iets in mij geraakt. Ik wilde in de verdediging schieten. ‘Ik werk nog wel, hoor.’ En: ‘ik verdien nu meer dan een parttime baan in loondienst.’ Dat soort dingen. Maar ze hebben gelijk. Ik heb gekozen voor het moederschap. Het moederschap als een deel van wie ik ben.
Nog steeds beklemt het mijn keel. Net alsof ik het niet mag uitspreken. Hoe vaker ik het doe, hoe minder het wordt. Accepteren doe je niet met een paar woorden uitspreken. Accepteren is een proces en het uitspreken is misschien wel de eerste stap.
Echt vertrouwen, geen trucje
Aan het eind van de puberteit begon ik met lezen over positieve affirmaties. Het idee dat je jezelf kon programmeren om positief te denken sprak me aan. Niet het positief denken op zich, maar om het vervelende gevoel van twijfel en onzekerheid van me af te schudden.
En zo oefende ik braaf met de affirmaties en zei elke dag tegen mezelf: ‘Ik geloof in mezelf.’ Ik kan niet ontkennen dat het mij een goed gevoel gaf. Ik hield het alleen nooit vol. Om de zoveel tijd kwam dat positief denken weer terug en deed ik het weer een tijdje. Om er vervolgens weer mee te stoppen omdat het niet werkte. Zelfs het alom geprezen boek ‘Verwacht wonderen’ van Gabrielle Bernstein met haar 40 dagen methode om van je angst af te komen, hield ik niet vol. Tot dag 12 ging het goed, daarna stopte ik er gewoon mee. Ik had er geen zin meer in.
Natuurlijk gaf ik mezelf op mijn kop dat ik lui was, dat ik gewoon moest doorzetten. Dat ik zo nooit zelfvertrouwen zou krijgen, als ik niet eens de moeite nam om iets te proberen en vol te houden. Laten we zeggen dat ook dit niet bijdroeg aan mijn zelfvertrouwen. Totdat ik ontdekte waar de schoen wrong.
Echt vertrouwen is geen trucje
Echt vertrouwen is geen trucje. Het is geen methode die je leert. Echt vertrouwen komt van heel diep. En daar zit precies het probleem. Want daar in die diepe laag van jezelf, zit nog wat anders. Daar zit angst. Met al die trucjes ben ik nooit tot die diepere laag gekomen. Ik bleef aan de veilige buitenkant mijn trucje doen om vervolgens te concluderen dat het niet werkte.
Je kan past echt vertrouwen als je ook bang durft te zijn. Toen ik aan mezelf durfde toe te geven dat ik doodsbang was om mijn verhaal op te schrijven, kwam langzaamaan het vertrouwen. En toen ik aan mezelf kon toegeven dat ik eigenlijk ook heel bang was voor het verhaal, kwam er nog wat meer vertrouwen. En toen ik aan mezelf ging toegeven dat ik bang was voor alles wat ik voelde, kwam er weer wat meer vertrouwen.
Er is alleen licht als er ook schaduw is.
Vertrouwen komt als je ook bang durft te zijn. Als je naar de schaduw durft te kijken. Er is alleen licht als er ook schaduw is.
Angst
Angst, je bent er altijd. Soms hoor ik je even niet en denk ik zelfs dat je verdwenen bent. Maar niets is minder waar. Je komt harder terug, dan ooit te voren. En laat me duidelijk merken dat je niet verdwenen bent. En dat ik ook nooit van je af zal komen, als het aan jou ligt tenminste.
Dat is precies wat ik de hele tijd probeer. Ik wil van je afkomen. Soms doe ik dat door heel hard te gaan rennen. Dan hoop ik dat je mij niet bij kan houden en het opgeeft. Een andere keer maak ik me heel klein. Zo klein dat ik haast onzichtbaar word. Dan hoop ik dat je mij niet ziet. Een andere keer blijf ik heel stil zitten. Ik verroer me niet. Dan hoop ik dat je mij niet ziet. Als dat allemaal niet lukt, houd ik mijn adem in. Ik wacht tot je mij voorbij loopt omdat je mij niet hoort ademen. Wat ik ook probeer, het lukt niet. Je blijft me vinden. Je blijft me achtervolgen. Zelfs als ik ’s nachts mijn ogen sluit.
Dan kom je vermomd in mijn dromen. Als een hele boze opdrachtgever die mijn factuur niet wil betalen omdat ik volgens hem waardeloos werk heb geleverd. Of je komt in de vorm van een brute moordenaar die mij achterna zit met een mes. Of je houdt me wakker door rond te dwalen in mijn hoofd, net zolang tot ik het ochtend zie worden.
Je bent er altijd. Ik weet dat ik niet van je af kan komen. Dat hoeft ook niet meer. Ik ben niet meer bang voor je. Ik zie dat je het goed bedoelt. Ik weet dat je mij wil beschermen. Je mag blijven. Je mag doen wat je denkt dat goed is. Maar je neemt mijn hoofd niet meer over. Je mag spelen met de zenuwen in mijn buik. Je mag me bewust maken van dingen die ik liever niet zie. Je mag me bewust maken van dingen die ik niet wil horen. En je mag me bewust maken van dingen die ik niet wil voelen.
Ik heb je gezien. Ik heb je gehoord. Ik heb je gevoeld. Ik weet dat je niet weggaat. Ik weet dat je niet weg kunt. Ik weet dat je altijd blijft. Dat is goed, want je hoort bij mij. Je bent een deel van mij.
Nooit goed genoeg
Alles wat ik doe, kan altijd beter. Het is eigenlijk nooit goed genoeg. Ik ben nooit goed genoeg. Perfectionisme noemen ze dat geloof ik. Toen ik als twintiger hard aan mijn carrière werkte, had ik niet eens door dat ik een perfectionist was. Zelfs niet toen het meerdere malen tegen me is gezegd.
En als je iets niet wil zien, dan heeft het leven daar een oplossing voor. Je wordt gewoon neergehaald. Er gebeurt iets aangrijpends in je leven en je moet wel naar jezelf gaan kijken. Inmiddels weet ik dat de lat best wat lager mag en ben ik wat minder streng voor mezelf. Toch is dat nooit-goed-genoeg-gevoel niet verdwenen. Ik zie het ook bij andere vrouwen. Het zit diep verankerd in ons. En we worden er dagelijks mee geconfronteerd.
Nog niet zo lang geleden ben ik het aantal spullen dat ik heb drastisch aan het verminderen. Ik begon lekker veilig met het speelgoed van de kinderen. Zo hoefde ik niet naar mijn eigen sores te kijken. Maar ik ontkwam niet aan de bergen kleding die in mijn kast en op zolder lagen. Het opruimen van de kleding bracht het nooit-goed-genoeg-gevoel helemaal terug. Ik herinnerde me de momenten dat ik het aanhad. Dat ik me dik voelde. Dat ik me onbelangrijk voelde. Dat ik me ongezien en niet gewaardeerd voelde.
Zo ging het ook bij de stapel boeken die ik uitsorteerde. Boeken die ik nodig had om mijn interieur perfect te maken. Boeken die ik nodig had om slank te zijn. Boeken die ik nodig had om mijn dromen zichtbaar te maken. Boeken die ik nodig had om de wereld te verkennen. En zo ging het nog even door.
Niets van dat alles heeft het nooit-goed-genoeg-gevoel doen verdwijnen. Sterker nog die spullen werkten mee om het gevoel in stand te houden. Hoe meer spullen ik verzamelde, hoe groter de belofte van het perfecte leven werd. Het verlangen bleef, maar ik bereikte het nooit. En daardoor werd het verlangen naar meer spullen steeds groter. En het gat met het perfecte leven ook.
Dagelijks worden we geconfronteerd met producten en diensten die we nodig zouden moeten hebben om een gelukkig leven te leiden. Om ons leven zin en betekenis te geven. En we weten allemaal dat zin en betekenis niet van spullen komen en toch blijven we kopen.
Als je wilt weten wat jouw leven echt betekenis geeft. Wat je drijft, wat je blij maakt, waarvan je gaat dansen. Kijk dan eens om je heen. Wat heb je echt nodig?
Lettertype van je eigen handschrift
Een lettertype van je eigen handschrift, dat is iets heel anders dan je van mij gewend bent. Op Instagram, Facebook en nieuwsbrieven zag ik leuke handgeschreven lettertypes voorbij komen. Nu wilde ik niet zomaar een handgeschreven lettertype. Ik wilde een lettertype van mijn eigen handschrift. Niet omdat ik nu zo’n geweldig mooi handschrift heb, maar omdat het dan echt van mij is. En het dus niet persoonlijk maakt als een trucje, maar echt persoonlijk is.
Via deze website kun je heel makkelijk van je eigen handschrift een lettertype maken. Reserveer er wel even wat tijd voor. Ik heb het wel 6 keer gedaan voordat ik tevreden was. En zul je net zien ben je bij de Z, vlekt de inkt op het papier.
Succes!
Mijn droombaan is moeder
Lange tijd oordeelde ik over moeders die drie dagen gingen werken in een functie op een lager niveau. Ik oordeelde ook over moeders die fulltime bleven werken. En thuisblijfmoeders kwamen er helemaal slecht van af. Hadden al die feministen hun werk dan voor niets gedaan?
Toch was ik niet gelukkig in het leven dat ik leidde. Ik wilde aan ideaalbeelden voldoen. Ik wilde carrière maken en de perfecte moeder zijn. Ik maakte mezelf en anderen wijs dat het kon. Dat het mogelijk was de perfecte carrièremoeder te zijn. Waarom wilde ik dat eigenlijk? En voor wie? Wilde ik aan mijn eigen moeder bewijzen dat ik het ook kan; werken en moeder zijn. Deed ik het omdat de maatschappij het verwacht van vrouwen? Was het een strijd voor onafhankelijkheid?
Al die tijd was ik druk bezig met uitvinden hoe het hoort volgens mijn overtuigingen. Ik zag niet wat ik eigenlijk zelf wilde. Of misschien wilde ik het niet zien. Het paste niet precies in mijn ideaalbeeld van hoe het leven als moeder zou zijn. En het paste ook niet in het plaatje dat de maatschappij voor mij had bedacht. Wat ik echt wilde, ging tegen al mijn principes in.
De principes die ik had bedacht of had overgenomen van anderen. Toen ik naar binnen keek, zag ik met hoeveel plezier ik mee op schoolreisje ging. Hoe ik genoot van de onbevangenheid van die kinderen, de vrolijke gezichtjes. Ik zag hoe fijn ik het vond om de grote glimlach op het gezicht van mijn zoontje te zien als hij het schoolplein op rent. Ik zag mezelf ’s avonds op de bank zitten met mijn armen om ze heen. Toen wist ik wat ik al heel lang wist.
Moeder zijn is als een droombaan voor mij. Dat betekent niet dat ik het altijd leuk vind, maar wel dat ik een diepe vervulling ervaar. Dat betekent ook niet dat ik alleen de moederrol wil vervullen. Het betekent dat ik dat deel van mezelf (eindelijk) accepteer. Het hoort ook bij me. Ik kan het niet meer ontkennen.
Je hebt geen coach nodig
Er is een nieuw zelfhulpboek uit en jij voelt een onbedwingbare drang om het boek te kopen. Want wie weet biedt dit boek wel de gouden formule naar geluk en succes. Ergens weet je wel dat het niet zo is, maar je wilt het zo graag geloven. En als het boek dan niet doet wat het belooft, ga je op zoek naar een coach. Een boek kan je ook niet echt helpen, daarvoor moet je naar iemand toe. Althans dat denk je.
Hulp en ondersteuning
Vroeger ging je voor raad naar de pastoor, tenminste in het katholieke zuiden. Tegenwoordig gaan we voor advies naar een coach. En dat is zo gek nog niet. We hebben allemaal momenten in ons leven dat we hulp nodig hebben. Dat er iemand is die naar ons luistert, tot inzichten laat komen en weer op weg helpt. Ik heb die hulp ook gezocht en gekregen. En toch heb ik iets ontdekt dat krachtiger is dan welke coach dan ook. Dan welke hulp van buitenaf dan ook. Iets wat ik al mijn hele leven doe en mijn grootste steun en toeverlaat is geweest bij momenten waarop het ronduit beroerd ging, maar ook op momenten dat ik mijn vreugde wilde delen.
Hulpmiddel
Het hulpmiddel dat ik gebruik, gebruikt elke coach. Het is het eerste wat ze je laten doen; schrijven. Een coach laat je een logboek, een dagboek of een verslag maken. Ze laten je schrijven. Schrijven is al sinds mijn 7e – toen ik mijn eerste dagboek kreeg – mijn trouwe bondgenoot. Mijn diepste geheimen en verlangens vertrouw ik toe aan het papier. Dingen die ik niet eens hardop durf uit te spreken. Op het papier zijn ze veilig.
Reflectie
Als je schrijft, dan lucht je je hart. Je kan je negatieve gedachten uiten op papier. Ze kunnen uit je lichaam, uit je systeem. Zodat ze niet langer je hoofd bezet houden en je blik vertroebelen. Eenmaal uit je hoofd, ga je helder zien. Het schept afstand. Zodra je iets opschrijft, zie je dat het maar gedachten zijn. Dat het loopjes zijn die de geest met je neemt. Dat je niet hoeft te geloven wat daar staat. En als je voorbij die wirwar van gedachten bent, kom je bij iets anders.
Intuïtie
Als je helemaal leeg bent geschreven. Als je belemmeringen, negatieve gevoelens en gedachten op papier hebt gezet, blijf dan doorschrijven. Laat je pen gewoon doorgaan. Want als je hoofd is uitgeschakeld, schrijft je intuïtie verder. Toen ik terug las in mijn dagboeken, zag ik telkens het woord ‘schrijven’ terugkomen. Het stond overal. Bij droombaan, bij verlangens, bij dingen die ik leuk vond om te doen. Ik heb maar tot 6 jaar terug gelezen. Ik wist het de hele tijd al. Ik zag het alleen niet. Ik weet dat dit wazig klinkt. Ik kon het zelf ook niet geloven. Dus vraag je niet af of dit waar is of niet. Ga het gewoon proberen. Waarom niet? Ga het ervaren.
Antwoorden op jouw vragen, vind je van binnen. En schrijven is een manier om tot dat binnenste te komen. En het is een makkelijke manier. Het enige wat je nodig hebt is pen en papier en de moed om te beginnen.
P.S. Download hier het Coach Jezelf werkboek als je behoefte hebt aan een leidraad bij het schrijven.
Rust heb je echt nodig
Reclameboodschappen komen de hele dag naar ons toe. Zet de televisie aan en je ziet hoe gelukkig je wordt van witte tanden of dat je zelfs een menstruatiedag vrolijk dansend in de zon kan doorbrengen. En op social media zien we hoe een hip interieur ons levensvreugde brengt. Of worden we overtuigd een cursus te volgen die op miraculeuze wijze ons levensdoel ontvouwd.
We geloven dat we deze dingen nodig hebben om ons leven waarde te geven. En we weten ook allemaal wat het doel is van reclame; producten en/of diensten verkopen. Dat weten we en toch geloven we in de belofte van een nieuw product. Niet omdat we dat product zo graag wil hebben. Nee, wij willen hebben wat het ons belooft: geluk, gezondheid, vreugde, voldoening en geld. Dat is wat wij echt willen. Maar vinden we dat in de aanschaf van nieuwe producten?
Je weet het antwoord zelf al. Kijk maar eens om je heen. Hoeveel spullen heb jij verzameld die je eigenlijk niet nodig hebt? Hoeveel kledingstukken hangen er in de kast die je nooit draagt? Met hoeveel speelgoed speelt jouw kind echt? En hoeveel kussens passen er op je bank?
Ik weet niet wat jij nodig hebt om gelukkig te zijn. Ik weet wel hoe je erachter kan komen. Dat is rust. Het inbouwen van rustmomenten in het dagelijks leven. Niet het hele leven vol plannen. Niet van activiteit naar activiteit hollen. Niet elke stilte opvullen met woorden.
Dat is niet makkelijk. Het leven is hectisch en druk. Er worden hoge eisen gesteld. Toch kun je ervoor kiezen om rust prioriteit te laten zijn en geen sluitpost. Rust is een basisbehoefte, een eerste levensbehoefte. Stel je eens voor hoe je dag eruitziet als je niet hebt geslapen? Dan weet je hoe belangrijk rust is.
“Rust is geen sluitpost.’
Een manier om meer rust in te bouwen is het doen van deze simpele oefening voordat je gaat slapen. Ga op je rug op bed liggen met je armen langs je zij. Adem rustig in en uit. Je hoeft je ademhaling niet te forceren. Vervolgens ga je met je aandacht langs je hele lichaam. Begin bij je tenen, voel of daar spanning zit. Ga vervolgens naar je knieën, heupen, rug, armen, schouders, nek, kaken. Je hoeft niets te doen. Het enige wat je doet is ervaren. Voelen waar in je lijf er spanning zit. Dat is alles.
Meer tips voor rust, lees je hier.
De onzin van vergelijken
‘Kijk eens onze dochter loopt al. Hoe oud was jouw dochtertje toen ze voor het eerst liep?’ zei een vriend. ‘Net een jaar geweest,’ zei ik. Ik zag de teleurstelling op zijn gezicht. ‘O, dus ze was ook best vroeg.’ Stiekem was ik daar blij om. Later vroeg ik me af waarom eigenlijk. Ik hou niet van het vergelijken van onze kinderen. Ik wil graag dat mijn kinderen zichzelf ontwikkelen in hun eigen tempo en zich niet opgejaagd voelen door leeftijdsgenootjes, of nog erger de ouders ervan.
Waarom vergelijken we?
Toch doe ik het zelf ook. Als twintiger was mijn vakantie eigenlijk een drama omdat ik altijd wel iemand op het strand zag die slanker, bruiner, mooier was dan ik. Vervolgens viel ik mijn man ermee lastig en als hij vaak genoeg had gezegd dat ik er prima uit zag, kon ik het loslaten. En toen ik net voor mezelf begon, keek ik constant naar andere ondernemers. Er ook toen waren er vrouwen die in mijn ogen meer succes hadden, een mooiere website en betere nieuwsbrieven. Er was altijd wel iets waarom ik mezelf naar beneden haalde. Ik deed het omdat ik bevestiging zocht. Ik wilde zeker weten dat ik het goed deed.
Je eigen legende
In het boek de Alchemist van Paulo Coelho schrijft hij over het leven van je eigen legende. Toen ik het boek voor de tweede keer las, werd me ineens duidelijk hoe onzinnig vergelijken eigenlijk is. Als iedereen zijn eigen persoonlijke legende leeft, dan is geen een leven hetzelfde. En is het logisch dat vergelijken geen zin heeft. Simpel gezegd, een appel is hier om een appel te worden en een peer om een peer te worden.
Concentreer je op jezelf
Als je erkent dat jij een eigen pad hebt om te volgen, ben je in staat je meer te focussen op jezelf. De ander wordt dan minder belangrijk. En ook de behoefte om jezelf beter te voelen ten koste van de ander. Je ziet dat het er eigenlijk helemaal niet toe doet wat een ander doet. En je bent in staat die energie die je eerst in anderen stak, in jezelf te steken. Het lukt je zelfs om minder te oordelen over een ander.
Als je jezelf niet meer vergelijkt met anderen, leer je dat je kinderen. Ze volgen je voorbeeld. En als iemand dan zegt dat zijn jongere zoon al lang zonder zijwieltjes kan fietsen, dan kun je dat gewoon laten gebeuren. Dan voel je niet de neiging om jezelf te verdedigen. Dan accepteer je dat jouw zoon zijn eigen pad volgt. Net als jij.
De goeroe ontmaskerd
Er komt een bericht op Facebook voorbij dat je aandacht trekt. Je gaat het lezen. Het eerst wat je denk is ‘herkenbaar’. En dan komt het. Deze persoon heeft het allemaal al een keer meegemaakt en een oplossing gevonden.
Je bent sceptisch. Toch wint je nieuwsgierigheid het van je gezonde verstand. Je vult je naam en e-mailadres in en je krijgt iets in je mailbox. Iets life changing. Je bekijkt de video of leest het ebook. Je raakt er steeds meer van overtuigd dat deze persoon jou kan helpen. Dat degene jou helpt aan een droombaan, aan een succesvol bedrijf of een gelukkig gezinsleven. Aan een leven waarin al jouw wensen uitkomen.
Een paar weken later denk je waarschijnlijk dat de training of dienst – na het volgen van een webinar – de enige redding is. Je schrijf je in. Je doet het gewoon. Dit is je kans en die mag je niet laten schieten. Je volgt de training. Je hebt er echt wel wat van geleerd. En ja, je hebt ook nieuwe mensen ontmoet. Maar om het nu life changing te noemen? Je gaat aan jezelf twijfelen want al die anderen zijn razend enthousiast en succesvol. Het lijkt alsof jij de enige bent die geen grote verandering doormaakt.
En dan scroll je weer langs de tijdlijn van Facebook. Er is een bericht dat je aandacht trekt. Je overtuigt jezelf; ‘Dit keer is het anders’. En we weten allemaal dat het niet anders zal zijn. Je weet ook best wat je wel moet doen. Diep van binnen weet je het. Maar het is zo moeilijk. Je wilt vluchten. Geloven in een wonderplan. In een life changing programma. Het is toch veel makkelijker als stappen worden voorgekauwd. Dan volg je die gewoon. Maar er zit maar een ding op. Je weet het best en toch zeg ik het: Je eigen shit opruimen.
Je hebt geen goeroe nodig. Het enige wat je hoeft te doen is toelaten wat je voelt. En het is donker, misschien is het er wel zwart. Shit is vies. Je kan er niet meer van maken. Of misschien toch wel? Van Floor heb ik geleerd dat shit ook mest is. Mest voor de grond. Voeding voor de aarde. Zodat er weer dingen kunnen gaan bloeien.
Nieuwsbrief Labyrint
Benieuwd hoe mijn nieuwsbrief Labyrint eruitziet? Lees de laatste hier.