Labyrint
Voor wie wil floreren – maar niet ten koste van wat er écht toe doet. Over mentaal welzijn, keuzes die kloppen en de kracht van betekenisvol leven en werken.
Word Preeclampsia Day
Vandaag is het World Preeclampsia Day, georganiseerd om aandacht te vragen voor de symptomen en gevolgen van hellp en pre-eclampsie tijdens de zwangerschap. En het brengt mij weer even naar de periode nu bijna 6 jaar geleden. Ik deel graag een stukje uit mijn boek hierover.
Die nacht kan ik niet slapen. Ik ben misselijk, ik voel me niet
lekker en heb een enorme hoofdpijn. Ik denk aan de symptomen
van hellp. Ik maak Mark wakker.
‘Wat is er?’
‘Ik voel me niet goed. Ik heb hoofdpijn.’
‘Dan gaan we nu meteen naar het ziekenhuis.’
‘Nee, joh. Zo erg is het nu ook weer niet.’
‘Waarom ben jij altijd zo eigenwijs? Het gaat wel om je gezondheid
en dat van ons kind.’
‘Ja, dat weet ik ook wel. Als het echt ernstig zou zijn, dan
weet ik dat toch zeker zelf het beste. Ik ga nu slapen en morgen
naar de huisarts. Want die verloskundige zegt toch dat het
erbij hoort.’
‘Goed, maar maak mij wakker als het erger wordt. Afgesproken?’
‘Ja, ja.’
De hele nacht blijf ik wakker. Zelfs in het donker doen mijn
ogen pijn. Het voortdurende gebonk in mijn hoofd houdt me
uit mijn slaap. Ik leg mijn handen op mijn buik en voel hoe het
kleintje zachtjes tegen mijn hand schopt. Het stelt me gerust.
Het krijgen van hellp heeft me uiteindelijk ook veel gebracht. Het heeft me gedwongen naar binnen te gaan. Te onderzoeken wat mijn diepste verlangens zijn en pijn uit het verleden toe te laten. Het hele verhaal lees je in mijn boek: Moederwond.
Ben je bereid het werk te doen?
Ik zal eerlijk zijn.
Ik was niet bereid het werk te doen.
Ik vond het prima me te blijven verschuilen achter:
Ik durf het niet.
Ik weet niet of ik het kan.
Ik heb het nog nooit gedaan.
Het is vast heel moeilijk.
Er is niemand die me kan helpen.
Ik heb een voorbeeld nodig.
Ik kan het niet alleen.
En het was allemaal waar. Tot ik besloot het werk te gaan doen. Het werk om ervoor te zorgen dat al die dingen niet meer waar voor mij zijn. Het werk dat betekent pijn opzoeken in plaats van vermijden. Het werk dat betekent de pijn voelen. Ervaren waar de schoen wringt. Bereid om mijn tranen te laten gaan. Bereid om de brok in mijn keel niet weg te slikken, maar eruit te halen. Door heel hard te huilen. Door te schreeuwen. Door even geen ‘net meisje’ te willen zijn.
Toen ik de pijn had toegelaten was er ruimte om te ervaren wat ik dan wel wilde. En toen ik dat eenmaal wist, ging ik het werk doen om mijn wens werkelijkheid te laten worden. En dat was niets anders dan komen opdagen. Elke dag weer. Inspiratie of niet.
Want het werk hoort erbij. Werk hoort bij het dagelijks leven. Maar als je werkt in dienst van je verlangen, ervaar je vreugde. Heb je plezier in het doen van het werk. Dan zie je dat de pijn van het werk doen, bijdraagt aan de vreugde. Dat pijn en vreugde naast elkaar staan. Dat het allebei betekenis geeft aan hetgeen je doet.
Ben je bereid het werk te doen? De rode draad is mijn stok achter de deur. Je bent welkom.
Marketing met een missie
Toen ik in 2013 begon als ondernemer had ik een missie. Ik wilde ZZP-ers en MKB-ers laten zien dat marketing leuk was. En dat juist zij alles in huis hadden om hun bedrijf op een authentieke manier te laten zien aan (potentiële) klanten. Ik wilde ze ervan overtuigen dat goede marketing van binnenuit komt. Dat het niet gaat om klanten binnenhalen en reclame maken. Ik geloofde zelfs dat het meeste werk in het binnenwerk zit. In vragen als: wat drijft ons? waarom komen wij elke dag ons bed uit om hier te gaan werken? wat is ons verhaal? Het buitenwerk was slechts een vertaling van hetgeen zich binnenin afspeelde.Pas dan zouden we gaan praten over logo’s, beelden, social media, websites, brochures, nieuwsbrieven, etc.
En zo begon ik vol goede moed, vol goede ideeën, vol idealen. En overal waar ik kwam ging het slechts over de buitenkant. Sommige waren wel bereid naar hun verhaal te kijken, maar verder dan een praatje over de geschiedenis ging het niet. En wat deed ik? Ik knikte, ik luisterde, ik schreef. En ging aan de slag met het buitenwerk. Ik riep nog wel een paar keer ‘Goede marketing komt van binnenuit.’ Maar verder dan dat kwam ik niet. Laten we zeggen dat hetgeen ik van binnen ervaarde haaks stond op hetgeen ik zag in de buitenwereld.
Na een tijd besloot ik dat het marketingvak misschien niet aan mij besteed was. Dat het niet meer bij mij paste. Ik deed alleen nog maar marketingprojecten voor bedrijven die naar mijn idee al authentiek waren. Die al doen wat ze beloven. Die al geloofwaardig zijn. Steeds minder vaak deelde ik mijn visie.
Vandaag bedacht ik ineens dat mijn visie op marketing die ik bijna 5 jaar geleden bedacht en uitwerkte nog steeds actueel is. En het gekke is dat ik marketing ondertussen een vies woord begin te vinden. Het is iets geworden voor mij wat gelijk staat aan: jezelf moeten verkopen, anderen overtuigen, je mening/product/dienst aanprijzen, mailinglijsten bouwen.
En dat is nu precies niet de reden waarom ik ooit koos voor het marketingvak. Voor mij ging het altijd om het verhaal. Het verhaal wat een bedrijf te vertellen heeft. Afgelopen vakantie liep ik in een klein stadje in de Provence langs de vitrine van een klein winkeltje. Voor het raam stond een werkbank met oud gereedschap. Op het raam stond erbij geschreven: ‘Het gereedschap van mijn opa’. Achter de werkbank stond een jonge man een leren tas te maken. Mijn hartje maakte een klein sprongetje. Want dat is ook marketing. En ik vond het geweldig. Het was precies de reden waarom ik het ben gaan studeren. Deze man heeft in de paar minuten (of misschien wel seconden) dat ik voor zijn raam stond zijn hele verhaal verteld.
Dat is voor mij marketing met een missie. Dat is het afstemmen van de binnenkant met de buitenkant. En ik merk dat ik er het laatste woord nog niet over gezegd heb. Wordt vervolgd.
Jouw unieke plek
Bij je geboorte heb je een puzzelstukje gekregen.
Jij bent hier om precies dat stukje uit te dragen.
Niet het stukje van een ander. Jij hebt jouw eigen stukje.
Iedereen heeft zijn eigen stukje.
En elk stukje is even belangrijk.
Zonder jouw stukje is de puzzel niet compleet.
Het doet er niet eens toe of je jouw stukje begrijpt.
Of je weet welke kleur het heeft.
Of je weet welke vorm het is.
Je hoeft het alleen maar neer te leggen.
Je hoeft het niet door te drukken op een plek waar het niet past.
Je hoeft het niet te veranderen, te verbeteren.
Jouw stukje is al klaar.
Als je op jouw stukje gaat staan, sta je op jouw unieke plek.
Dan doe je wat bij je past.
Dan laat je van buiten zien wie je van binnen bent.
De binnenkant is afgestemd op de buitenkant.
En daar kan ik jou bij helpen. Dat is namelijk mijn stukje: het afstemmen van binnen met buiten.
Ik zie het als mensen aan de buitenkant iets anders laten zien dan wat er van binnen leeft.
Ik zie het als buiten niet klopt met binnen.
Wil je het masker laten zakken? Op jouw unieke plek gaan staan? In verbinding met je intuïtie? Van daaruit werken, leven en zijn?
Doe met mij mee in de rode draad.
De reis als bestemming
In de meivakantie hadden wij een camper gehuurd. Thuis bedachten we dat we door Duitsland, Oostenrijk en Italië zouden rijden. Misschien konden we zelfs een stukje Slovenië doen. Na de weerberichten gelezen te hebben, leek een koud en regenachtig Oostenrijk niet zo’n goed idee. Dat hadden we vorig jaar zomer al wel gezien. De koers werd gewijzigd en we vertrokken via Luxemburg naar Frankrijk.
De eerste camping had ik van te voren uitgezocht. We reden er keurig met de tomtom heen. Alles verliep volgens plan. De zon begon zelfs te schijnen bij aankomst. Die eerste avond stortte ik me op het zoeken naar een nieuwe camping voor de dag erna. Terwijl ik riep dat ik niet de hele tijd met het zoeken naar campings bezig wilde zijn.
Ik vond het moeilijk om niet te weten waar ik naar toe ging. Ik wilde graag dat het er leuk was. Dat het er mooi was. En door zoveel mogelijk informatie te verzamelen dacht ik daar controle op te hebben. Maar het idee dat we per se naar een bepaalde camping moesten, stond me ook tegen. Dat was niet het gevoel van vrijheid waar ik naar verlangde.
Ik was degene die mijn eigen vrijheid inperkte. Ik was diegene die bedacht hoe de reis zou moeten verlopen en het stramien voor mezelf opstelde. En dat was iets wat ik wel vaker deed, daar hoefde het geen vakantie voor te zijn. Want het leek alsof het stramien vrijheid zou brengen. Als ik precies zou weten waar we heen gingen, kon ik achterover leunen en wachten tot we er waren. En als we er waren zou de vakantie beginnen.
Na drie campings liet ik het los. Ik wilde ’s avonds niet meer zoeken in de campinggids. Ik wilde een boek lezen. We keken naar het weerbericht en reden naar de zon. En bij de zon aangekomen, zochten we een plek. En we kwamen op plekken die we van tevoren niet bedacht hadden. De ene plek was mooier dan de andere, maar ze hadden allemaal hun eigen karakter. Overal was er iets leuks te vinden en ook overal was er iets te vinden wat niet leuk was. En we hadden de vrijheid om te vertrekken wanneer we wilden.
Je leeft niet voor de pot met goud aan het einde van de regenboog.
We waren niet op weg naar een bestemming. De reis was de bestemming. En zo was het met deze vakantie, maar zo is het ook in het dagelijks leven. Je leeft niet voor de pot met goud aan het einde van de regenboog. Je leven is de reis. En de reis is de bestemming. Je bepaalt zelf waar je heen gaat, wat je onderweg doet en wat je wil zien. Je kunt de zon achterna gaan of in de regen blijven zitten. Het is aan jou.
In de rode draad daag ik mezelf uit om bewust te reizen. Dus te doorzien wanneer ik mezelf beperkingen op leg en door elke dag opnieuw te kiezen voor verbinding met mijn intuïtie.
Financieel onafhankelijk
Ik moet financieel onafhankelijk zijn is een overtuiging. Het is iets dat ik heel belangrijk vind. En toch is het ook een overtuiging die ervoor zorgt dat ik de wereld via het kader van ‘financieel onafhankelijk moeten zijn’ bekijk.
En een kader schept altijd beperkingen. Door deze overtuiging zie ik niet wat er mogelijk is als ik deze overtuiging niet zo hebben. Maar ja, ik heb deze overtuiging niet voor niets. Ik heb het geleerd van mijn moeder, die zelf ook altijd gewerkt heeft. Ik heb het te horen gekregen van de overheid die in de jaren 80 meisjes stimuleerden te studeren met hun campagne ‘een slimme meid is op de toekomst voorbereid’. Ik heb het te horen gekregen van mijn vrouwelijke leidinggevende ‘pas op dat je niet met twee kinderen in de bijstand belandt’. Ik zie het bij mede-ondernemers ‘meer impact, meer verdienen.’
Het lijkt alsof ik er niet om heen kan om financieel onafhankelijk te zijn. Alsof het echt moet. Daarom is het ook een hardnekkige overtuiging geworden. En rationeel kan ik geen argument bedenken om het niet financieel onafhankelijk te zijn.
Maar toen kwam dat verlangen naar boven borrelen; een boek schrijven. Ik begon nog ambitieus. Ik zou mijn boek binnen een halfjaar op de markt brengen, het zou een non-fictieboek worden dat zou bijdragen aan mijn ‘expertstatus’ en ik zou een marketingproject ernaast blijven doen. Op deze manier zou ik slechts een halfjaar financieel afhankelijk zijn van mijn partner. En daarna zou ik er weer volle bak tegenaan kunnen om mijn status van financieel onafhankelijke vrouw weer op te pakken.
Het liep anders. En het financieel onafhankelijk willen zijn zorgde ervoor dat ik opdrachten aannam waarvan ik wist dat ik ze niet leuk vond. Het zorgde ervoor dat ik mezelf ging dwingen. Dat ik de lat weer heel hoog ging leggen. Ik beet mijn tanden erin vast. Net zo lang tot mijn kiezen pijn begonnen te doen en ik los moest laten.
Al die tijd dat ik me druk maakte dat ik niet financieel onafhankelijk was, bleef ik gewoon geld verdienen. Er kwam altijd wel iets op mijn pad, soms uit onverwachte hoek zoals een belastingteruggave. En alles waar ik bang voor was is niet gebeurd: mijn man is er niet vandoor gegaan met een nanny (niet dat ik weet tenminste), we hebben ons huis niet hoeven te verkopen, ik heb genoeg te eten gehad, ik heb zelfs kleding kunnen kopen, mijn kinderen zijn niets te kort gekomen, we zijn op vakantie geweest. Alles is gewoon doorgegaan.
In plaats van dankbaar te zijn, was ik boos. Ik was boos op mezelf omdat ik zo’n vrouw was die profiteerde van het geld van haar man (weer een overtuiging), een vrouw die een lui luxe leventje leidde (weer een overtuiging), een vrouw die niets met haar studie deed (weer een overtuiging). Al die tijd gaf ik mezelf op mijn kop, terwijl ik er ook voor had kunnen kiezen om dankbaar te zijn.
Dankbaar dat ik de kans heb gekregen om een boek te schrijven. Dankbaar dat ik mijn kinderen kan ophalen van school. Dankbaar dat mijn partner graag werkt in zijn twee bedrijven. Dankbaar voor het fijne huis waar ik in woon. Dankbaar dat ik voor het eerst iets heb gedaan wat mij intens vreugde bood zonder dat er een (financieel) resultaat was. Dankbaar dat ik mijn verhaal naar buiten heb gebracht en daarmee anderen inspireer hetzelfde te doen.
Er is altijd een keuze.
Ik heb gevochten als een leeuwin om mijn status van financieel onafhankelijk vrouw te beschermen. Een overtuiging is een gevangenis. En in de gevangenis ervaar je geen vrijheid. Wat zou je doen als je de sleutel had van de gevangenisdeur? Als je gewoon naar buiten kon lopen? Dat kun je doen als je bereid bent je overtuigingen los te laten.
Goed of fout: een kwestie van perspectief?
Mijn dochtertje deed een spelletje. ‘Welk dier is geen huisdier?”stond erbij. Met een aanwijsstick drukte zij op het zwarte bolletje bij de afbeelding van een poes. Het muziekje ging. Een poes is een huisdier. Bij de slang bleef het muziekje uit. Een slang is geen huisdier.
Maar stel je voor. Je bent een kind en jullie hebben thuis een slang. Gewoon geheel legaal, met papieren en zo. Dat is de slang wel een huisdier.
Zo zijn we de hele dag bezig met het plaatjes van mensen, dieren en objecten in hokjes. Hoe goed we het hokje ook afkaderen, er is altijd wel iets of iemand dat er niet in past. Dat noemen we dan fout.
Stel dat het kind met de slang als huisdier het zwartje vakje had aangedrukt en het muziekje bleef uit: fout. Een slang is geen huisdier, maar voor dat kind wel.
Het is dus heel moeilijk om te bepalen of iets goed of fout is. Ook al lijkt het nog zo makkelijk, als in het geval van dit kinderspel.
Zo makkelijk als het lijkt is het niet. Wij zien maar een deel. Een deel dat wordt bepaald door hoe we zijn opgegroeid, hoe ons DNA elkaar zit, wat we hebben meegemaakt, waarvoor we zijn beloond of gestraft. Door die bril bekijken wij de wereld. En dan nog durven we met de vinger te wijzen en te zeggen of iets goed of fout is.
Stel je voor als we daar mee op zouden houden. Wat zou er dan gebeuren? Van binnen en van buiten?
Wonden helen door schrijven
Toen ik ging schrijven ontdekte ik de rode draad in mijn leven. Ik zag dat wat ik deed, ook werd gedaan door mijn moeder en door haar moeder. Ik leerde mezelf kennen. Ik ging de diepte in. Het donker in. Ik kwam op plekken waar ik nog nooit eerder was geweest omdat het er zo donker was. Ik was bang van de schaduw. Maar toen ik er eenmaal naar durfde te kijken, ging het licht op de wonden schijnen. En de wonden werden geheeld.
Schrijven is voor mij een manier om bij die wonden te komen. Om ze te durven aankijken. Om de pijn te durven voelen. En om de pijn te helen. Doordat ik altijd schreef, is mijn roman Moederwond ontstaan. Het hele proces van schrijven, heeft voor mij deze wond geheeld.
Sommige dingen durf ik niet uit te spreken, maar wel op te schrijven. Schrijven biedt een veilige ruimte. Een ruimte waarin je jezelf kan zijn. Een ruimte waarin je je schaduwkant mag ontdekken. Een ruimte waar jij alleen bent. Het mag lelijk zijn. Je mag er boos zijn. Je mag er gefrustreerd zijn. Je mag er verdrietig zijn. Als je de schaduwkant toelaat, dan laat je ook het licht toe.
Wil je ook leren hoe schrijven jouw wonden kan helen?
Verlangen
Er schuilde een verlangen in mij. Een verlangen om mijn stem te laten spreken. Om iets wat in mij leefde naar buiten te laten komen.
Ik gaf gehoor aan dat verlangen. Ik begon met de buitenkant. Ik ging bedenken hoe ik dat verlangen vorm kon gaan geven. Ik ging leren hoe ik die vorm in de praktijk kon brengen. Het was mijn eerste online training: van Passie naar Business met slechts drie deelnemers.
Ik was teleurgesteld. Ik had het niet goed gedaan. Ik was niet goed genoeg. Ik kon dit niet. Dus ging ik nog meer over die vorm leren. Ik ging de vorm verbeteren en ging een tweede inschrijfronde van mijn online training in. Dit keer met geen enkele deelnemer.
Dit was niet de weg. En in plaats van me te richten op een nieuwe vorm. Liet ik de vorm los. Ik ging terug naar mijn verlangen. Dit keer ging ik naar binnen. Ik liet het er zijn. Ik luisterde ernaar. Ik volgde de signalen en liet de vorm ontstaan van binnenuit.
De vorm was een boek. Om mijn verhaal te kunnen vertellen had ik een boek nodig en geen training. Ik had het proces van het schrijven nodig om de wond aan het licht te laten komen. Zo kon de wond genezen. En nu laat ik mijn litteken aan de buitenwereld zien. De roman Moederwond is vanaf nu overal verkrijgbaar.
De cirkel is rond. Binnen is kloppend gemaakt met buiten. Er is afstemming. Er is verbinding.
Het verlangen om mij uit te spreken is er nog steeds. Even leek het erop alsof ik nu vast zat aan een vorm. Alsof al het volgende weer een boek moest zijn. Ik zit nooit vast. Ik mag het laten ontstaan. De vorm kiest mij. De boodschap kiest mij. De vorm is een online retraite, iets wat al lang sluimerend aanwezig was. De boodschap is ‘de rode draad.’ Dankzij het schrijven van een boek, ben ik weer verbonden met de rode draad in mijn leven. De rode draad die me de weg wijst. Die me leidt door mijn eigen verhaal.
Boekexpositie
Afgelopen zondag was mijn boekexpositie. Het was een geweldige dag. Heel veel fijne mensen op bezoek gehad. Leuke gesprekken gevoerd en mooie reacties mogen ontvangen. Iedereen bedankt voor de mooie dag.
Foto’s en een online versie van de expositie bekijk je hier.
Nieuwsbrief Labyrint
Benieuwd hoe mijn nieuwsbrief Labyrint eruitziet? Lees de laatste hier.