Labyrint
Voor wie wil floreren – maar niet ten koste van wat er écht toe doet. Over mentaal welzijn, keuzes die kloppen en de kracht van betekenisvol leven en werken.
Leven en werken vanuit bezieling
Leven en werken vanuit bezieling. Dat vond ik lange tijd te mooi klinken om waar te zijn. En toch is dat wat ik nu doe.
Ik woon nog steeds in hetzelfde huis. Ik heb nog steeds dezelfde partner. Ik zie er nog min of meer hetzelfde uit. Ik doe nog steeds hetzelfde werk. Ik heb nog steeds dezelfde vrienden.
Het lijkt erop alsof er niets veranderd is. Toch wel.
Bezieling heeft namelijk niets te maken met de buitenkant. In eerste instantie niet. Het heeft alles te maken met de binnenkant. Bezieling treedt op als je echt gaat luisteren naar wat jij graag wilt. Dat jij jezelf voorop stelt. Elke dag weer.
Dat heeft niets te maken met egoïsme of onbehoorlijk gedrag onder het mom van jezelf zijn. Het heeft alles te maken met jezelf durven zijn. Naar jezelf te durven kijken. De confrontatie aan te gaan met je demonen. En niet alleen aan de oppervlakte. Nee, ook die laag daaronder en daaronder en daaronder. Naar die plek durven gaan waar het pikdonker is. Waar het nooit licht wordt. Daar moet je zijn. Daar zitten je demonen.
Niemand kan die demonen voor je bestrijden, dat zul je zelf moeten doen. Je kunt zoveel challenges, webinars, trainingen volgen als je wilt. Pas als je bereid bent echt naar jezelf te kijken, echt naar binnen te gaan. Dan ben je in staat te werken en leven vanuit bezieling.
Dan gaat het niet meer over geld verdienen, succesvol zijn, meer klanten, een andere baan, een andere partner, een nieuw huis, etc. Vul maar in wat je wil. Dan gaat het over het vervullen van je diepste verlangens. Dan gaat het over de persoon worden die je altijd al had willen zijn.
Dat wil niet zeggen dat geld verdienen, succesvol zijn, meer klanten willen, etc niet goed is. Ik wil ook geld verdienen. Ik wil zelfs veel geld verdienen. Want als ik veel geld heb, kan ik mijn bedrijf ontwikkelen. En ik heb gemerkt dat er twee paden zijn. Het ene pad heb ik reeds bewandeld: veel kennis vergaren, hard werken, veel geld verdienen. En het tweede pad is bezield werken en leven. Ondernemen vanuit bezieling. Vanuit mijn intuïtie. Op basis van mijn unieke plek in het groter geheel. Het schrijven van mijn roman Moederwond was de eerste stap hierin. En zo is het me voor het eerst gelukt om met mijn passie geld te verdienen. Nu ga ik verder op dit pad en kijken waar het me brengt.
Ben je geïnteresseerd in dit pad? Ontdek wat het voor jou betekent door te starten met ritueel schrijven. Download hieronder het 7-dagen ritueel schrijven dagboek waarin ik je de methode uitleg.
Het vinden van je authentieke stem
Ik zie mezelf bij een kampvuur zitten met andere vrouwen. Die vrouwen luisteren naar mijn verhaal en ze hebben zelf ook een verhaal. Ze willen graag hun verhaal vertellen, maar dat vinden ze lastig.
Ze hebben het idee dat het verhaal er niet toe doet.
Dat er niet genoeg hoogte- of dieptepunten in hun verhaal zitten.
Dat niemand op hun verhaal zit te wachten.
En misschien geldt dit nog wel het meest:
‘Wie ben ik om mijn verhaal te delen? ‘
Dat dacht ik ook. Wie ben ik om te schrijven over mijn moeder? Over mijn oma? Wie ben ik om te vertellen over hun leven?
ik vertelde mijn verhaal omdat het uit mij moest. Ik durf gerust te zeggen dat het een roeping was. Een innerlijke drang om het verhaal te vertellen. Omdat wonden alleen helen als er licht bij komt. En als ik mijn wond heel, dan heel ik de collectieve vrouwenwond ook een klein beetje. Dan wordt het misschien veiliger voor anderen om ook hun verhaal te vertellen. Om uit te spreken wat ze op hun hart hebben. Om hun verhaal te vertellen.
Want draai de vraag eens om: Wie ben ik om mijn verhaal niet te delen?
Stel je voor dat er 1 iemand zou zijn die troost vindt in mijn verhaal. Dan heb ik door het delen van mijn verhaal 2 mensen geholpen; de ander en mezelf.
En straks vinden mensen er wat van? Dat gebeurt. En ik vind dat niet leuk. En toch is het zo. Ik heb een app bericht gekregen van iemand die er moeite mee had dat ik dit verhaal naar buiten bracht. Zij vond dat het niet aan mij was om dit te vertellen. En als zoiets gebeurt kan ik twee dingen doen: terugslaan of zelfonderzoek. Met het verstrijken van de jaren kies ik steeds vaker voor zelfonderzoek. Dan ga ik schrijven. Ik ga onderzoeken wat dit met mij doet, welke overtuiging erop zit. Vervolgens ga ik schrijven wat ik dan wel wil. En als de emotie eraf is, weet ik dat de angel eruit is.
Door te schrijven kom je in contact met jouw innerlijke stem, jouw intuïtie. Je leert keuzes te maken vanuit deze wijsheid en niet vanuit negatieve gedachten of emoties. Zo laat je steeds vaker je authentieke stem aan het woord. Het ware zelf. Niet een bedachte versie, een merk.
Dat is wat ik wil. Vanuit intuïtie schrijven en spreken. En dat is wat ik te brengen heb. Dat is mijn gereedschap.
Wil je ook starten met ritueel schrijven? Download hieronder het ritueel schrijven dagboek.
De persoon worden die je altijd al had willen zijn
Het was een warme dag. Ik zat buiten onder de overkapping in de tuin. Mijn benen omhoog en op mijn schoot de Ipad. Ik was het zoveelste boek aan het lezen. En toen las ik dit: ‘Door te schrijven ben ik de persoon geworden die ik altijd al had willen zijn.’ Dat was het. Dat was precies de reden waarom ik schreef.
Mijn boek was net uitgekomen. Ik had het idee dat ik nu een schrijfster was. Ik keek af en toe rond op fora waar andere debutanten om raad vroegen. Ik voelde niets. Geen herkenning. Geen saamhorigheid. Geen welkom-bij-de-club-gevoel. Was ik nu weer bezig mezelf in een hokje te proppen? De dagen erna begon ik weerstand te ervaren. Begon nu alles weer opnieuw? Was schrijven dan niet mijn passie?
Dus ik deed, wat ik altijd deed: schrijven. Al mijn gedachten spuugde ik uit in word. Het was een en al frustratie. Er wilde iets uit en het kwam er niet uit. Ik ging hardlopen en toen mijn boze energie was verbrand, ging ik weer schrijven. Ik schreef dat ik mezelf met een groep vrouwen zag en de woorden mindfulness, yoga en reiki kwamen voorbij. En toen ineens ging het licht aan. Ik schreef:
Ik wil schrijven, ik wil creëren en ik wil met mensen zijn.
Mensen begeleiden in het schrijven.
Het schrijven als coaching tool.
Het schrijven om bij jezelf te komen. In een groep en toch alleen.
Schrijven om bij je antwoorden te komen. Elke dag weer. Dat is het.
Zo werkt dat dus, schrijven.
Dit is de reden waarom ik schrijf. Ik wil geen romans schrijven. Ik wil geen informatieve boeken schrijven. Ik wil een verhaal vertellen. Ik wil mijn waarheid onderzoeken. Ik wil weten welke persoon erachter die gedachten zit. Ik wil tot de essentie van wie ik ben komen. Ik wil de persoon worden die ik altijd al had willen zijn. En ik weet nu wat ‘mijn manier’ is. En dat is: ritueel schrijven.
Ritueel schrijven is eenvoudig en tegelijkertijd leidt het je door complexe lagen. Je hebt er niets voor nodig. En ik wil je graag helpen om te starten met ritueel schrijven. In het ritueel schrijven dagboek, laat ik je zien hoe je vandaag nog kan beginnen.
Vul hieronder je naam en e-mailadres in en je ontvangt het ritueel schrijven dagboek:
Wat fluistert jouw innerlijk kind?
Als kind was mijn favoriete uitje de bibliotheek. Ik ging op woensdagmiddag met mijn moeder en zusje naar ‘de grote bieb’. De grootste van de stad met de meeste boeken. Ik liep meteen naar de kinderhoek en pakte een boek van Guus Kuijer en dook in de wereld van Madelief. Ik werd Madelief.
Ook als pubermeisje was ik graag in de bieb. Ik bezocht trouw de afdeling parapsychologie, waar ik las over zelfvertrouwen, positief denken, spiritualiteit, het vrouwelijke en het mannelijke. En tijdens de lessen levensbeschouwing spitste ik mijn oren. Ik herinner me het moment nog goed. De leraar vertelde dat godsdiensten er waren omdat mensen antwoorden zochten op levensvragen. Het woord ‘levensvragen’ was groot en ver weg en tegelijkertijd klein en dichtbij.
Het was een eerste herkenning. Tijdens een vrij project bij het vak tekenen ontdekte ik wat creëren was. Niet een opdracht uitvoeren, maar iets creëren vanuit mezelf. Mijn project had drie vrouwen gezichten en met verschillende technieken had ik ze in beeld gebracht. Niet wetende dat ruim 20 jaar later drie vrouwengezichten de kaft van mijn boek zouden sieren.
Dit zijn enkele herinneringen uit mijn kindertijd die iets in me hebben aangeraakt. Ik wist dat er iets in mij was dat groter was dan wat ik kon bedenken. Iets ondoorgrondelijks. Iets mysterieus. Het was er, maar ik kon het niet benoemen. Laat staan begrijpen. Soms zette dat iets me aan tot gebed. Dan deed ik mijn handen in elkaar en stelde vragen voor het raam van mijn kamer. Kijkend naar buiten, wachtend op antwoord. En soms kreeg ik ook antwoord. Niet in de vorm van een stem, maar ik wist ineens wat ik moest doen. Soms ervaarde ik een troostend gevoel. Dat iets, dat onbenoembare, dat was er altijd. Soms wat meer op de voorgrond en dan weer op de achtergrond. Ik praatte er nooit met iemand over, zelfs niet met mijn zusje met wie ik bijna alles deelde. Ik hield het voor mezelf. Alleen mijn dagboek kreeg er soms een glimp van te zien. Het zat heel diep verstopt en het leek wel alsof ik er bang voor was.
Hoe ouder ik werd, hoe dieper dat onbenoembare verdween. Ik vergaarde kennis. Uit boeken, van leraren. En al die kennis maakte mijn hoofd overvol. Zo vol dat ik moeite had om te leren voor mijn eindexamen. Er kon gewoon niets meer bij. Met mijn hakken over de sloot haalde ik mijn VWO-diploma. En later tijdens andere studies was het ook zo. Het leek alsof het hoofd steeds voller gepropt moest worden. En het was nooit genoeg. Ik had eigenlijk nooit het idee dat ik voldoende kennis had om het leven aan te kunnen. Om het leven te leiden dat ik graag wilde. Zeker niet toen ik begon aan mijn eerste baan. Het leek alsof ik helemaal niets meer wist en weer helemaal opnieuw moest beginnen. Nu begon het pas. En ik bleef het op dezelfde manier aanpakken: leren, kennis vergaren, hard werken. Het onbenoembare liet nog nauwelijks van haarzelf horen.
Totdat ik moeder werd en mijn zoontje op mijn borst werd gelegd. Toen wist ik dat het onbenoembare terug was. En ik wist dat het pure, zuivere liefde was. En dat het er altijd al was geweest. Omdat ik ernstig ziek was, had mijn hoofd het opgegeven. Ik kon niets meer bedenken. Ik kon niet meer hard werken. Ik kon me alleen maar overgeven aan het intuïtieve, aan mijn innerlijke wijsheid. En zij hielp me mijn kindje te voeden en mezelf te voeden.
Nu – bijna zes jaar later – lukt het me contact te maken met mijn intuïtie. Met mijn innerlijk kind. Niet alleen meer afwachten op een ingeving. Maar de verbinding opzoeken, zodat ik van daaruit keuzes maken.
(On)succesvol
Succesvol of onsuccesvol zijn, is een kwestie van perspectief. Laat ik meteen maar een voorbeeld beschrijven.
In september 2013 begon ik als ondernemer. Ondanks al mijn aandacht voor mijn online zichtbaarheid, begon ik met 1 klant. Hoewel ik wekelijks zichtbaar was op Linkedin en Facebook, verwierf ik toch maar twee klanten in het jaar daarna. Ondernemen was niet gemakkelijk en ik besloot mijn kennis uit te breiden.
In 2015 volgde ik verschillende trainingen over online ondernemen en marketing. Mijn kennis implementeerde ik direct, maar desondanks verkocht ik mijn eerste online training aan slechts 3 mensen. Toen ik de prijs verlaagde volgde er in 2016 maar 5 klanten voor deze training. Ik stopte met de training want ik had niet het succes gehaald dat ik had gehoopt. Ik was hevig teleurgesteld en dacht erover te stoppen met ondernemen.
Ondertussen was ik begonnen aan het schrijven van een boek, een langgekoesterde wens. Met heel veel geluk werd het boek in 2017 uitgegeven door een kleine uitgeverij. Hoewel het boek overal verkrijgbaar is, gaat de verkoop niet vanzelf. Ik heb het gevoel er heel hard aan te moeten trekken. Na een mislukte training, een boek dat geen bestseller is, ben ik het ondernemen wel een beetje beu. Als ik geen succes kan hebben, hoeft het voor mij niet meer.
Hetzelfde verhaal vanuit een ander perspectief.
In september 2013 begon ik als ondernemer. Dankzij al mijn aandacht voor mijn online zichtbaarheid, begon ik direct met 1 klant. Doordat ik wekelijks zichtbaar bleef op Linkedin en Facebook, verwierf twee grote in het jaar daarna. Ik had geld verdiend om te investeren en besloot mijn kennis uit te breiden.
In 2015 volgde ik verschillende trainingen over online ondernemen en marketing. Mijn kennis implementeerde ik direct en in de allereerste online training die ik gaf verkocht ik meteen 3 trainingen van bijna 300 euro per stuk. In het jaar daarna bood ik dezelfde training aan zonder begeleiding voor een lagere prijs en verkocht de training aan 5 mensen met het sturen van slechts twee mailberichten hierover. Ik stopte met de training omdat ik vanbinnen voelde dat het niet voldeed aan mijn ware verlangen. Ik was rusteloos en keerde naar binnen om te ontdekken welk verlangen wilde doorbreken.
Eind 2015 kwam mijn langgekoesterde wens; het schrijven van een boek aan het licht. In 2016 schreef ik met veel plezier aan het boek en behaalde nog wat omzet met twee vaste opdrachtgevers.
Begin 2017 stuurde ik mijn manuscript naar een uitgeverij waar ik een goed gevoel bij had. Binnen een week had ik een ‘ja’ en in april 2017 werd mijn debuutroman Moederwond gelanceerd tijdens een expositie in het Witte Kasteel. Het boek is overal verkrijgbaar en heeft positieve reacties gekregen van lezers. Ondernemen is een groot avontuur en heeft mij op plaatsen gebracht die ik van tevoren nooit had kunnen bedenken. Ik kijk uit naar de volgende stap.
En weet je wat ik doe? Ik vertel meestal de eerste versie van het verhaal tegen mezelf. Dag in dag uit. En daarmee wordt versie 1 de waarheid. En ik had het niet eens door. Totdat ik ritueel schrijven ging beoefenen. Schrijven als een beoefening zoals meditatie dat is. Ik schreef mijn gedachten op en zag letterlijk op papier het verhaal staan dat ik mezelf meerdere keren per dag vertelde. Ik zag hoe negatief ik praatte over mezelf en wat ik deed. Geen wonder dat ik me vaak teleurgesteld en gefrustreerd voelde.
Het is niet voor niets dat ik mezelf telkens versie 1 van het verhaal vertel. Dat doe ik om mezelf te beschermen. Want als ik blijf zeggen dat ik onsuccesvol ben, dan hoef ik niets te bewijzen. Dan hoef ik niet bang te zijn voor de pijn dat het toch niet zo blijkt te zijn. Maar wat is het verschil? Ik ervaar de pijn nu ook. Meerdere keren per dag omdat ik het steeds herhaal in mijn gedachten. En als ik dit blijf herhalen, wordt het vanzelf werkelijkheid.
Door dit inzicht, ben ik in staat om versie 2 van het verhaal te vertellen. Om te zien dat dat net zo goed waar is en dat er feitelijk niets veranderd is. Het is een ander perspectief of mindset. Het principe klinkt makkelijk, maar het vereist oefening. Dagelijks oefenen om te zien wat het verhaal is dat jij jezelf verteld. En blijven oefenen om het om te keren. Om jouw angst te transformeren in verlangen.
Of schrijf je hieronder in: [magicactionbox]
Durf jij je uit te spreken?
‘Ik vond het best een leuke vrouw.’
‘Ik ook, maar ze was wel aanwezig.’
‘Ja, dat klopt. En ze kende niemand.’
‘Wel op een leuke manier vond ik.’
‘Ja, dat vond ik ook. Maar ja, wij zijn zo niet.’
‘Nee, wij zijn meer bescheiden.’
En toen kon ik het gesprek tussen de twee vrouwen op een parkeerplaats niet meer verder volgen.
Dat vond ik jammer. Want het fascineerde me. Ik weet namelijk precies wat ze bedoelen. En ik zal ongetwijfeld vele van soortgelijke gesprekken hebben gevoerd.
Jezelf uitspreken. Aanwezig zijn. Daar vind ik namelijk wat van.
Het is beter om je bescheiden op te stellen. Om niet te veel de aandacht op je te vestigen. Om niet te veel op de voorgrond te zijn. Zeker als je in een omgeving bent waar je nog niet zoveel mensen kent.
Vaak houd ik liever mijn mond. Omdat het makkelijker is. Omdat het veiliger is. Omdat ik dan geen confrontatie aan hoef te gaan.
Wat ik eigenlijk wil zeggen, slik ik in. Ik houd het binnen. En daar gaat het een eigen leven leiden. Het worden herhalende negatieve gedachten. Het worden frustratiemomenten. Het wordt boosheid.
En soms komt die boosheid er dan ineens uit. Dan zal ik wel eens even van me laten horen. En zeg ik allerlei dingen die ik helemaal niet bedoeld had. De boosheid spreekt en niet het hart.
Vrouwen die zich uitspreken zijn in het verleden bestraft. Ze belandden op de vuurstapel. Later mochten ze klappen op vangen of werden ze onderdrukt met misbruik. Ondanks alle verworven vrijheden voor vrouwen zit deze pijn nog diep in ons. Een pijn die door hele kleine dingen dagelijks wordt gevoed. En om de pijn te vermijden, houden we ons mond. En vallen we andere vrouwen die zich wel uit durven spreken af. En dat doen we alleen omdat het ons pijn doet. We zijn bang.
Stel je voor dat we niet bang hoeven te zijn? Niet voor wat een ander vindt. Niet voor onze boosheid. Niet voor onze grootsheid.
Stel je voor dat we ons durven uit te spreken? Wat zou dat betekenen voor onze dochters? Hoe zouden zij dan opgroeien? Welke boodschap geven wij hen mee?
Ik wil me uitspreken. Ik wil delen wat er in mij leeft. Ik wil delen wat ik zie, wat ik ervaar en wat ik hoor.
Dat doe ik niet vanuit boosheid. Dat doe ik vanuit mijn hart. Vanuit de imperfectie van het leven. Vanuit kwetsbaarheid. En dan hoop ik de volgende keer dit te horen op een willekeurige parkeerplaats.
‘Ik vond het best een leuke vrouw.’
‘Ik ook, maar ze was wel aanwezig.’
‘Ja, dat klopt. En ze kende niemand.’
‘Wel op een leuke manier vond ik.’
‘Ja, dat vond ik ook. Ik zou dat ook wel willen.’
‘Ja, ik ook. Op mijn eigen manier dan.’
Download direct:
[magicactionbox]
Volg de weg van plezier
Eind 2015 was ik best radeloos. Ik was twee jaar ondernemer. Hoewel het financieel niet eens slecht ging met mijn bedrijf, voelde ik me toch een mislukkeling. Dat gevoel had ik tien jaar eerder gehad. In 2006 opende ik mijn webshop en al gauw had ik klanten en stond mijn webshop in de Cosmopolitan. Iets om trots op te zijn, zou je zeggen.
Trots op mezelf was iets dat ik niet kende. Natuurlijk was ik trots; op anderen. Het syndroom van nooit-goed-genoeg stak de kop op. En in 2015 weer. Wat ik ook deed, het was nooit succesvol genoeg. Ik zag altijd anderen die het beter deden in mijn ogen. En dan gaf ik op.
Tijdens een coachsessie bij Marga werden mijn ogen geopend. Een verdriet dat ik als klein meisje meedroeg kwam naar boven. En ik wist wat dat kleine meisje wilde. Zij wilde haar verhaal vertellen. Dus schreef ik mijn eerste boek, Moederwond.
Toen het boek uitgegeven was en gepresenteerd, vond ik dat het kleine meisje genoeg aan het woord was geweest. Ze mocht wel weer terug naar waar ze vandaan kwam. Want ja, je kan niet alleen maar plezier hebben. Er moet ook gewerkt worden. En even leek het erop dat ik mijn oude patroon weer ging oppakken. Ik ging mezelf vertellen dat het boek toch niet zo goed was. Dat ik geen echte schrijfster was. Ondanks de vele positieve reacties, bleef ik mezelf wijsmaken dat ik niet succesvol was.
Gelukkig heb ik een lieve man, die gewoon tegen me zei: ‘Gwyneth, die fase heb je nu wel gehad. Je boek is goed. Je hebt mooie reacties gehad. En nu ga je het promoten. En ik wil er niets meer over horen.’ Meestal word ik dan kwaad en ga ik het je-begrijpt-mij-toch-niet-verhaal ophangen. Dit keer niet. Hij had gelijk en ik wist het.
Het is klaar met het niet-goed-genoeg-syndroom. Ik voel het nog. Ik stop het niet weg. Maar ik laat het me niet meer tegenhouden. Ik nodig mijn kleine meisje uit. Ze mag mij laten zien waar ze blij van wordt. Ik hoef het niet te begrijpen. Ik laat mijn verwachtingen los. Ik volg de weg van het plezier.
Reken af met het-niet-goed-genoeg-syndroom:
In dit 5-minuten leestijd-ebook leg ik je precies uit welke stappen ik heb gezet van wens naar werkelijkheid.
Schrijf je direct in om het ebook te ontvangen. [magicactionbox]
Vallen en opstaan
In 2006 begon ik vol goede moed een webshop met dameskleding. Ik deed dat naast mijn baan en vol enthousiasme. Toen de eerste bestelling binnenkwam sprong ik een gat in de lucht. Want niemand geloofde toen dat mensen online kleding kochten. Grote retailers als H&M en Zara hadden nog geen webshop.
Na 1,5 jaar stopte ik ermee. Ik vond dat ik geen succes had. En ook toen ging het over geld. Ik vond dat ik niet genoeg verdiend had om bijvoorbeeld mijn baan op te zeggen. En zo sloot ik mijn virtuele deuren tot verbazing van anderen.
We weten allemaal wat er daarna met de online verkoop van kleding is gebeurd.
Iedereen zei toen:
‘Dat kan niet. Mensen willen kleding voelen, passen.’
Nu hoor ik vaak:
‘Van boeken schrijven kun je niet leven.’
‘Geloof je echt in online ondernemen? Denk je dat dat werkt.’
‘Ik zou nooit een video maken, daar houd ik niet van.’
‘Vind je het niet vervelend om alles over jezelf op het internet te zetten?’
‘Lijkt me verschrikkelijk, jezelf zo te moeten verkopen.’
‘Jij kiest altijd voor de moeilijkste weg.’
Dan komt er altijd als eerste in mijn gedachten op dat ik ‘een gewone baan’ moet gaan zoeken. Vervolgens denk ik weer aan mijn wilde webshop plan. En weet ik dat ik goed zit. En zeg ik tegen mezelf:
‘Ik wil altijd iets doen wat een ander nog niet heeft gedaan. Daar houd ik van. Daar heb ik het grootste plezier in. Ik houd van nieuwe dingen ontdekken en uitproberen. Ik houd van ongebaande paden. Ik ben een pionier.’
Over 10 jaar spreken we elkaar weer.
Lezen hoe ik mijn wens werkelijkheid heb gemaakt?
Download het 5-minuten ebook Van Wens Naar Werkelijkheid.
Schrijf je direct in om het ebook te ontvangen. [magicactionbox]
Facebook: wel of niet?
Ik schreef eerder over stoppen met Facebook. Het blijft me bezig houden. Eerst dacht ik stoppen lukt niet uit angst. En toch is er iets in mij dat niet wil stoppen.
Vandaag scheen er licht op de zaak.
Ik wil niet stoppen met Facebook. Ik wil stoppen met wat ik denk te moeten doen op Facebook.
Wat denk ik dan?
Dat ik mezelf moet verkopen.
Dat ik mijn boek telkens onder de aandacht moet brengen.
Dat ik dingen moet zeggen die anderen leuk vinden.
Dat ik hele, mooie en goede foto’s moet maken.
Er is meer.
Ik irriteer me ook op Facebook. Ik irriteer me aan al die challenges, webinars, gratis ebooks, etc. Ik irriteer me omdat ze mij het gevoel geven dat ik nog niet genoeg weet. Ze geven mij het gevoel dat ik niet goed genoeg ben.
En daar wil ik mee stoppen. Met mezelf dat gevoel geven. Mezelf als slachtoffer zien en de ander als dader.
Ik kan twee dingen doen. Ik kan stoppen met Facebook zodat ik niet meer geconfronteerd wordt met het gevoel niet goed genoeg te zijn. Of ik kan Facebook invullen op mijn eigen manier.
Ik mag delen op Facebook wat mij beweegt. En dat is het echte verhaal. Dat is het altijd geweest. Maar soms ben ik bang om het echte verhaal naar buiten te brengen. Dan gooi ik er liever een mooie sluier omheen. En dat is wat mij irriteert. Ik doe het zelf ook.
Ik stop niet met Facebook. Ik stop ook niet met Instagram. Ik ben bereid het echte verhaal te vertellen. Ik ga de confrontatie met mezelf aan.
Wat dient mij niet meer?
Wat wil ik vrijgeven?
Wat dient mij niet meer?
Het dient mij niet meer om mezelf in een bepaalde richting te forceren.
Om te bedenken welke stappen ik moet nemen.
Om de stappen te nemen die anderen voor mij hebben bedacht.
Het dient mij niet meer om daar met woede op te reageren.
Om die weerstand te voeden als mensen een goed advies voor me hebben.
Ik laat mijn weerstand voor goedbedoelde adviezen los.
De weerstand mag verdwijnen.
De weerstand dient mij niet meer.
Ik mag het kanaal helemaal open zetten.
Ik mag alle ruis naar de aarde laten gaan om nieuw leven te laten ontstaan.
Ik geef mij over aan wat vanbinnen komt.
Ik mag de weerstand loslaten.
Ik mag naar goede adviezen luisteren, maar ik hoef er niet op te reageren met boosheid en irritatie.
Ik mag me verwonderen.
Ik mag zien wat diegene mij echt probeert te vertellen.
Niemand wil mij duwen in een bepaalde richting.
De enige die dat doet ben ik.
Ik dwing mezelf een pad te lopen wat een ander voorschrijft omdat ik denk dat het dan goed is. En niet alleen goed.
Ik denk dat dat de enige manier is om succes te hebben.
En met succes bedoel ik geld verdienen. Status en erkenning.
En ik wil wel geld verdienen en ergens wil ik ook status en erkenning, maar dat is niet mijn diepste verlangen.
Mijn diepste verlangen is vrij zijn. Vrij om te zijn wie ik ben. Om te doen waar ik plezier in heb. Om mijn eigen pad te volgen.
En misschien wel een pad te creëren.
Ik houd van onontgonnen terrein.
Ik houd van lopen door het lange gras.
Ik houd van springen over de sloot.
Ik heb geen geasfalteerd pad nodig.
Ik vind mijn weg toch wel.
Nieuwsbrief Labyrint
Benieuwd hoe mijn nieuwsbrief Labyrint eruitziet? Lees de laatste hier.