Labyrint
Voor wie wil floreren – maar niet ten koste van wat er écht toe doet. Over mentaal welzijn, keuzes die kloppen en de kracht van betekenisvol leven en werken.
Ik stop ermee (en andere marketingtrucs)
Ik zag deze pas weer voorbij komen. En eerlijk is eerlijk. Ik heb het zelf ook gebruikt als onderwerp van een e-mail. En het werkt. Mensen zijn nieuwsgierig. Ze denken dat je stopt met je bedrijf en willen weten waarom. De eerste keren dat ik dit zag, had ik niet eens door dat het een truc was. Hoewel ik een lichte irritatie voelde nadat ik de mail las en er achterkwam dat de betreffende ondernemer stopte met chocolade eten (of iets dergelijks niet relevants)
Het is een kwestie van tijd en dan werkt ook deze truc niet meer. Ik vertel jou er nu over en jij zult uit nieuwsgierigheid nog wel klikken op de mail en je misleidt voelen als het een truc blijkt te zijn om jou de mail te laten lezen. En overigens blij verrast als degene echt stopt en uitlegt waarom, diegene heeft jouw echte aandacht.
Dat is waar het om gaat: aandacht.
Je wilt niet de aandacht trekken.
Je wilt de aandacht krijgen.
En die mag je verdienen. Die aandacht is niet vanzelfsprekend.
Je kan je best doen om heel veel te leren over marketingtrucs waar mee je de aandacht trekt. Daar zijn genoeg (online) trainingen, cursussen en coachtrajecten voor.
Of je kan leren hoe je de aandacht krijgt.
Dat doe je door te delen wat je werkelijk vindt. Jouw verhalen, jouw inzichten. En niet die gelikte marketingverhalen, die kennen we nu wel. Nee, het echte verhaal.
Dat trainen we in Eigenwijze Business Community, En als je wilt, kan je daarbij zijn. Lid worden kan hier.
Poppentheater: groot, groter, grootst.
Speciaal voor jullie van de Eigenwijze Business Community, deze podcast over groot, groter, grootst. Even ongenuanceerd mijn frustraties (en inzichten) over de online ondernemersbubbel waar we met z’n allen in zitten.
#43 Is een missie nu wel of niet belangrijk?
Marketing met een missie, zo begon ik in 2013 met het ondernemerschap. Want een missie was het allerbelangrijkste. Dan klopte de binnenkant met de buitenkant. Daar was ik heilig van overtuigd. Nu 5 jaar verder, denk ik er toch iets anders over. Want het lijkt erop alsof een missie hebben het belangrijkste is van het ondernemerschap, maar is dat wel zo? En waarom besteden we er zoveel tijd aan?
#42 Ga weg met je comfortzone
De meeste adviezen komen hier op neer: jij moet je aanpassen. Met als belangrijkste misleider: de comfortzone. Het is de nummer 1 reden waarom jij er voor kiest om je toch aan te passen. Want je moet nu eenmaal uit je comfortzone om gelukkig, succesvol, slank, tevreden, etc. te zijn. Doen wat bij je past, lijkt verdacht veel op de comfortzone. Maar daar kun je niet in blijven, want dan groei je niet. Of toch wel? Ik deel graag mijn visie met je.
De meeste adviezen komen hier op neer…
Als jij gevoelig bent, snel overprikkeld, heb je vast al heel vaak te horen gekregen dat we nu eenmaal in een maatschappij leven met veel prikkels. Dat we daar niet aan ontkomen. En dat jij een manier moet vinden om daar mee om te gaan.
Je hebt vast ook wel gehoord dat salesgesprekken nu eenmaal onderdeel zijn van het ondernemerschap. Je ontkomt er niet aan. Je kan dan maar beter zorgen dat ze leuk voor je worden. En ze toch doen. Want zonder salesgesprekken, ook geen sales en dus geen bedrijf.
Een hekel aan bellen? Zet je er maar gewoon over heen. Je ontkomt er niet aan. Bellen is nu eenmaal de beste manier om iets te verkopen aan iemand. Een mail kunnen ze weg klikken, in gesprek met jou aan de telefoon wordt het toch wat lastiger. Zet je er maar gewoon over heen, jij zult moeten bellen.
Podiumvrees? Je moet jezelf niet klein houden. Ga voor groots. Kom op, volg een training en stap dat podium op.
Werk je het liefst alleen? Je moet echt onder de mensen komen. Het is niet gezond om altijd maar alleen te werken. En twee weten toch meer dan een? En het is hartstikke eenzaam. Je moet echt anderen opzoeken. Samen is zoveel leuker. Ja, echt waar!
Een hekel aan netwerken? Dat denk je maar. Je bent vast bij de verkeerde netwerkgroepen geweest. En bovendien, het is nodig om zichtbaar te zijn. Je moet jezelf wel verkopen, anders kun je geen bedrijf runnen.
De meeste adviezen komen op hetzelfde neer: jij moet je aanpassen.
Het gedrag wat jij nu vertoont is niet goed. Je moet je aanpassen, want anders zul je niet….< vul maar in: succesvol, gelukkig, rijk, bekend, gewaardeerd etc >…..zijn.
En weet je wat hierin de grootste misleider is? En die wordt altijd gebruikt. Het is de nummer 1 reden waarom jij ervoor kiest om je toch aan te passen: de comfortzone.
Want doen wat bij jou past, dat lijkt verdacht veel op de comfortzone. En daar moeten we met z’n allen uitblijven. Want in de comfortzone groeien we niet. Daar is geen hoop voor verbetering. Daar worden we niet de beste versie van onszelf.
Dus passen we ons aan. Volgen we deze adviezen op. Want stel je voor, dat wij in de comfortzone blijven zitten? Dan wordt het bij voorbaat al niets.
En dat is de grootste misleiding en – ik durf het gewoon te zeggen – denkfout.
Ik heb deze denkfout ook gemaakt. Ik heb heel veel dingen gedaan onder het mom van uit mijn comfortzone. Totdat het aanpassen me opbrak. Ik voelde dat het niet paste. Het klopte niet.
Sindsdien vertoon ik onaangepast gedrag.
Ik kies er telkens weer voor om dingen op mijn manier te doen.
Geen dingen te doen die niet oké voelen alleen maar omdat anderen zeggen dat het zo moet.
Niet naar feestjes, evenementen, bijeenkomsten te gaan omdat het ‘hoort.’
Voer ik geen marketingkunstjes op.
Deel ik wat ik werkelijk vind, ook al lijkt het alsof de hele wereld iets anders vindt.
Doe ik niets om te bewijzen dat ik uit mijn comfortzone durf.
Lukt dat altijd? Nee,niet altijd. Maar wel steeds meer.
En hoe voelt dat? Als thuis.
Er zijn heel veel concurrenten.
Er zijn heel veel concurrenten en de vraag is: wat doe jij eraan? Natuurlijk ben jij uniek en bijzonder. Maar laten we eerlijk zijn ook niet zo bijzonder en uniek dat er niemand anders is die doet wat jij doet. Sterker nog, er zijn best veel ondernemers die hetzelfde doen als jij. En dat beangstigt jou ook. Want hoe zorg je ervoor dat klanten naar jou komen?
Afstemmen op overvloed helpt misschien voor je zelfvertrouwen, maar de praktijk is simpel. Er zitten twee bakkers in mijn dorp en ik ga daardoor niet meer brood eten. De overvloedige hoeveelheid aan schoonheidsspecialisten maakt niet dat ik elke week een gezichtsbehandeling neem. Over het aantal coaches nog maar te zwijgen.
Natuurlijk kun je hier je ogen voor sluiten (en daarmee uiteindelijk ook je bedrijf). En blijven roepen dat er niemand is zoals jij (en dat is waar). En blijven afstemmen op gedachten van overvloed. Maar hoe zorg jij er nu voor – in de praktijk – dat de keuze op jou valt?
Je zult moeten kiezen. Bijvoorbeeld voor koolhydraatarm brood en lactosevrij gebak waardoor je klanten aantrekt uit de omliggende dorpen en steden die in het weekend speciaal naar jouw bakkerij komen. Of je kiest voor het beperken van rimpelvorming of je kiest voor het coachen van vrouwelijke leidinggevenden bij multinationals.
Zie je het verschil?
Ik kies voor ondernemers die eerlijk willen zijn in hun content. Stoppen met het opvoeren van marketingkunstjes. Die durven kiezen voor het vertellen van het echte verhaal. Zelfs in hun marketing. Die werken vanuit hun hart, maar hun hoofd niet vergeten.
Waar kies jij voor?
Het gaat allemaal om geld, nietwaar?
Het is ochtend. Ik moet eigenlijk een boterham met duo penotti smeren, maar ik zie mijn telefoon liggen. Ik open het blauwe icoon met de witte f. En het eerste wat ik zie. ‘Wil jij weten hoe deze vrouwen 100.000 euro verdienen met Instagram?’ Ik ken ze bijna allemaal. Sommigen persoonlijk, sommigen van Facebook en anderen omdat ik er een coachtraject bij heb gevolgd. Toch voel ik de drang om mijn naam en e-mailadres achter te laten. Ik doe het niet.
Ik weet hoe zij geld verdienen. Ik heb zelfs van 1 van hen geleerd hoe het moet. En het werkte. En toch voelde ik ook frustratie toen ik dit las. Eerst naar mezelf. Waarom bleef ik daar nieuwsgierig naar? Het blijft het gevoel van de gouden pil. Het idee van moeiteloos rijk worden. Of moeiteloos afvallen. Hetzelfde geval. En dat is het niet alleen. Het is ook de frustratie dat we met z’n allen voor het grote geld vallen.
Wat maakt het frustrerend? Dat we met z’n allen als schapen achter het idee van het grote geld aan lopen (inclusief mezelf). Dat we ons laten voorschrijven dat dit de norm is. Dat we ergens verwachten dat het ons een gelukkiger mens maakt. Of nog erger dat die hoeveelheid geld ervoor zorgt dat we de beste versie van onszelf worden.
Hoezo?!?
Zo laten we ons graag vertellen dat het fijner zou zijn als je alles uitbesteed: koken, poetsen, kinderen, strijken etc. Allemaal mensen die in je huis rondlopen. Terwijl ik het juist fijn vind om alleen te zijn en niet constant anderen om me heen te hebben.
En zakelijk een heel team hebben. Het klinkt allemaal mooi. Ik heb zelf een team aangestuurd en het lijkt aan de buitenkant mooier dan het is. Het gaat allemaal niet vanzelf en moeiteloos. Mensen hebben aansturing nodig. Iemand zal ze moeten vertellen wat ze moeten doen en dat ben jij. Ook zijn niet alle mensen in het team het altijd met elkaar eens… En ook dat moet jij oplossen.
We laten ons ook graag vertellen dat we met dat grote geld heel veel terug kunnen doen voor de wereld. Een verschil maken zelfs. We kunnen goede doelen steunen die de monden in Afrika voeden. Of dichter bij huis: eenzame ouderen steunen. En als ik dichtbij huis kijk. Zou mijn oma blij zijn als een betaalde onbekende haar gezelschap kwam houden of zou ze liever willen dat ik langs kwam?
En dan is er natuurlijk altijd nog het vooruitzicht van dat grotere huis, van die prachtige auto, luxe vakanties, een tweede huis aan zee en wekelijkse bezoekjes aan de kapper. Want ja, daar doen we het toch allemaal voor.
We blijven geloven dat we dit allemaal willen. Omdat we het constant voorbij zien komen op Facebook en Instagram. Het wordt ons constant voorgehouden als het ideale plaatje. We zien alleen lachende gezichten. Zo ziet succesvol (online) ondernemen eruit. En natuurlijk wordt er weleens een kwetsbaar verhaal gedeeld, puur vanuit marketingoogpunt. Want emotie werkt.
Het is eeuwenoud. En het heet hebzucht. Ja, dat is schrikken. Dat vond ik ook toen dit woord door mijn vingers werd getypt en op het scherm verscheen.
En mijn wijsvinger ging al gauw naar de backspace knop. Ik drukte er niet op. Want het beestje mag best bij de naam genoemd worden.
Want laten we eerlijk zijn. Je weet toch best welke zaken jou wel echt gelukkig maken?
Eén daarvan is tevreden zijn met jezelf. Precies zoals je nu bent. Met of zonder six-figure-business. Met precies wat je nu doet. Met de mensen die er nu om je heen zijn. In het huis waar je nu woont. Met alles wat er nu is. Stel je voor… dat je dat zou voelen?
Nu heb je de angel te pakken. Jij bent namelijk niet tevreden met jezelf. Jij denkt niet goed genoeg te zijn. En je geloof dat als jij succesvol ondernemer bent, je dan wel dat gevoel zal hebben. En dat is precies waar de succesvolle ondernemers die helemaal vanuit hun purpose tonnen – al dan niet miljoenen – per jaar verdienen jou mee verleiden.
Want iedereen moet toch de beste versie van zichzelf worden. Iedereen moet toch naar die ‘hoge’ frequentie van bewustzijn gaan. En dat kan alleen als jij leeft en werkt vanuit je purpose. En dat alleen is niet goed genoeg. Want je mag je niet klein houden. Het moet groot. Je moet door het glazen plafond heen breken. En alle overtuigingen moeten van je af vallen. Want dan komt die beste versie naar voren. Helemaal vanuit jouw purpose. En dan krijg je jouw beloning: de pot met goud aan het einde van de regenboog.
Is het je weleens opgevallen dat alle ondernemers die roepen dat jij jouw purpose moet leven daarmee juist hun tonnen verdienen? Jij bent hun pot met goud.
Laten we eens even kijken wat er nog meer in de wereld is. Hoe zit het met verpleegkundigen, leraren, politie-agenten, vuilnismannen en – vrouwen? Zijn die mensen niet de beste versie van zichzelf? Halen die niet eruit wat er in zit? Hebben die geen passie voor wat ze doen? Of sterker nog… zitten zij op een lagere frequentie?
Doe eens even normaal, denk ik dan.
Het lijkt me eerder andersom. Laten we weer eens bezig gaan met doen wat ons hart in geeft. Dienstbaar zijn. Onze hulp aanbieden. En vertrouwen hebben in onszelf. Laten we een voorbeeld nemen aan mensen die voor een lerarensalaris gepassioneerd hun vak uitoefenen.
Natuurlijk is het fijn om geld te verdienen met hetgeen je leuk vindt en passie voor hebt. Daar ben ik een grote voorstander van. Maar je hebt echt geen tonnen per jaar nodig om een fijn leven te leiden. Om gelukkig te zijn. Of om dromen waar te maken. Niet alle dromen hebben iets met geld te maken. Kijk maar eens naar wat jij echt verlangt. Wedden dat er geen euro voor nodig is?
Het draait niet om geld. Laat je dat dan ook niet wijs maken. Vertrouw op jezelf. Doe wat jij leuk vindt. Ben tevreden met wat je al hebt. En blijf lekker in beweging.
Recalcitrant
Afgelopen week was ik een beetje in een recalcitrante bui. Ik had het gevoel dat ik me vooral wilde afzetten. Dus deed ik dat ook. Een paar ongenuanceerde podcasts opgenomen. Niet gepubliceerd overigens, maar het uitspreken lucht wel op. En op dat moment belde Marga. En ik deelde mijn frustraties met haar. Dat het alleen maar om het geld lijkt te gaan. En dat geld (of de spullen die je er mee kan kopen) allesbehalve mijn drijfveer is om te doen wat ik doe. En blijkbaar heb ik allerlei verkeerde overtuigingen over geld omdat ik geen hoge omzetten na streef. Het lijkt wel of er twee uiterste zijn: of je wil extreem veel geld verdienen met je bedrijf (en vooral ook smijt met getallen) of je verdient niets en wilt graag leren van die eerste groep hoe het moet.
Ik voel me bij geen een van die twee groepen thuis. En dan ga ik twijfelen aan mezelf. Dan ben ik bang dat ik iets over het hoofd zie. Iets nog niet begrijpt. En dan is daar Marga die dan gewoon zegt: ‘Misschien ben jij wel gewoon tevreden met je leven en je bedrijf.’ En dan verschijnt er een lach op mijn gezicht. Ja, dat is het. Ik ben tevreden. Goh, dat kan dus ook.
Afgelopen donderdag ga ik in de Eigenwijze Business Community een online workshop over mij pagina schrijven. En dan wordt bevestigd wat Marga zei. Ik vond het leuk. Ik kreeg er energie van. En had meteen al zin in de volgende (business journalling 6-12).
Grappig dat we altijd op zoek zijn naar iets dat niet klopt. Het komt ook door de hoeveelheid boodschappen die dagelijks op ons afkomen. Ik lees zoveel over ‘zichtbaar moeten zijn’ en ‘je mag jezelf niet klein houden’. Dat geeft mij altijd het gevoel dat ik constant ‘aan’ moet staan. En ik wil zo graag naar binnen keren. Als je altijd naar buiten bent gericht, dan mis je ook een stuk. Misschien is dat juist klein houden.
Nu het einde van het jaar nadert, denk ik altijd weer na over wat nu echt belangrijk is. Daar is dit ook echt het seizoen voor. In de zomer is alles plezier, de zon schijnt, lekker naar buiten, leuke dingen doen. En nu in de herfst zijn er dagen die grijs zijn, het is koud, de wind waait. Het energieniveau is lager. De komst van het einde van het jaar geeft ook wat onrust. Het idee dat ik nog van alles moet doen. En als ik Facebook open (waarom ?!?) worden eindspurten geadviseerd. Voor mij geen eindspurt dit jaar. Ik ga schrijven, meer zoals dit. Gedachtenspinsels naar boven laten komen. Dat delen in het moment. En ook heel veel schrijfsels laten staan in mijn schriften. En misschien zien die woorden nooit het licht, maar ik weet dat ze hebben bijgedragen aan iets wat wel ooit het licht zal zien. Later…als het weer lente wordt.
Afstemming november
Op de een of andere manier ben ik gevoelig voor het oppikken van de tijdsgeest. Zo verscheen mijn boek Moederwond over seksueel misbruik een halfjaar voor de #metoo beweging. En het was ook nog eens een boek wat ik niet van plan was te schrijven. Het onderwerp drong zich als het ware aan me op. Niet alles hoeft een boek te worden en dit lijkt me een mooie plek om te delen wat ik aanvoel in een bepaalde periode.
Wat kan je ermee?
Ik zie het als een seizoen. Het komt en het gaat. Het geeft je misschien bevestiging van hetgeen je zelf ook voelt. Het zijn vaak onderhuidse dingen. Zaken die nog niet worden uitgesproken, maar er wel zijn.
Tekst:
De laatste paar dagen heb ik sterk het gevoel dat het hele new age gebeuren een te grote vlucht heeft genomen. Daarmee bedoel ik dat het te veel is gematerialiseerd. Er is te veel over geschreven. Er zijn te veel vormen voor bedacht. Hetzelfde is gebeurt met de bijbel en met andere heilige geschriften. We vergeten wat de ware boodschap is. Want dat is waar het om gaat. Om de ware boodschap. Het spreken van je waarheid. En niet een afgeleide ervan. Alles wat ooit op papier komt is een afgeleide van de ware boodschap. Als we dat voelen is het goed. Maar vaak voelen we dat niet. We gaan geloven in die afgeleide en de verhalen worden steeds nauwer, steeds gedetailleerder. En het verandert van een boodschap in een voorschrift. Dit mogen we loslaten. Voor onszelf en voor anderen. Hoe kun jij je eigen voorschriften loslaten? Welke regels leg jij jezelf nog op? Wat is de boodschap die daar achter schuilgaat?
Houd op met die positiviteit
Ik wil even iets kwijt. Het mocht niet. Ik moest het inhouden. Het bleh-gevoel. Maar goed, als ik iets ervaar ben ik meestal niet de enige. Dus deel ik dit even. Dus ben je ook zo moe om constant te ‘moeten’ leren en groeien van alles wat er gebeurt? Luister dan dit.
Nieuwsbrief Labyrint
Benieuwd hoe mijn nieuwsbrief Labyrint eruitziet? Lees de laatste hier.