Labyrint
Voor wie wil floreren – maar niet ten koste van wat er écht toe doet. Over mentaal welzijn, keuzes die kloppen en de kracht van betekenisvol leven en werken.
Stop met pleasen – Andrea Mathews
Stop met pleasen – Andrea Mathews
Denk eens aan jezelf (en niet altijd aan die ander)
Toen ik in november 2019 het maandthema – zuivere intentie – ging voorbereiden voor STORY | Membership, kwam het boek “Stop met pleasen” voorbij. Ik weet niet eens meer waar ik het heb gezien, maar ik downloadde een gratis fragment en na het lezen van de eerste zinnen wist ik dat ik dit boek moest lezen. Hoewel ik toen nog in de veronderstelling was dat ik het pleasen al lang achter me had gelaten.
Ik las dit op een van de eerste pagina’s:
De pleaser ziet zichzelf als een goed persoon die altijd zijn best doet om een nog beter mens te worden, dit wordt het centrale levensthema van zo iemand. Al het andere is ondergeschikt aan dit centrale thema. Ze moeten goed zijn en anderen moeten haar als een goed persoon beschouwen. Die identiteit is een masker en een kostuum waarvan veel mensen geen idee hebben dat ze dit dragen.
Dat sloot wel aan bij mijn thema zuivere intentie. Want als je intentie is om een goed mens te zijn, hoe zuiver is dat dan? En gebruikte ik zelf mijn thema niet om ‘het goede te laten zien’ in plaats van het ‘authentieke.’
Ik zie het altijd als volgt voor me. Ik loop in een huis en in sommige kamers is het licht aan en ben ik me bewust van alles wat er is. In andere kamers is er misschien een kaarsje aan en wordt een deel verlicht. En andere kamers zijn donker. Een boek als dit, zorgt ervoor dat ik de lichtknop vind of in elk geval een lucifer om een kaars aan te doen. En zo wordt weer een deel zichtbaar wat voorheen verborgen was.
Bestel paperback via bol.com: Stop met pleasen van Andrea Mathew
Bestel het ebook via bol.com: Stop met pleasen – Andrea Mathews
Of lees het ebook op Kindle en bestel via Amazon: Stop met pleasen van Andrea Mathews
_______________
De links op deze pagina zijn affiliate links van het partnerprogramma van Bol.com en Amazon.
Ik beveel alleen boeken aan die ik zelf heb gelezen en die ik waardevol vind om te delen.
Het geheim van creativiteit
Jaren geleden zou ik mezelf nooit als een creatief persoon hebben gezien. Ik had een beperkt beeld van wat een creatief persoon was: iemand met een excentrieke kledingstijl en dito haardracht, die goed kan tekenen / schilderen en buiten de maatschappij staat. Inderdaad een bekrompen beeld. Ik wil er gewoon eerlijk over zijn, want ik ben zeker dat ik niet de enige ben die zo denkt.
Toen ik op een gegeven moment besloot dat ik niet meer wilde voldoen aan het beeld dat ik mezelf had opgelegd maar wilde ontdekken wat er onder zat, kwam ik meer in contact met de gevoelens die ik als kind had. Als kind kon ik uren tekenen, schreef ik schriften vol en speelde ik graag juf. Voordat ik ging slapen, speelde ik vaak een verhaal in mijn hoofd. Met mezelf als hoofdrolspeler uiteraard. Ik had een rijke fantasie. Een bezoekje aan de Pont, museum voor hedendaagse kunst, met de tekenklas gold als een van mijn hoogtepunten van de middelbare schoolperiode. Ik herinner me mijn fascinatie voor de boodschappen in kunstvormen en de rol van eigen interpretatie hierin. Natuurlijk kon ik dat op moment niet zo verwoorden, maar ik voelde het.
In 2016 schreef ik mijn eerste boek en kwam ik wederom in contact met dat gevoel. Ik wist het zeker: dit gevoel was ik heel lang kwijt en wilde ik niet nog eens kwijtraken. Toch lukte dat niet meteen. Want het paste niet bij hoe ik mezelf zag. Je kan je gedrag wel proberen te veranderen, maar als dat niet past bij hoe jij jezelf ziet (identiteit), lukt het niet. Het is als roeien tegen de stroom in: het kost vooral veel energie en je komt nergens.
Hoe zorg je er dan voor dat je met de stroom meegaat? Stoppen met roeien. Dat klinkt heel simpel, maar is lastig in de praktijk. Als je wat doet, voel je jezelf nuttig. Dan lijkt het alsof je verantwoordelijkheid neemt over je situatie, want je bent ten slotte hard aan het werk. We weten allemaal dat we niet de beste ideeën krijgen al we druk bezig zijn. De beste ideeën komen in de momenten tussendoor. De momenten dat we aan het lanterfanten zijn, aan het luieren, aan het niksen. En dit laatste is iets wat we steeds minder doen (en mogen van onszelf). Het gaat in tegen wat we hebben geleerd. Als je maar je best doet, dat is het devies. Het maakt niet uit of iets niet lukt, als je maar je best hebt gedaan. Daarmee wordt actie beloond en passiviteit afgestraft. Want niks doen is niet je best doen.
Ik weet niet of je weleens ontslag hebt gekregen en daarna thuis zat (ik wel). Dan voel je wat het is om verplicht te niksen. Het voelt constant alsof je iets doet wat niet mag. Want je moet zo snel mogelijk weer aan het werk. Dan doe je het goed.
De coronacrisis heeft ervoor gezorgd dat veel mensen niet eens meer kunnen werken. Verplicht niets doen. De een raakt er van in de stress (of aan de drank) en de ander vindt de rust wel heerlijk. Dit is een mooi moment om opnieuw te ervaren wat nietsdoen voor je kan betekenen. Nu we allemaal ons huis hebben opgeruimd en alles zorgvuldig met de hogedrukreiniger hebben schoongemaakt, kunnen we gaan niksen. We kunnen ons overgeven aan het nietsdoen. We kunnen ons mee laten varen op de stroom. En wat ontstaat er dan? Dan begint de creatieve bron – die ieder van ons in zich heeft – te stromen. En het enige wat je hoeft te doen is mee te stromen. Dat is het geheim van creativiteit.
Hoe doe je dat dan in de praktijk? Je kan beginnen met je verwachting loslaten. Dus geen boek gaan lezen omdat je verwacht dat je de inhoud daarna kan gebruiken in een training. In plaats daarvan met je ogen dicht een boek uit je boekenkast pakken en dat gaan lezen. Of gaan zitten in de tuin, in de zon zonder het doel dat je benen bruin moeten worden. Gewoon zitten, meer niet. Of je maakt een wandeling niet om de 10.000 stappen te halen en dan naar huis te gaan, maar om het wandelen zelf. Of je gaat schrijven, niet met als doel een blog te schrijven of een post voor social media maar gewoon schrijven om uiting te geven aan wie je bent.
Het geheim van creativiteit? Meebewegen op je eigen creatieve stroom, verwachtingen loslaten en alles wat komen gaat met verwondering tegemoet treden.
Heb jij dan geen ambitie? (Het antwoord is nee.)
Dat antwoord gaf ik meer dan tien jaar geleden niet, toen mijn leidinggevende mijn verzoek om vier dagen te werken afwees. Dat was niet mogelijk in mijn functie als marketing manager. Zij had geen zin om bij het plannen van afspraken na te moeten denken welke dag het was om te bepalen of ik wel of niet aanwezig was. Bovendien zou het precedent werking hebben.
Het hebben van geen ambitie was het ergste wat je tegen mij kon zeggen. Zeker toen die leidinggevende ook nog het doemscenario schetste van mij als alleenstaande moeder met drie kinderen in een sociale woningbouwflat. Toen gierde de angst door mijn lijf. Want afhankelijk zijn van een man met wie je in een liefdeloos huwelijk zat en financieel niet in staat zijn voor jezelf en je eigen kinderen te zorgen, dat moest ten alle tijden voorkomen worden. Het had zich eerder in mijn familiegeschiedenis afgespeeld, dus ik was gewaarschuwd.
De coronacrisis moest er aan te pas komen om mij te laten inzien dat ik geen ambitie heb. Tenminste niet op carrièrevlak. Ik heb jarenlang in de ontkenningsfase gezeten, want een succesvolle carrière in loondienst of als ondernemer dat was voor het hoogst haalbare. In mijn gedachten moest alles daarvoor wijken en ik was er altijd mee bezig. De praktijk was echter anders. Een business coach waar ik een paar jaar geleden naar toe ging, zei het goed: ‘Wil jij het wel echt?’ Ook toen moest ik er over nadenken, uiteindelijk kwam ik terug met een ja. De praktijk wees anders uit. Ik hield het drie maanden vol om op de top van mijn kunnen te ondernemen, daarna hield ik het voor gezien.
Mijn drive was er niet. Ik wilde niet kost wat kost een topondernemer worden of zijn. Ik had het carrièrepad al eerder bewandeld. Ik was op mijn 30e marketing manager, gaf leiding aan het marketing- en productontwikkelingsteam en ik was management team-lid. Ik had die carrière en het was me heel makkelijk af gegaan. Zoals eigenlijk alles mij altijd voor de wind ging. Al zag ik dat toen niet zo. Ik was een jaar eerder pas dat bedrijf binnen komen wandelen, ze vroegen mij waar ik over vijf jaar wilde staan en een jaar later zat ik er. En ik vond dat maar normaal. Ik dacht dat het zo bij iedereen ging.
Als dertiger zat ik zaterdag vaak op de bank (uiteraard had ik toen nog geen kinderen) en zocht ik al mijmerend antwoord op de vraag: is dit alles? Dagboeken vol geschreven, nooit een antwoord gevonden. Tot ik moeder werd en het antwoord kreeg: dit is niet alles. Er is meer. Voor het eerst ervaarde ik wat zuivere liefde is. En voor het eerst voelde ik wat ‘van betekenis zijn’ nu echt inhoudt.
De jaren daarna ging ik mijn hart en hoofd samen gebruiken. Ik luisterde meer naar mijn gevoel en kwam van daaruit in actie. Ik ging werk doen waar ik vreugde uithaalde: startte een online schrijfcommunity, hielp ondernemers met hun verhaal, schreef een roman. Allemaal dingen die ik met plezier deed, waar ik goed in was en waar ik geld mee verdiende. Ik kon tevreden zijn.
Waarom was ik dat dan niet? Omdat ik nog steeds het zinnetje: ‘heb jij dan geen ambitie?’ in mijn hoofd had. Ik was nog niet succesvol genoeg. Ik had nog niet genoeg omzet. Mijn boek was geen bestseller en mijn community kende geen landelijke bekendheid. Het was allemaal niet goed genoeg, niet carrière-waardig.
Toen zaten we ineens met z’n allen aan huis gekluisterd door het coronavirus. Ik vond het eigenlijk best fijn. Al vind ik dat ook wat beschamend om te zeggen. Toch is het zo. Ik heb het prima naar mijn zin. Ik heb de tijd genomen om boeken te lezen. Moestuin aangelegd en ik heb bijna elke dag geschreven aan iets wat misschien wel een nieuw boek wordt. Ik heb lang geroepen dat ik verlang naar een eenvoudig leven. En nu is het er gewoon. Ik houd ervan. Ik hoef de wereld niet over. Ik wil geen topondernemer zijn. Ik wil een gewone ondernemer zijn die plezier heeft en plezier brengt en daar geld meeverdient. En het mooie is: dat ben ik al.
Over dromen waarmaken en maakbaarheid
Als ik op Instagram scroll, word ik altijd een beetje moe van alle mensen die je willen helpen bij het najagen van je dromen. Dat voelt ook een beetje hypocriet omdat ik zelf ook van dat soort dingen roep. Met als gevolg dat ik in mijn schulp wil kruipen en helemaal niets meer wil roepen. Als ik er dan weer uitkom, realiseer ik me waar de echte irritatie vandaan komt.
Ten eerste denk ik dat veel mensen stress krijgen van het idee dat alles maakbaar is. En het is een eeuwenoude discussie onder filosofen: in hoeverre beschikken wij mensen over een vrije wil? Daar komt geen antwoord op. En een maakbaar leven impliceert een hele grote vrije wil. Dat ik niet geloof dat het leven 100% maakbaar is, wil niet zeggen dat ik in de slachtofferrol zit. Want dat is meestal het volgende wat wordt gezegd. Als jouw leven nog niet gaat zoals je wilt, dan zul jij je wel opstellen als slachtoffer en wordt het hoognodig tijd om het heft in eigen handen te nemen.
Ik ken iemand die er iets heel nuttigs over heeft gezegd. Nou ja, kennen. Ik heb zijn boek gelezen: de 7 eigenschappen van succes (Stephen Covey). Hij heeft het over de cirkel van invloed. Deze bestaat uit: godszaken, andermans zaken en je eigen zaken. Alleen op het laatste heb jij zelf invloed. En dat is dus wat mij betreft ook meteen het maakbare stuk van je leven.
Dus als het morgen regent en jij hebt zon gevisualiseerd, is dat geen straf van het universum. Je hebt het ook niet gemanifesteerd. Het enige wat je hebt gemanifesteerd is het gevoel dat de regen jou geeft. Voor de rest heb jij er geen invloed op. Het zijn Godszaken of de zaken van het universum.
Richt je aandacht op je eigen gedachten, gevoelens en ervaringen. Onderzoek ze (schrijf erover). Haal naar boven wat jouw authentieke verlangens zijn. Laat je niet afleiden door andermans zaken of gods zaken. Het enige wat je invloed op hebt zijn je eigen zaken. Focus je daar op en je jaagt dromen na die echt van jou zijn.
Het zijn niet de mensen die het hardst roepen die het meeste verschil maken.
Het zijn niet de mensen die het hardst roepen die het meeste verschil maken. Als ondernemer is bescheidenheid wel de laatste eigenschap die je zou moeten hebben, als we de business goeroe’s mogen geloven. Want ja, een beetje ondernemer staat met lef op een podium. Heeft een massale aanhang op social media en roept heel hard dat we met z’n allen nog zichtbaarder moeten zijn.
Laat ik eerlijk zijn, ik dacht dat ik ook zo’n ondernemer moest zijn. Het werd bevestigd door de herinnering aan wat een docent bedrijfseconomie ooit tegen me zei: ‘Gwyneth, je moet stoppen met je bescheidenheid. Daar kom je niet ver mee.’ Ik vond hem wel oud en wijs, dus dacht dat hij gelijk had. Dus deed ik op de HEAO vooral mijn best om ‘schreeuwend op een podium’ te staan. Om de aandacht naar me toe te trekken. Alleen omdat ik bang was dat ik anders niet gezien of gehoord zou worden.
Totdat een trainer van de coachopleiding aan me vroeg: ‘Hoe zou het zijn als je niet haantje de voorste hoefde te zijn. Wat zou je dan doen?’ Volgens mij slaakte ik letterlijk een zucht van verlichting. Want dan zou ik: de kat uit de boom kijken. Pas iets zeggen als ik daadwerkelijk het gevoel had dat ik iets wilde zeggen. Het duurde nog even voordat ik me realiseerde dat ik als ondernemer niet haantje de voorste hoefde te zijn. Dat ik geen dingen hoef te doen die onnatuurlijk voelen alleen maar omdat ze zogezegd horen bij het ondernemerschap.
Stap voor stap durfde ik steeds meer mezelf te zijn in het ondernemerschap. Liet ik me niet meer overhalen om mensen te bellen, maar mailde ik ze gewoon. Liet ik me niet meer wijs maken dat ik moest werken aan mijn lef omdat ik niet op een podium wilde staan.
En zie nu: de coronacrisis. Wie maken nu echt het verschil? Zijn het de mensen die het hardst schreeuwen die een verschil maken? Zijn het de mensen die het virus gebruiken om een podium te creëren voor hun bedrijf? Of zijn het de mensen die dag en nacht hard werken om zieke mensen te verzorgen en het land draaiende te houden?
Het lijkt me duidelijk. Laat je niets wijs maken. Vertrouw op jezelf. En draag je bescheidenheid met trots.
Omgaan met chaos
Zodra er iets van chaos is, proberen we meteen structuur aan te brengen. Dat kan ook niet anders als Nederlander, want alles is hier gestructureerd. Dat zie je al als je in het vliegtuig zit. Allemaal keurige vlakken.
Toch ben ik voorstander van het omarmen van de chaos. Omdat chaos hoort bij creëren. En daarmee bedoel ik dat er een periode is dat er 1001 dingen in je hoofd zitten zonder enige samenhang. Dat veroorzaakt onrust en wat we dan vaak doen is geforceerd op zoek naar duidelijkheid en structuur. En dat lukt dan niet, wat voor nog meer onrust zorgt.
Sinds ik weet dat chaos bij het creatieve proces hoort, accepteer ik deze periode. Dat maakt meteen dat het minder onrustig voelt. Zie het meer als het opkomen en ondergaan van de zon. Je kan je er wel druk over maken, maar veranderen doe je het niet.
Enkele tips
- Zodra je merkt dat je heel veel ideeën hebt en dat alles door elkaar gaat lopen, bekritiseer dit dan niet maar waardeer het. Wees dankbaar voor de hoeveelheid inspiratie. Zeg dat ook letterlijk tegen jezelf. Of schrijf het op.
- Schrijf de ideeën die je hebt op. Ook al lijken ze totaal niet relevant en snap je er helemaal niets van. Noteer ze gewoon en weet dat ze later van pas kunnen komen of niet. Door het op te schrijven, haal je het uit je hoofd. Dat zorgt dat het daar wat rustiger wordt.
- Werk aan meerdere creatieve projecten naast elkaar. Dus sta jezelf toe om dat ook te doen. Dat wil niet zeggen dat je nog meer moet gaan werken, maar alleen al door tegen jezelf te zeggen dat je meerdere creatieve projecten tegelijk mag doen haalt de druk ervan af.
- Op een bepaald moment wordt duidelijk waar je het liefste aan werkt, wat je het allerleukste vindt. Dat is het moment dat structuur volgt. Ineens is het duidelijk hoe je creatie het daglicht kan gaan zien. Vertrouw erop dat dit moment komt. De chaos is voorbij.
Als je het stuk chaos toelaat, zul je merken dat wat jij maakt meer diepgang heeft. Je creatie krijgt een ziel. In de chaos komen er dingen naar boven die je nooit had kunnen bedenken. Omarm het en laat het toe.
Ik ga weer in loondienst
“Ik ga weer in loondienst,” komt in mijn gedachten na twee opzeggingen voor mijn STORY | Membership. Een vervelend gevoel in mijn buik. Een gevoel van falen. Van het niet goed genoeg doen. En tegelijkertijd komen er andere gedachten naar binnen.
“Stel je niet zo aan, het zijn maar twee mensen.
“Het hoort nu eenmaal bij het ondernemerschap, je moet hier gewoon mee leren omgaan.”
“Er zijn ergere dingen, hoor.”
Allemaal waar misschien, maar het vervelende gevoel ebt er niet door weg.
Nog even denk ik door over hoe veel makkelijker een baan in loondienst zou zijn. ’s Ochtends vertrekken naar je werk. Anderen die je ict-problemen oplossen. De koffie die al gezet is. Collega’s die je de schuld kan geven als iets fout loopt. En om vijf uur de deur achter je dichttrekken en alles vergeten. Dan bedenk ik me dat ik ooit zo’n baan had. En dat ik helemaal niet in staat was om het werk na 17 uur los te laten. Dat ik ’s avonds werd gebeld door collega’s. Of dat ik het nodig vond om in mijn weekend mails weg te werken. Ik realiseer me ineens hoe fijn ik het heb als ondernemer. Dan lukt het ineens wel om die twee opzeggingen te relativeren.
Ik denk dat wij ergens vergeten zijn dat teleurstellingen en tegenvallers bij het leven horen. En het is natuurlijk niet hip om daarover te praten, want niemand wil weggezet worden als een notoire zeikerd of zuurpruim. We willen ons allemaal groot houden en sommige dagen lukt dat nu eenmaal wat beter dan anderen.
Telkens als ik merk dat “ik ga in loondienst” in mijn gedachten is, dan zie ik dit als een reminder. Want de kans is dan groot dat ik dingen aan het doen ben die niet bij me passen. Ik doe bepaalde dingen uit plichtsgevoel, omdat anderen het zeggen of omdat ik denk dat het zo hoort. Er zit altijd wat onder. En als ik het onderste boven krijg, weet ik wat ik kan doen om mijn gevoel van succes weer op te roepen.
Heel eerlijk? Ik heb gewoon geen zin
Je kent het vast wel. Je hebt geen zin om naar een feestje te gaan. Je hebt geen zin om met iemand af te spreken. Je hebt geen zin in een of ander groepsgebeuren waar je voor uitgenodigd wordt.
Ben je daar dan ook eerlijk over? Heel eerlijk? Ik niet.
Zelfs niet naar mezelf. Het duurt altijd even. Het begint dat ik allerlei excuses ga verzinnen waarom ik niet kan. Laat ik een concreet voorbeeld van mezelf noemen. Ik volg pilates les en doe dat 1 op 1. Het bevalt me prima. Niet dat ik altijd juichend klaar sta om aan de slag te gaan, want die buikspieren voel ik daarna echt wel. Maar ik ben altijd blij als ik ben geweest. En ook met het resultaat op mijn lichaam.
Nu kon mijn pilatestrainer een aantal weken niet op het tijdstip dat ik altijd privéles volg. Het alternatief was de groepsles. Ik zei ja. En ik dacht ook dat ik echt zou gaan. De eerste keer dat het zo ver was, voelde ik me niet lekker. Ik was ziek geweest en wilde vooral slapen. Dus ik zei af. De tweede keer was na mijn vakantie. Het coronavirus had mijn dorp als eerste bereikt en ik zei tegen mezelf dat ik niet naar zo’n groepsles ging. Terwijl ik wel in een restaurant ging eten. Toen voelde ik al wel dat dat niet klopte.
En zei ik tegen mezelf: wat is er nu echt aan de hand? Het antwoord kwam als vanzelf: ik heb gewoon geen zin in een groepsles. Dat was duidelijk. En ik realiseerde me dat de enige reden dat ik nog naar de groepsles wilde was omdat ik dat nu eenmaal had toegezegd. En afspraak is afspraak. Een hardnekkige overtuiging die ik heb. Dan ontstaat de worsteling. Verzin ik weer een smoes? Dat voelt niet goed. Of ben ik gewoon eerlijk? Ik koos voor het laatste. Ik stuurde een berichtje en zei dat ik gewoon geen zin heb in de groepsles en liever wacht tot privéles weer beschikbaar is. Meteen voelde ik de opluchting.
Gewoon eerlijk zijn is bevrijdend. Je ziet ook dat het niet altijd makkelijk is en dat overtuigingen je gevangen houden in je eigen denken. Of ik wel of niet naar de groepsles ga, is voor mij niet emotioneel beladen. Ik lig er niet wakker van. En toch valt het niet mee om eerlijk te zijn naar mezelf en dus ook naar de ander. Bij zaken die wel emotioneel beladen zijn, is het lastiger. Dan werkt eerst er over schrijven beter. Doordat je uiting geeft aan je emoties, schep je afstand. Dat maakt dat je er op een andere manier naar kijkt en betere keuzes kan maken.
Dus wat doe jij als je de volgende keer gewoon geen zin hebt? Ben je er eerlijk over?
Ik zeg gewoon waar het op staat
Als je heel lang hebt gezwegen, terwijl je wel wilde spreken, kan je weleens een hele andere kant op gaan. De kant van alles ongefilterd naar buiten laten. Onder het mom van: ‘ik doe mijn mond voortaan open, hoor.’
Ik denk dat er nu vast wel iemand in je gedachten komt. Dat zal je vast niet zelf zijn, want dit soort dingen zien we meestal niet bij onszelf.
Je mond open doen is niet hetzelfde als je jezelf uitspreken.
Je mond open doen, komt nog steeds vanuit dezelfde pijn als je mond houden. Je hebt nu alleen een andere strategie gekozen om met de pijn om te gaan.
Wellicht koos je ervoor je mond te houden uit angst voor wat anderen van jouw mening vinden.
Je koos ervoor omdat je wellicht dacht dat je niet slim genoeg was om iets te zeggen.
Of omdat je geen opening zag tussen het verbale geweld van anderen.
Dan komt er een punt dat je besluit niet langer meer je mond te houden. Want je ziet nu dat je al die tijd je mond hebt gehouden, zonder dat je dat wilde. Dat doet pijn. En nu besluit je dat niet meer te doen.
Dus geef je jouw mening, overal en bij iedereen. Je wilt van je laten horen.
Of je nu wel of geen kennis hebt, je mengt je in het gesprek om te laten horen dat jij ook een stem hebt.
Je wacht niet meer op openingen, je forceert ze. Je verheft je stem en dwingt daarmee af dat mensen naar je luisteren.
Nog steeds ben je gedreven door emotie. In beide gevallen is de emotionele lading er niet af. Dus maakt het niet zoveel uit of je nu wel of niet iets zegt. Zolang de emotionele lading erop zit, spreek jij je uit vanaf een plek die niet authentiek is. Je laat je emoties spreken.
Jezelf uitspreken gaat over spreken vanuit je hart. Vanuit oprechtheid. Vanuit verbinding met jezelf en de ander.
Je geeft je mening als jij voelt dat deze van toegevoegde waarde is.
Je deelt jouw kennis omdat je anderen hiermee een dienst bewijst.
Als er geen opening is in het verbale geweld van anderen, luister je met je hart. En ontdek je dat er vanzelf een opening komt.
Dat is wat uitspreken voor mij is. Iets heel anders dan “ik doe mijn voortaan mijn mond wel open.” Want ongenuanceerd je mond open doen is net zo makkelijk als altijd je mond houden.
Jezelf uitspreken vanuit je hart betekent dat je jouw emoties onder ogen ziet en je er niet langer meer door laat leiden. Dat je niet spreekt vanuit emotionele wonden, zelfs niet als anderen dat doen.
Dit vergt oefening. Vriendelijk zijn naar jezelf. Je emoties schrijvend onder ogen zien, helpt om er met meer afstand naar te kijken. En om je vervolgens uit te spreken vanuit je hart.
Vrouwendag? Hebben we ook een mannendag?
Vandaag is het internationale vrouwendag. Eerlijk gezegd, heb ik daar niet zo veel mee. Ik word ook een beetje moe van de strijd tussen man en vrouw. Dat constant de aandacht ligt op alles waarin vrouwen nog niet gelijkwaardig zijn aan mannen. Telkens weer die salariskloof erbij halen. Telkens weer het aantal vrouwen in topbesturen aankaarten. Waarom leggen we de aandacht niet op wat er allemaal wel is gerealiseerd?
Ik zie namelijk wel vrouwen in topfuncties. Ik zie regelmatig vrouwelijke ministers voorbij komen. In ons land en in andere landen. Ik zie dat Nieuw Zeeland een vrouwelijke premier heeft. En wat dichterbij, ik heb jarenlang gewerkt in een bedrijf met een vrouwelijke directeur. Mijn moeder heeft altijd gewerkt, zelfs mijn oma en overgrootmoeder werkte.
Ook als ondernemer voel ik niet dat ik minder kansen heb of minder betaald zou worden dan mijn mannelijke collega’s. Sterker nog, ik denk juist dat ik als ondernemer mijn talenten optimaal kan inzetten.
Wat ik wel heb gemerkt is dat ik jarenlang het idee had dat ik als vrouw me moest gedragen als een man. Dat ging niet zozeer om de buitenkant, maar meer om de binnenkant. Ik durfde me best vrouwelijk te kleden met jurkjes en pumps. Ik ging niet vermomd als man naar het werk. Maar ik dacht wel dat ik me zo moest gedragen. Al tijdens mijn studietijd zat ik vooral tussen de mannen en had ik het gevoel one of the guys te moeten zijn. Dat is in mijn werk ook gebleven. Ik snap ook wel dat het me uiteindelijk nooit lukte. Dat voelde weleens eenzaam. Je hoorde er nooit echt bij, want je was nu eenmaal geen man.
Het leek ook wel alsof ik me schaamde voor mijn vrouwelijke eigenschappen. Ik wilde als onafhankelijke vrouw gezien worden en daarbij hoorde: daadkracht, resultaatgerichtheid, besluitvaardigheid, doorzettingsvermogen en een bepaalde hardheid. Toen ik moeder werd, kon ik niet meer om mijn vrouwelijke eigenschappen heen. Het voelde alsof ik in een andere wereld van zachtheid, meebewegen, aanvoelen, inleven en luisteren kwam. Allemaal dingen die ik wel in me had, maar zelden liet zien.
Ik had als hoogopgeleide vrouw ook het idee dat ik het niet leuk mocht vinden om te koken, om thuis te zijn bij mijn kinderen, om de koffie voor mijn man in te schenken. Ik walgde er zelfs van. Hadden die feministen dan voor niets hun werk gedaan? Maar iets in mij hield er ook van. Ik zie mezelf nog staan met 35 graden in zo’n stacaravan op een Franse camping achter de gaspitjes. Mijn man buiten op een ligstoel en de kinderen spelend met water. Voelde ik mij verplicht om te koken? Helemaal niet. Was het me opgedragen vanuit een rolpatroon? Helemaal niet. Ik koos er zelf voor en ik deed het met liefde en plezier.
Vrouwendag of niet. Het lijkt mij het allerbelangrijkste dat je alle delen van jezelf accepteert ongedacht wat de omgeving daarvan vindt. Dat geldt voor vrouwen. En dat geldt voor mannen. Er is trouwens ook een mannendag – 19 november. Laat dat een reminder zijn voor mannen dat zij ook best man mogen zijn. En nog wel een typische ook.
Nieuwsbrief Labyrint
Benieuwd hoe mijn nieuwsbrief Labyrint eruitziet? Lees de laatste hier.