Labyrint
Voor wie wil floreren – maar niet ten koste van wat er écht toe doet. Over mentaal welzijn, keuzes die kloppen en de kracht van betekenisvol leven en werken.
Betekenis ervaren
Ik wil een verschil maken. Dat was de belangrijkste reden om als ondernemer te starten. Al gauw kwam ik erachter dat ik helemaal geen verschil maakte. Ik deed wat ervan mij werd verwacht. Ik deed zoals alle anderen. Daar vond ik wel van alles van. Dat sprak ik ook uit als ik ’s avonds op de bank voor de televisie zat. Daar bleef het bij.
Ik durfde niet echt keuzes te maken. Ik wilde alles vasthouden wat ik had en tegelijkertijd alles helemaal anders. Met als gevolg dat ik telkens twijfelde. Terwijl ik diep vanbinnen precies wist wat ik wilde en zelfs ook hoe ik dat gerealiseerd moest krijgen. Maar ik was bang. Bang om bestaande klanten te verliezen. Bang om geen nieuwe klanten te vinden. Bang om ergens niet bij te horen. Bang om juist wel ergens bij te horen. Bang om een conflict te krijgen. Bang voor van alles. Maar weet je waar ik het meest bang voor was? Dat ik uiteindelijk een leven zou leiden waarvan mijn beslissingen genomen zijn vanuit angst en niet vanuit liefde. En ik realiseerde me dat ik daar het verschil mee kan maken.
Door ervoor te kiezen om niet meer bang te zijn.
Om mijn angst aan te kijken.
Om angst te voelen.
Om angst los te laten.
Uiteindelijk durf ik nu te kiezen voor het werk dat mij al vanaf 2017 duidelijk is. Dat werk heeft: story medicine. Ik geloof en weet dat verhalen helend werken. Door naar je eigen verhaal te kijken, heel je wonden uit het verleden. Door uitdrukking te geven aan wie jij bent, vind je betekenis in je leven. En ja, dat is ook eng. Maar de vreugde die het brengt is vele malen groter. Al besef je dat pas op de lange termijn.
Dat is mijn werk. Dat is wat ik te doen heb. Daarin kan ik het verschil maken.
En ik weet zeker dat jij nu ook iets voelt als je dit leest. Een diep verlangen dat je weg hebt gestopt. Dar je klein en onbeduidend hebt gemaakt. Waarvan je steeds zegt dat het niet belangrijk genoeg is. Dat jij er nog niet aan toe bent. Of dat er geen geld mee te verdienen is. Dat verlangen, dat is het ene ding waar je naar op zoek bent. Laat het toe. En de rest volgt vanzelf.
Waarom we negatieve gevoelens nodig hebben
De meeste mensen zien negatieve gevoelens als iets waar we zo snel mogelijk van af moeten. In de maatschappij ligt de nadruk op presteren, goed je best doen, een bepaald uiterlijk, bepaalde sociale verwachtingen en materiële welvaart.
Ook als het gaat om persoonlijke ontwikkeling ligt de nadruk op positief denken en zijn er talloze quick fix methodes voor handen met bijbehorende succesverhalen.
Er is geen ruimte voor negatieve gevoelens. Dus stoppen we ze weg. En doen we alsof ze er niet zijn, zodat we onszelf beter voelen.
Dit werkt averechts.
Diep vanbinnen voelen we ons niet beter. We gaan onszelf vergelijken met anderen en dat versterkt het gevoel ‘niet goed genoeg’ te zijn alleen nog maar meer. Met als resultaat dat we deze negatieve gevoelens nog meer willen onderdrukken.
Het onderdrukken van negatieve gevoelens uit zich in verschillende facetten van je leven, zoals geld, relaties of werk.
Om uit de vicieuze cirkel van negatieve gevoelens te komen is het nodig om ze niet langer meer te verbloemen met een deken van positiviteit, maar naar de wortel van de negativiteit te gaan. En te horen wat het jou te vertellen heeft. Zodat jij zelf deze vicieuze cirkel kan stoppen.
In het schrijven wordt zichtbaar wat we verborgen willen houden voor anderen, maar ook voor onszelf. Dat kunnen negatieve gevoelens, gedachten zijn, maar ook talenten waarvan we het bestaan niet wisten.
PODCAST | Onuitgesproken / Je gevoel echt volgen
Je gevoel volgen, het klinkt gemakkelijk. Maar hoe neem je daar actie op als je helemaal niets van dat gevoel begrijpt? Daar vertel ik over in deze aflevering.
https://anchor.fm/onuitgesproken/episodes/Je-gevoel-echt-volgen-ej8crq/a-a1t7s40
Stilte als antwoord
De titel van een boek dat ik uit de kast in de bibliotheek pak. Op de kaft een wit huis in een kaal en ruig landschap. Ik vang een glimp op van een onbekend verlangen. Een innerlijke roep om alleen in dit witte huis te zitten. Zodra ik thuis ben, begin ik enthousiast met lezen. Vol verwachting, in de hoop op meer stilte in mij.
Het lukt me niet om het boek uit te lezen. Blijkbaar is stilte moeilijk voor mij. Zelfs in een boek waarin de schrijfster – Sara Maitland – de stilte zoekt, onderzoekt, ervaart en beschrijft. Zelfs dat kan ik niet verdragen.
Ik denk terug aan mezelf als klein meisje. Ik zie voor me hoe ik ’s avonds rondjes om de salontafel ren. Juist op de momenten dat ik heel moe ben. Ik praat snel en luid. Alsof de moeheid transformeert in energie in mijn lichaam om vervolgens als een kaars uit te doven. Dan val ik als een blok in slaap. Dan pas is de stilte in mij.
Mijn antwoord op innerlijke onrust is beweging. Als ik onrust ervaar, dan zoek ik een uitlaatklep voor de energie die in mij borrelt. Ik wil mijn lijf bewegen. Als ik beweeg, dan ben ik de onrust de baas. Dan heb ik controle, althans zo lijkt het.
Toen begin dit jaar de coronacrisis uitbrak, was het stil. Buiten mij en in mij. Ondanks het lawaai van klussende buurtbewoners, ervaar ik stilte. In deze stilte ervaar ik waar mijn drang naar beweging vandaan komt. Ik wil een leegte opvullen. Als ik in actie kom, dan voel ik me nuttig. Dan verbeter ik mezelf. Dan groei ik. Dan kom ik vooruit. Dan maak ik van goed beter en van beter best.
Na actie komt een kortstondig euforisch gevoel. Alsof ik een gouden medaille krijg. Dan stap ik het podium af, doe de medaille af en de leegte is terug. Het euforische gevoel is vervlogen. In de stilte vind ik het antwoord. Ik durf de leegte te voelen. Als ik nergens naar toe hoef. Als ik niemand anders hoef te zijn. Als ik niets hoef te verbeteren, als ik gewoon mag zijn. Dan ervaar ik niet langer de leegte tussen niet goed genoeg en goed genoeg.
Hoe meer. Hoe beter.
Hoe meer geld je hebt, hoe makkelijker het leven wordt.
Hoe meer vrienden je hebt, hoe leuker je leven wordt.
Hoe meer je sport, hoe fitter je wordt.
Hoe meer kleding je hebt, hoe leuker je eruit ziet.
Hoe meer luxe, hoe gelukkiger je wordt.
Ik denk dat we zijn doorgeslagen in de ‘ik wil meer’- gedachten. Op heel veel vlakken is het namelijk niet mogelijk om meer te krijgen. Dat heeft niets te maken met dat je niet in overvloed zou kunnen denken. Dat heeft te maken met je gezond verstand gebruiken. We zijn gelimiteerd aan wat de aarde ons te bieden heeft. Er is niet oneindig veel goud op aarde. Er is een beperkte hoeveelheid grond. En een beperkte hoeveelheid water.
Dit heeft voor mij niets met negatief denken te maken, maar met nederigheid en bescheidenheid. Met de wetenschap dat wij mensen onderdeel zijn van de natuur. Dat we niet boven de natuur staan. Dat wij niet alle macht in handen hebben. Dat wij niet de heersers van de planeet zijn. Echter, zo gedragen wij ons wel. En dat begint al heel klein met de gedachten dat er altijd meer moet zijn.
Volgens mij zijn heel veel problemen op te lossen door meer te vervangen door minder.
Minder auto’s.
Minder autorijden.
Minder kleding.
Minder eten.
Minder op vakantie.
Minder spullen.
Minder werken.
Het is goed voor onze natuur, onze maatschappij en ons welbevinden.
Dus kijk nu eens naar je eigen leven. Hoe vaak ben jij bezig met ‘meer willen’? En hoe vaak ben je bezig met ‘minder willen’? En hoe vaak ervaar jij genoeg?
Maak er een schrijfoefening van.
Hoe bouw je een community?
Een lidmaatschap verkopen klinkt heel aantrekkelijk. Je hoeft niet telkens op zoek naar nieuwe klanten doordat klanten periodiek betalen. Zo op het eerste gezicht lijkt het een makkelijker manier om geld te verdienen.
Toch zijn er (succesvolle) ondernemers die gestopt zijn met hun lidmaatschap omdat het simpelweg niet werkte. Het kwam niet van de grond.
Een community bouwen vereist namelijk iets anders dan een los product of een losse dienst verkopen. Het antwoord is heel simpel: het vereist verbinding.
Als je naar de supermarkt gaat en je koopt een pak pasta, heb je niet zoveel verbinding nodig. Natuurlijk heb je wellicht een merkvoorkeur, maar zodra een ander merk in de aanbieding is stap je al over naar een ander merk.
Als je een losse training koopt is er al meer verbinding nodig. Ten eerste moet je van het bestaan van de training afweten, je wilt een klik hebben met degene die de training geeft en je wilt het gevoel hebben dat dit de juiste persoon is om de training bij te volgen. Je hebt vertrouwen nodig voordat je tot koop over gaat.
Als je een community wilt bouwen is er veel verbinding nodig. Je gaat namelijk een lange termijn relatie aan. Je gaat niet zomaar even wat drinken met elkaar en daarna zie je wel verder. Bij een community zit je meteen ergens aan vast. Er is commitment nodig van de leden, maar zeker ook van degene die de community heeft opgericht. Het is geen one night stand, het is een huwelijk.
Nu ik die vergelijking toch getrokken heb. Bij een one night stand zit je nergens aan vast. Instant plezier (of bevrediging ? ) daar ben je naar op zoek. Bij een huwelijk ben je op zoek naar liefde voor het leven. Je bent bereid moeite te doen voor de relatie. Je bent bereid jezelf open op te stellen, je kwetsbaarheden te laten zien: je neemt je authentieke zelf mee in de relatie. En je weet ook dat een huwelijk niet altijd vanzelf goed gaat. Dat je tijd en energie moet investeren. Dat doe je met liefde en plezier omdat je de verbinding voelt met de ander.
Dat is het ook met een community. Het is een groep van gelijkgestemden. Een plek waar je eerlijk kan en mag zijn. Een plek waar je bereid bent jezelf te laten zien. Een plek waar authenticiteit belangrijk is. Dat geldt voor de deelnemers, maar juist ook voor de oprichter. Als jij niet bereid bent om eerlijke verhalen te delen, om je kwetsbaarheden te laten zien, om authentiek te durven zijn dan werkt een community niet voor je. Net zoals een huwelijk dan niet werkt.
Een community is allesbehalve snel en makkelijk geld verdienen. Het vergt oprechtheid, aandacht, liefde en toewijding. Als je bereid bent dat te geven aan jouw publiek, dan vormt de community zich vanzelf.
Begin daar dus mee, door bijvoorbeeld het starten van een gratis Facebookgroep. Ga live in die groep, deel je verhalen. Geef tips. Deel je inzichten. Deel jouw ideeën en visie. Vertel over je valkuilen. En deel de obstakels die jij hebt overwonnen. Geef het allemaal weg en verwacht er niets voor terug. Als het moment daar is (en dat voel je vanzelf), start je een betaalde community. De eerste leden zullen zich meteen aanmelden.
Meer, meer, meer, word je daar nu echt blij van?
Ik vind dat de focus in onze maatschappij ligt op betaald werk. Dat is het hoogste haalbare lijkt wel. Ook ik heb mijn hele leven mijn best gedaan om een goede maatschappelijke positie te bereiken. Dat betekent studeren. In mijn geval vwo, hbo, daarna nog een universitaire studie. Vervolgens een baan zoeken en ook daar steeds hoger op proberen te komen. Van executive naar manager. Het lukte me ook nog. En ik vroeg me niet eens af waarom ik dat allemaal deed. Ik leefde in het verhaal dat de maatschappij ons verteld.
Want dat is dat iedereen succesvol moet zijn en dat ben je als je een goed betaalde baan hebt of ondernemer bent die goed verdient. Dan mag jezelf een schouderklopje geven en de staat doet dat dan ook. Bravo, je bent een keurige burger.
Toen ik moeder werd, ontdekte ik dat er meer was dan dit verhaal. Ik voelde hoe belangrijk het was om voor mijn kind te zorgen. Ik voelde dat ik bij mijn kind wilde zijn, dat mijn kind mij nodig had. Ik voelde waardering en dankbaarheid en het had helemaal niets met geld en succes te maken. Dat was niet eens nieuw voor me. Ik had dit als kind heel vaak ervaren, maar ik was het gewoon vergeten. Ik kwam in een grote worsteling terecht die ze dan werk-privé balans noemen. Ik was ineens een werkende moeder. En ik wilde kost wat kost op mijn pad blijven: het carrièrepad. Toen begonnen mijn struggels.
In het laatste jaar van de middelbare school was er een project met de naam: het verscheurde innerlijk. Ik weet nog dat het me mateloos fascineerde. Al voelde en ervaarde ik dat verscheurde innerlijk toen niet. Ruim 20 jaar later wist ik precies wat dat verscheurde innerlijk was. Ik wilde voldoen aan een beeld dat ik voor mezelf in gedachten had. En tegelijkertijd was er een ander deel in mijzelf dat niet aan dat beeld kon en wilde voldoen. Die andere kant wilde een andere weg op. Dus er ontstond strijd. Een strijd tussen hart en hoofd.
Dat geld verdienen en succesvol zijn dat zat er zo ingebakken. En niet alleen bij mij, ik zie dat ook bij anderen om me heen. En vaak word ik ook verkeerd begrepen. Want als je zegt dat je niets om geld geeft, dan roept dat ook geen fijne reacties op. Want geld is wel belangrijk. Zeker als ondernemer, als je niets verdient, heb je geen bedrijf. Het gaat mij er niet zozeer om dat geld verdienen niet belangrijk zou zijn. Of dat je geen geld mag verdienen. Of dat het slecht is om veel geld te willen hebben. Het gaat mij erom dat het ons vaak in de weg zit. Dat het wordt overgewaardeerd. En dat het in de weg staat van je droomleven.
Het boek de vier-urige werkweek van Timothy Ferris is daarin heel interessant. Waar het hem omgaat is dat je nu gaat genieten van het leven dat je graag wilt leiden en niet hard blijft werken tot je pensioen en dan pas gaat genieten. Dat is denk ik ook wat ik bedoel. Ik ging zo op in het beklimmen van de carrièreladder dat ik vergat om me heen te kijken. Dat ik vergat te genieten van alles wat ik al heb. De lat lag altijd hoog. Het moest altijd meer zijn. Zo bleef er altijd een gat tussen waar ik was en waar ik wilde zijn. En dat maakt je ongelukkig. Dat maakt dat je nooit tevreden kan zijn, nooit kan genieten.
In zijn boek vertelt hij een mooi verhaal over een Mexicaanse visser. De man heeft een vissersboot en vertrekt elke dag vanuit een klein vissersdorp om te gaan vissen. Van de vangst kan hij goed leven. Zijn werk is relaxed en aan het einde van de middag zit hij op het terras in de zon. Dan ontmoet hij een zakenman die zegt dat hij veel meer kan verdienen als hij meer boten neemt. Dan kan hij een droomleven hebben. De Mexicaanse visser zegt dat hij zijn droomleven al heeft. Kijk om je heen: ik heb het goed.
Het wil niet zeggen dat je niet mag dromen. Dat je geen geld mag verdienen. Dat je geen ambities mag hebben. Maar alleen als het vanbinnen uit komt. Als het een authentiek verlangens is. En je waardering voelt voor jezelf en wat je nu op dit moment doet. Dat wie jij nu bent en wat je nu doet ook al goed genoeg is. Vanuit die plek is er van alles mogelijk. En het heeft niets met meer, meer, meer te maken.
Identiteit – Paul Verhaeghe
Dit boek heb ik verslonden. Ik had al een aantal keer een artikel gelezen van Paul Verhaeghe waardoor ik zijn berichten op social media ben gaan volgen. Het onderwerp ‘Identiteit’ fascineert me mateloos. En toen ik dit boek tegenkwam, moest ik het lezen.
Voordat ik dit boek las, had ik de overtuiging dat het verhaal dat wij onszelf vertellen vooral voortkomt uit onze opvoeding. Dat het familiepatroon bepalend is voor het verhaal dat wij onszelf vertellen en dus ook het leven dat we leiden. De rol van de maatschappij die werkte vanzelfsprekend door in dat familiepatroon, maar verder hechtte ik niet al te veel waarde aan die rol. Totdat ik dit boek las.
Paul Verhaeghe geeft in zijn boek een beschrijving van het mensbeeld dat past bij het grote verhaal dat in onze maatschappij wordt verteld en dat dus onze identiteit vormt.
Een deel van wat hij over dit mensbeeld schrijft is dit:
‘Mensen zijn competitieve wensen die vooral uit zijn op hun eigen profijt. Op maatschappelijk vlak is dat in het voordeel van ons allemaal, want iedereen zal in die competitie zijn uiterste best doen om aan de top te geraken. Daardoor krijgen we een efficiëntere dienstverlening binnen een één gemaakte vrije markt, zonder inmenging door de overheid. Dit is ethisch correct, want het slagen of mislukken van een individu in die competitie hangt volledig af van diens eigen inspanningen. Iedereen is bijgevolg zelf verantwoordelijk voor het eigen succes of falen. …… Iedereen moet blijven groeien. Immer, de competitie is bikkelhard.’
Zijn boek laat duidelijk zien wat de invloed van onze maatschappij is op onze identiteit. Het bracht mij weer meer helderheid over waarom ik het altijd zo belangrijk heb gevonden om carrière te maken.
Bestel hier paperback Identiteit van Paul Verhaeghe via bol.com
Bestel hier het ebook via bol.com
Ook via het Kobo abonnement van bol.com kun je het boek lezen, bestel hier.
_______________
De links op deze pagina zijn affiliate links van het partnerprogramma van Bol.com.
Ik beveel alleen boeken aan die ik zelf heb gelezen en die ik waardevol vind om te delen.
PODCAST | Onuitgesproken / Een eenvoudig leven
Meer, meer, meer, word je daar nu echt blij van? De focus ligt op betaald werk in onze maatschappij. Veel geld verdienen is de norm en betekent succes. Dan heb je het gemaakt. Dat is het verhaal van onze maatschappij. Maar is het ook jouw verhaal?
PODCAST | Onuitgesproken / Een eenvoudig leven
Een eenvoudig leven. Weg van de rat race. Een eenvoudig en simpel leven leiden. In coronatijd leek het ineens een mogelijkheid. Dit is mijn ervaring.
Meer afleveringen, beluister je hier: https://anchor.fm/onuitgesproken
Nieuwsbrief Labyrint
Benieuwd hoe mijn nieuwsbrief Labyrint eruitziet? Lees de laatste hier.