Labyrint
Voor wie wil floreren – maar niet ten koste van wat er écht toe doet. Over mentaal welzijn, keuzes die kloppen en de kracht van betekenisvol leven en werken.
Ik moet weer een nieuwsbrief schrijven
Ik moet weer een nieuwsbrief schrijven. Ja, zelfs ik denk dat nog weleens. Toevallig vandaag nog. En wat gebeurde er?
Eerst schoot ik in de paniek.
Ik heb volgens mij niets meer liggen.
Waar moet ik het over hebben?
O nee, had ik me nu maar beter voorbereid.
Weet je, ik doe het gewoon niet.
Ik moet dit echt beter gaan regelen. Dit is zo onprofessioneel.
Toen ik daar mee klaar was, gebeurde er dit.
Stel ik mag gewoon delen wat ik wil?
Ik mag schrijven wat ik wil.
Ik mag delen wat me bezig houdt.
Dat gaf ruimte. Ik geef morgen een webinar. Daar ga ik over vertellen. Ik wil dat er zoveel mogelijk mensen bij zijn.
Waarom?
Precies om wat ik hierboven beschrijf.
Een nieuwsbrief moet niet. Het mag. Je kiest ervoor om er een te sturen.
En je mag het op jouw manier doen.
Ik hoef niet elke week een blog te schrijven en die in mijn nieuwsbrief te plaatsen.
En hoe een blog eruit ziet, bepaal ik zelf.
Een hele lang tijd ging marketing voor mij over: regels, trucjes, modellen, etc.
En het lukt me lang niet altijd om het anders te zien.
Om marketing te zien als een vorm van expressie.
Want dan doe ik het met plezier.
Morgen vertel ik je er graag meer over om 10.30 uur. Er komt een replay.
Dit vergat ik als startend ondernemer
Ik werk al bijna 15 jaar in het marketingvak, dan is het best beschamend om je eigen marketingfout toe te geven. Zoals met elk vak, bij een ander zie je het beter en zelf laat je de boel versloffen.
Het zal je niet ontgaan zijn, dat ik voor het delen van persoonlijke verhalen ben. Niet als trucje omdat het werkt. Maar omdat het me betekenis geeft. Als jij mij een persoonlijk verhaal vertelt, herken ik iets van mezelf in jou. Dan hebben we een klik. En als ik niets herken, is die klik er niet. Maar kan ik nog wel nieuwsgierig zijn.
De herkenning zit op meerdere lagen. Zo kan het zijn dat je allebei moeder of ondernemer bent. Als je wat dieper kijkt, kan het ook gaan om herkenning van emoties: zoals schaamte. En dan maakt het niet zoveel uit wat je doet.
Waar ik vooral mee bezig was, was het vertellen van mijn verhalen. Het uiten van wat er in mij leeft. En dat doe ik nu nog steeds. Dat is mijn ding. Ik wil gezien worden om wie ik echt ben. En daar wil ik anderen bij helpen. Dat kan alleen als ik het zelf ook doe. En dat is niet in een keer klaar. Dat is dagelijkse praktijk.
Ik vergat een ding.
Het eerste jaar had ik mijn marketingbasics keurig op orde. Nieuwsbrief, website, contentplanning, etc. Toen besloot ik dat het allemaal trucjes waren en deed ik alles vanuit het hart, intuitie. Wat ik vergat was dat om zichtbaar te zijn je toch echt een marketingbasis moet hebben. Of dat nu online of offline is. Je moet kiezen wat je kanalen zijn.
Je hebt een bepaalde basis nodig. Van daaruit kun je je creativiteit laten stromen en content maken die typisch jij is.
Om deze basis te leggen heb ik een marketingbasics training gemaakt. Geen fratsen, heel simpel wat je nodig hebt. Niets meer niets minder.
Zodat jij:
- Weet wat jouw sterke punten zijn en waarvoor jouw klant wil betalen.
- Snel en eenvoudig een aanbod samenstelt.
- Jouw boodschap helder hebt.
- Weet hoe en waar je zichtbaar kan zijn.
- Weet wat echt belangrijk is op je website.
- Een e-mailnieuwsbrief hebt.
- Weet hoe je klanten moet werven.
- Op een snelle en makkelijke manier veel content maakt.
- Een planning voor content en promoties hebt.
Kijk hier wanneer de marketingbasics training begint.
‘huilie-huilie’-verhalen en je waarheid spreken
Saskia Noort zat aan tafel bij Pauw. Samen met Georgina Verbaan. Ik weet niet eens waar het precies over ging, maar mijn oren spitsten toen Saskia Noort over ‘huilie-huilie’- verhalen begon. De verhalen van vrouwen worden vaak zo bestempeld.
Ik snapte en voelde precies wat zij aanstipte.
Mijn man niet.
Sindsdien is ‘huilie-huilie’ een grapje bij ons. ‘Niet huilie-huilie doen, Gwyneth,’ hoor je hier vaak. Lachen!
Leuk om erover te kunnen lachen. Toch raakt het wel iets.
Ik houd me toch nog vaak in. Omdat ik niet zielig gevonden wil worden. Niet te koop wil lopen met mijn kwetsbaarheid, openheid. You name it. En bovenal niet wil verzanden in negativiteit. Een halleluja-verhaal doet het ook goed. En is ook veel leuker om te lezen als de zon schijnt, nietwaar?
Als je ergens blij van wordt, is dat makkelijk en veilig om te delen. Juist de negatieve lading die ergens op zit, maakt het moeilijk. Dan voel je die brok in je keel. De spreekwoordelijke hand die je keel dichtknijpt. Dan slik je je woorden in. En dat maakt dat je gaat huilen.
‘Huilie-huilie’-verhalen mogen er zijn.
Ze hoeven niet verstopt te worden.
Verborgen gehouden.
Het heeft niets te maken met het blijven hangen in verdriet. Juist niet. Het heeft te maken met het toelaten ervan. En alleen dat al, maakt het lichter. Dat zorgt ervoor dat er ruimte komt voor het ‘halleluja’- gevoel.
Er is niets mis met je als je ‘huilie-huilie’-verhalen hebt en deze wil delen. Het is oké. Het mag er zijn. Het leven is niet alleen maar plezier, geluk en succes. Dat is een kant van de medaille. En de medaille heeft twee kanten. Die twee kanten maken een geheel. En dat geeft betekenis.
Ik wil zoveel mogelijk vrouwen bereiken om hun verhalen te delen. De verhalen die rechtstreeks uit hun hart komen. Ik voel, ik weet dat deze verhalen nodig zijn. Voor ons. En voor onze dochters.
Maandag a.s. start ik met een 5-daagse gratis online training: schrijf vanuit je hart en vind je unieke stem.
In deze 5-daagse ga je schrijven vanuit je hart en vind je de moed om te delen wat je werkelijk te vertellen hebt.
Geef het 5 dagen een kans. Elke dag een schrijfoefening.
Na deze 5-daagse:
- Schrijf jij zonder je in te houden.
- Zijn je schrijfblokkades opgeven.
- Het vertrouwen in je schrijven is toegenomen.
- Heb jij een heleboel unieke content geschreven.
- Durf je te laten zien wie er achter dat masker zit.
Doe je mee? Schrijf je hier in.
#9 Heb je ook niets te vertellen?
Voor iedereen die denkt niets te vertellen te hebben. En zichzelf weleens hoort denken: ‘Mijn verhaal is niet bijzonder genoeg, daar zit niemand op te wachten.”
Dit wil jij helemaal niet horen…
September 2013, ik loop het gebouw van de Kamer van Koophandel uit. De zon schijnt, de akte in mijn hand. Ik loop naar mijn auto. Gooi de akte op de bijrijdersstoel. Een golf van enthousiasme gaat door me heen. Nu gaat het écht gebeuren.
Zo gaat al het begin. Je bent enthousiast, hebt energie en bent gemotiveerd. En dan komt de eerste tegenslag. Die lach je weg. En dan komt de tweede tegenslag. Je gaat twijfelen. Ben ik wel goed bezig? Heb ik wel goed gekozen? Zal ik van koers veranderen?
Je gaat van alles veranderen en hoopt op betere tijden.
En dat gebeurt.
Je ervaart weer flow en krijgt energie van het ondernemerschap. Tot er weer een tegenslag komt. Dit keer in de vorm van kritiek. Iemand is ontevreden, vindt dat jij weinig inspirerend bent, had iets anders verwacht, wil zo snel mogelijk van de lijst af.
Het raakt je.
Het liefste ga je huilend in bed liggen met het hoofd onder de dekens. Dat doe je niet. Je bent immers een volwassen vrouw. En je weet heus wel dat er ergere dingen zijn.
De dag erna zie je een bestelling in je mailbox. Je online training is verkocht en nog dezelfde dag zeggen twee mensen ja tegen een 1 op 1 traject.
Je bent blij, want hier doe je het voor. En maakt een vreugdedansje.
Het door jouw bestempelde faalmoment van gisteren ben je weer vergeten. En nu je toch in de juiste flow bent, bel je een mogelijke klant op die je vorige week een voorstel hebt gedaan. ‘Te duur,’ klinkt het aan de andere kant van de lijn. Daar had je niet op gerekend. En je enthousiasme is weer getemperd.
Toen ik nog een beetje van alles wat deed, voelde ik deze roller coaster niet. Alles kabbelde voort. Ik liet me leiden door wat de klant van me wilde en deed vervolgens het werk.
Totdat ik ervoor koos om mezelf écht uit te spreken. Om mijn visie te delen. Om te laten zien waar ik voor sta. Mijn directheid liet zien. Mijn observaties uitsprak. Vertelde wat ik écht te delen had. Dat is alles of niets.
De voortkabbelende middenweg is nooit mijn weg geweest. Ik vind meedoen niet belangrijker dan winnen. Ik wil winnen. Als ik iets doe, wil ik er helemaal voor gaan. Niet zomaar een beetje. En natuurlijk wist ik wel dat vallen en opstaan erbij hoort.
Als je jouw eigen weg gaat, er helemaal voor gaat, dan val je sowieso. Gegarandeerd. Het is onvermijdelijk. En het is de kunst om te leren opstaan. Telkens weer.
Want als je opstaat ervaar je enthousiasme en flow ten volle uit. En dat is duizendmalen beter dan die voortkabbelende middenweg. En dan neem je dat vallen inclusief de kapotte knie voor lief. Even huilen. Wond schoonmaken. Pleister erop. En verder spelen.
De mensen die het hardst roepen zijn niet altijd de moedigste
Je kent ze wel. Mensen met grote dromen. Die ze van de daken schreeuwen. Iedereen mag het horen. Zij zullen de grootste zijn. Waarin maakt eigenlijk niet zoveel uit.
Dit wordt geen bericht waarin ik me ga afzetten.
Integendeel. Ik wil je iets anders laten zien.
Vaak lijkt het alsof die mensen die zo hard roepen wat ze willen ook het moedigst en het dapperst zijn.
Niets is minder waar.
Mensen die heel hard roepen zijn vooral heel goed in: hard roepen.
Je hebt dit vast weleens gehoord.
‘Ik ben authentiek. Echt waar. What you see is what you get.’
‘Ik ben heel bescheiden. Zo bescheiden. Dat zie je toch ook wel?’
‘Nee, joh…ik ben ook hartstikke onzeker. Was super verlegen als meisje. Ja, echt hoor.’
En maar blijven praten.
Die mensen geloven hun eigen verhaal. Jij vraagt je misschien af of je jaloers bent op ze. Want jij voelt daar wat bij. Er klopt iets niet. Ik zeg je dit: jij bent niet jaloers. Jouw gevoel bedriegt jou niet. Wat jij ziet is dat de binnenkant niet matcht met de buitenkant. Het is niet afgestemd. Natuurlijk willen zij gezien en gehoord worden, daarom roepen ze zo hard. Maar als dat niet vanbinnen komt, dan merk je dat. Dat is wat jij ziet.
Wat heeft dat met moedig te maken?
Moed begint vanbinnen. Met kleine stappen. Moed is niet hard schreeuwen wat je wil. Moed is actie nemen op wat je wil. De eerste stap zetten. Zonder jezelf te overschreeuwen.
De eerste stap begint vanbinnen, vanuit vertrouwen, vanuit jezelf. Daar heb je geen bevestiging van anderen voor nodig. Dat is ware moed. De stap durven zetten zonder te weten wat de wereld ervan vindt. Zonder applaus te ontvangen. Zonder bevestiging en aanmoediging te ontvangen. Dat is ware moed. En jij hebt het in je.
‘Meisjes moeten lief zijn.’
Vrijdagmiddag, mijn kinderen en ik zijn op ons wekelijks ‘creatief uitje’. Dit keer is het Natuurmuseum aan de beurt. We zijn helemaal op de bovenste etage in een ruimte waar je alles kan leren over het bos. Met een takje maak je een deurtje open met daarachter spullen om een opdracht mee te doen. Zoals met een vergrootglas kijken naar een skelet van een muis (dacht ik J ).
Mijn zoontje ging zijn eigen weg en riep mij af en toe bij hem om wat te laten zien. Mijn dochtertje van 3,5 jaar sloot zich aan bij de opa’s en oma’s die daar met hun kleinkinderen waren. Ze vertelde zelfs aan een opa hoe hij het deurtje open moest krijgen, waarop een opa antwoordde: ‘Weet ik wel.’
Ze had zich inmiddels tussen een oma en haar kleinkind gewurmd.
‘Hoe heet jij?’ zei de oma.
‘Giorgia.’
‘Dit is Roos,’ zei de oma.
Giorgia pakt een stukje van de puzzel waar ze mee bezig zijn.
‘Samen spelen is samen delen,’ hoor ik de oma zeggen.
Ik ga wat dichterbij staan.
‘Nee, dat stukje is van Roos.’
‘Zij mag het wel hebben,’ zei Roos
‘Giorgia, hoor je dat? Dat is lief van Roos, hè? Wat zeg je dan?’
Giorgia zegt niks en drukt de stukjes met geweld in de puzzel.
Mijn maag krimpt ineen. Die wolf van de etage beneden woont nu in mij. Ik sluip er naar toe.
‘Ga je mee, Giorgia? We gaan naar beneden. Zeg maar dag tegen Roos,’ zeg ik (waarschijnlijk met een sneer)
‘Doei,’ roept ze en rent gillend naar de gang.
Net voordat ik de gang in loop, hoor ik de oma zeggen: ‘Nou, die is niet verlegen.’ Ik hoorde een sneer. En dat zit bij mij. Mijn dochter had niets in de gaten.
Ik voelde afwijzing.
Het is niet oké om ondernemend te zijn. Om initiatief te nemen. Om te zeggen wat je echt vindt. Om gedurfd en misschien wel brutaal te zijn. Om aanwezig te zijn. Om druk te zijn. Om hard te praten. Om te gillen. Om enthousiast te zijn.
Voor een meisje is het beter om rustig te zijn. Netjes. Goed luisteren. Lief zijn. Misschien zelfs verlegen te zijn. Je op de achtergrond houden.
Dit is ons zo vaak verteld. En het raakt me zo. Omdat het zo diep in ons zit. Elke keer als ik denk los te zijn van de verwachtingen van anderen, gebeurt er zoiets. Ik word er meteen weer mee geconfronteerd.
Wat kan ik doen? De wolf loslaten en die oma opeten? Of dit uitspreken? Als ik dit met jou deel, dan heel ik het voor mezelf. En als jij jouw ervaring hierin uitspreekt, heel jij het ook voor jezelf. En voor alle anderen. En dan leren we onze dochters dat het oké is om rebels te zijn. Om stoer te zijn. Om te gillen van vreugde. Om te zeggen wat je vindt. Om je eigen weg te gaan.
Als je dat doet, is je dochter vrij haar leven te leiden zoals ze wil.
Wil je hier meer over lezen?
Dan is mijn boek Moederwond een aanrader (ja, ja wij van wc eend bevelen aan: wc eend). Het ebook kun je hier bestellen. En de hardcopy via de webshop van mijn uitgever of via de (online) boekhandel.
Alleen een goed product is niet genoeg
Gisteren werd ik 39 jaar. Ik ga er niet dramatisch over doen, want ik ben blij dat ik het mag worden. Ben ik mooi van dat dertigersdilemma af.
Mijn zoontje had een glazen bol voor mij gekocht, met gouden huizen en gouden sneeuw. Het had iets magisch. Het ontvangen ervan. Zijn trotse gezichtje. Het laten dwarrelen van de gouden sneeuw. In zo’n glazen bol is alles perfect, net zoals dit moment. En ik realiseerde me dat ik een ontzettende geluksvogel ben.
Deze bol staat nu te pronken op het kastje dat van mijn oma is geweest. En deze glazen bol zal voor mij altijd van onschatbare waarde zijn. Je snapt precies waarom.
De glazen bol staat voor iets wat groter is dan het product zelf. Het staat voor onvoorwaardelijke liefde, voor geven en ontvangen, voor verbinding. En dat geeft deze glazen bol betekenis.
Het maakt niet uit wat jouw product of dienst is. Het gaat om de betekenis die jij er aan geeft. Natuurlijk moet het product goed zijn. Maar wie jij bent, maakt het verschil. Als jij je kan verbinden met iets dat groter is dan jouw product of dienst, dan geef je het betekenis.
Ik ben ervan overtuigd dat dit steeds belangrijker wordt. Ik werk al ruim 15 jaar in het marketingvak en er is veel veranderd. Met alleen een goed product, ben je niet meer onderscheidend. Door jouw product betekenis te geven wel. Betekenis komt vanbinnen. Daarvoor moet je iets aanboren dat groter is dan jij. En als je die connectie hebt gemaakt, draag je het uit naar buiten.
Dit is geen geheime formule of zo. Iedereen heeft die connectie met binnen. Het enige wat je hoeft te doen is deze te gebruiken. De ‘typisch jij’ test geeft je aan waar te beginnen.
#8 Zo voorkom je losse flodders in je communicatie
Losse flodders in je communicatie. Jij denkt vast dat dit niet voor jou geldt, luister toch maar. Want dit doet bijna iedereen.
#7 Achter de schermen
Achter de schermen…. niets is wat het lijkt.
Nieuwsbrief Labyrint
Benieuwd hoe mijn nieuwsbrief Labyrint eruitziet? Lees de laatste hier.