Labyrint
Voor wie wil floreren – maar niet ten koste van wat er écht toe doet. Over mentaal welzijn, keuzes die kloppen en de kracht van betekenisvol leven en werken.
Liefde
Al 15 jaar ben ik samen met Carlo. Hij is mijn man en mijn maatje. Alhoewel we erg verschillend zijn kunnen we gewoon goed met elkaar overweg. En telkens verrast het me weer hoeveel we toch ook op elkaar lijken.
Ik lees weleens dat je eerst van jezelf moet houden voordat je een ander liefde kunt geven. Ik dacht dat dit een inzicht was van de laatste jaren, maar dat bleek niet het geval.
Voordat ik Carlo leerde kennen had ik weleens een vriendje, maar dat stelde niet veel voor. Ik vond het altijd moeilijk voor te stellen dat ze mij echt leuk vonden, dat ze echt verliefd waren en mij de moeite waard vonden. Bij die gedachte werd ik misselijk. Ik vond mezelf namelijk absoluut niet de moeite waard. Ik walgde echt van mezelf. Ik was het niet waard om liefde te ontvangen.
Ondertussen vroeg mijn omgeving zich af waarom ik geen vriend had. Was ik niet te kieskeurig? Te verlegen? Te veel bezig met sport? Het voelde als een druk, natuurlijk wilde ik zelf ook graag een vriend. Maar niet zomaar eentje voor de heb.
Het moment weet ik eigenlijk niet meer, maar op een gegeven moment had ik door dat ik eerst mezelf de moeite waard moest vinden. Dat ik van mezelf moest houden. Ik zocht het buiten mezelf en vond het niet. Dat liet ik los. Helemaal. Ik ging goed voor mezelf zorgen. Dingen doe die ik leuk vond, erop uit. Ik was niet meer jaloers op vriendinnen die wel een vriend hadden. Ik was niet meer gericht op de ander, maar op mezelf. Ik had het naar m’n zin. Mijn leven was leuk en ik genoot.
En op een zaterdagavond stapte ik de discotheek binnen. Een vriendin zei: “Dit is Carlo.” Hij pakte mijn hand en hield die net iets te lang vast. Ik wist het meteen. Dit was hem.
Als ik er aan terug denk vind ik het nog steeds een magisch moment. Ik voelde aan alles dat het klopte. Noem het liefde op het eerste gezicht, het lot, maakt niet uit. Voor mij was het bijzonder.
Wat ik hier uit geleerd heb, is de aandacht op jezelf richten. Aandacht voor wat je nodig hebt, zorgen voor jezelf. Dan loopt alles zoals het moet verlopen.
Druk zijn als statussymbool
Of het nu gaat om werk, school, sociale activiteiten of sport (of moet ik EN zeggen?). Druk zijn lijkt de norm te zijn. Alsof druk zijn een statussymbool is.
Dit hoor ik zo vaak:
“Hoe gaat het?”
“Druk, druk, druk.”
Of nog erger. “Lekker druk, hè!”
Ik doe er zelf ook aan mee. En vraag me af waarom.
Ik wil het helemaal niet druk hebben. Als ik het druk heb, dan heb ik nergens aandacht voor. Dan rij ik na mijn werk langs Albert Heijn om een pizza te halen – en ben ik blij dat het een verse is – omdat ik geen puf heb om te koken.
Als ik het druk heb, snauw ik naar mijn kinderen omdat er niets meer bij kan in mijn hoofd.
Als ik het druk heb, is alles te veel. Is het antwoord op elke vraag die ik krijg automatisch NEE.
Als ik het druk heb, gaat mijn hart enorm te keer. Lukt het me niet om te lezen omdat mijn ogen vermoeid zijn. En word ik ’s nachts wakker met een zenuwachtig gevoel.
Hoe kan het dat we zo graag druk willen zijn? Ik wil zo niet leven en toch doe ik het. Ik wist het eigenlijk niet eens.
Toen ik een aantal jaren geleden ontslag had gekregen, fietste ik elke dag een rondje door de Loonse en Drunense duinen. Ik stopte bij een bankje en keek om me heen. Ik genoot van de uitgestrekte zandvlakte, de wolken in de lucht en van de stilte. Ik snapte niet waarom ik hier niet vaker kwam, terwijl ik op steenworp afstand woonde.
Juist, ik had het te druk.
P.S. De foto is genomen vanaf het bewuste bankje. Ik zit er tegenwoordig iets vaker, maar nog niet vaak genoeg.
Het werkende leven
Of het door mijn vakantie komt weet ik niet. Nu ik weer aan het werk ben, ga ik weer gemakkelijk mee in de stroom van het werkende leven.
In de pauze liep ik even naar de Hema en ik betrapte mezelf erop dat het in snelwandeltempo ging. Ik vroeg mezelf af of ik haast had. Eigenlijk niet. En toch voelde het wel zo.
Omdat ik een kantoor huur, heb ik het idee dat ik hier heel erg productief moet zijn in de uren dat ik daar zit. Een gevoel van: hier moet het gebeuren. Eigenlijk is dat gevoel niet anders dan dat ik naar het kantoor van mijn baas ging. En eerlijk gezegd had ik daar minder het gevoel dat ik productief moet zijn – hoe lullig het ook klinkt – ik kreeg mijn salaris toch wel.
Soms verlang ik weleens terug naar een baan in loondienst. Ik zou dan kiezen voor een baan waarbij ik me niet te veel zou moeten inspannen, zodat ik ’s avonds nog energie over had om te schrijven, om iets te creëren. Want dat is wat ik het liefste doe.
Dat is een oplossing aan de buitenkant.
En juist daar ligt het probleem niet.
Het zit in de binnenkant. In mij. Ik denk blijkbaar dat ik me op een bepaalde manier moet gedragen, zoals alle andere vrouwen dat doen misschien. Of zoals me geleerd is. Of zoals me wordt verteld door de overheid. Of zoals ik lees in de media.
Toen ik op vakantie was, heb ik me gedragen zoals ik zelf wilde. Terwijl er niemand mee keek:
…. liep ik de hele dag in mijn bikini.
…. droeg ik dagen achtereen hetzelfde.
….gebruikte ik nauwelijks make-up.
…kookte ik bijna elke dag met plezier voor mijn gezin in een snikhete caravan.
…zwom ik onder water in de rivier.
…ging ik van de waterglijbaan en verloor daarbij mijn bovenstukje (dat ik nog net op tijd omhoog kon trekken toen ik weer bovenwater kwam).
…liet ik mijn nagellak helemaal afbladderen zonder het bij te werken.
…werden mijn voeten pikzwart van het op blote voeten lopen.
En dan bedenk ik me dat dit eigenlijk helemaal niet zo fabulous is. Maar dat is wel wie ik ben en wat ik fijn vind.
Tegenwoordig is het zo moeilijk om echt naar jezelf te luisteren. De hele dag komen er zoveel prikkels op je af. En dan heb je ook nog die hele rits met overtuigingen van jezelf.
Gelukkig ga ik binnenkort weer op vakantie…
Excuses om niet te doen wat je echt wilt
Al een tijdje roep ik dat ik een boek wil schrijven. En vanaf het moment dat ik het riep ben ik meteen begonnen. Dat hield ik een paar weken vol. Een ochtend in de week schreef ik aan mijn boek. Ik had een indeling gemaakt, heb delen van hoofdstukken geschreven. Eigenlijk was ik een heel eind op weg.
Toch stopte ik ermee.
De reden was dat ik het online trainingsprogramma van Passie naar Business wilde maken. Eerlijk gezegd dacht ik dat heel lang. Daarna zou ik meer tijd krijgen en dan verder gaan met mijn boek.
Dat deed ik niet. Ik had excuses. En ze klinken best goed en aannemelijk. Om je een indruk te geven:
“Ik heb rust in mijn hoofd nodig anders kan ik niet schrijven.”
“Ik heb nog nooit eerder een boek geschreven, ik heb een coach nodig.”
“Dit gaat een lange termijnproject worden en levert nu geen inkomen op.”
“Het is al druk genoeg met 2 kinderen, een man met een eigen bedrijf en mijn eigen werk. Een boek past er niet bij.”
“Misschien komt het later wel, heb ik hopelijk wat meer te vertellen.”
Ik heb voor mezelf een cirkel gemaakt. Mijn drang om een boek te schrijven komt steeds terug, ik verzin excuses om het niet te doen, ik besluit het niet te doen en vervolgens voel ik het verlangen weer.
Ik kan mijn hele leven in die cirkel blijven. Totdat er een moment komt en ik terugkijk op mijn leven en alleen maar spijt kan voelen. Dat gebeurt. Dat weet jij ook.
En daarom vraag ik mezelf af.
Wat heb ik nodig om een boek te schrijven? Pen en papier.
Zo simpel is het.
Hoe doet zij dat toch? Melinda vertelt…
Melinda van Rossen (33) is eigenaresse van Boost your Health en Boost your Kids, getrouwd en moeder van een tweeling van ruim 3 jaar (j/m).
Haar werk is haar hobby, want ze houdt van sporten en gezonde voeding. Tevens vindt ze het leuk om nieuwe dingen te verzinnen, uitdagingen te hebben en alles uit het leven te halen wat erin zit!
Ze combineert haar business met de zorg voor haar lieve tweeling en haar man heeft wisselende diensten. Dit betekent dat hij soms doordeweeks thuis is, waardoor ze makkelijk naar afspraken kan. Soms werkt hij ook in het weekend en dan heeft ze de zorg alleen voor de kinderen.
Ze vraagt zichzelf ook weleens af hoe ze het allemaal doet. Melinda vertelt…
Ik zorg veel voor de kinderen (mijn man heeft wisselende diensten) en werk daarnaast ook fulltime voor mijn eigen bedrijf. Wat voor mij eigenlijk geen werken is, maar pure passie!
Gelukkig gaan mijn kinderen 3 ochtenden naar de Peuterspeelzaal en probeer ik in die tijd te sporten, werken en het huishuiden ook bij te houden. Ze zeggen niet voor niets dat de eerste 4 jaar met een tweeling tropenjaren zijn, ze zijn fantastisch maar af en toe denk ik pff kan iemand het overnemen? Maar niet heel lang, want mijn kinderen zijn alles voor mij! Als ze lachen is mijn dag weer helemaal goed en ik geniet naast het werk volop van de momenten die ik met mijn kinderen hebt.
Waar ben jij het meest trots op?
Dat ik ondanks een flinke rugzak en de zorg van een tweeling toch mijn droom nagestreefd hebt om voor mijzelf te beginnen.
Wat vind jij zwaar aan het moederschap en spreek je nooit uit?
Goede vraag! Dat ik (eerlijk gezegd) niet kan wachten tot dat ze naar de basisschool gaan en dat ik ook weleens tijd voor mezelf wilt hebben. Dat laatste gebeurt nu echt te weinig, maar dat komt straks helemaal goed!
Wat zou je vandaag nog doen als je geen angst had?
Uit een vliegtuig springen, dat is mijn grootste angst maar het zou tevens een grote overwinning zijn. En tokkelen vanaf de Euromast lijkt me ook heel uitdagend, maar heel erg eng!
De crux van dromen waarmaken
Een boek schrijven, dat is mijn droom. Bij het opschrijven of uitspreken ervan word ik al zenuwachtig. En toch wil ik schrijver zijn. Als ik mag kiezen – als alles mogelijk is – dan schrijf ik boeken. Dan creëer ik iets dat anderen inspireert, aan het denken zet en in beweging brengt. Geen vleugje blijdschap, maar intense vreugde. Zo’n gevoel in je onderbuik dat je krijgt als alles klopt.
Dat gevoel past bij schrijven voor mij. Hetzelfde gevoel krijg ik bij een nieuw boek of tijdschrift.
Stel je voor dat het me lukt om deze droom waar te maken door het simpelweg te willen. Dat is fantastisch, toch? Als het echt zo is dan moet toch iedereen dat weten?
Ik geloof dat het zo werkt. Echter niet op afroep. Het betekent dingen doen. En ik hoor je denken: “Wat dan? Zeg me wat ik moet doen!”.
En daar zit de crux van dromen waarmaken.
Ik kan je niet zeggen wat je moet doen. Je bewandelt eerst de weg om te ontdekken wat je passie is. Dat is dingen gaan doen waar je energie van krijgt, die je leuk vindt. Het is leren vertrouwen op je intuïtie. Vervolgens omarm je die passie. Je start een eigen bedrijf, zoekt ander werk of begint aan een nieuwe hobby.
Zo ontdek je steeds meer, je leert, je maakt fouten. Je zoekt een andere weg, probeert uit. Je voelt wat wel en niet klopt. Je leert steeds beter te vertrouwen op jezelf.
Of dit ooit stopt? Eigenlijk weet ik dat niet zo goed. Ik denk dat er na verloop van tijd weer een andere droom is die wacht om waargemaakt te worden. Waarom zou je maar één droom hebben?
P.S. Is jouw droom een eigen bedrijf beginnen? Lees dan hier meer over het van Passie naar Business programma.
Onderweg
Ineens zie ik dat ik dezelfde woorden gebruik. Dat mijn ideeën en plannen eigenlijk niet zo heel anders zijn dat het jaar daarvoor of het jaar daarvoor. Ik weet dat het klopt. De rode draad is zichtbaar.
Toch is er een moment dat ik mezelf op mijn kop geef.
“Waarom moest het zo lang duren?”
“Hoe komt het dat je in die 2 jaar niets hebt ondernomen?”
“Je bent te laat.”
“Je hebt de boot gemist.”
Even lijk ik in mijn oude patroon te vervallen van een idee hebben, zelfkritiek erop hebben en geen actie ondernemen.
Gelukkig weet ik dat het ook anders kan. Dat ik bepaal wat ik denk en voel. Ik besluit te denken dat het blijkbaar een goed idee is omdat het al 2 jaar in mijn hoofd zit. En ik ben er nog steeds enthousiast over.
Ik vergelijk het maar met auto rijden. Zo houd ik ervan om binnendoor te rijden (oké, niet naar Frankrijk met 2 kinderen achterin). Waarom zou ik dan op een ander vlak ineens in hoog tempo over de snelweg gaan?
En wat ik ook nog weleens vergeet is dat ik niet naar andere auto’s moet kijken. Ik weet niet waar ze naar op weg zijn en dat hoef ik eigenlijk ook niet te weten. Ik moet weten waar ik heen wil en waarom.
Dat waarom is jouw drijfveer. Het zijn de dingen die je leuk vindt. En dat is het begin van de reis. Meer doen van dingen die je leuk vindt. En van het een komt het ander. Je bent onderweg. Vertrouw op jezelf. Alleen jij weet wanneer je hart een sprongetje maakt. Dat kan toch niemand anders je vertellen?
P.S. Mijn idee is inmiddels uitgewerkt in het online trainingsprogramma van Passie naar Business.
Puur, kwetsbaar en echt
Ik ben net een paar dagen terug van vakantie als ik aan de keukentafel zit. Man en kinderen zijn boodschappen doen, ik heb een kop koffie gemaakt (zo’n lekkere met opgeklopt melkschuim) en tijdens het drinken ervan overdenk ik mijn vakantie.
De hele vakantie was ik vooral in mezelf gekeerd, weinig bezig met de buitenkant. Dat beviel eigenlijk prima. Zo bracht ik hele dagen zonder make-up door (die overigens toch niet bleef zitten met 38 graden), deed ik gerust dagenlang hetzelfde aan, heb ik mijn bikinilijf niet vergeleken met dat van andere vrouwen (oké, bijna niet dan) en maakte ik me niet druk wat andere mensen deden of zeiden.
Toen ik thuis kwam leek het alsof ik weer aan de slag met die buitenkant moest. De boel weer oppoetsen en mooi maken. En dat is juist waar ik de afgelopen maanden vooral mee bezig ben geweest.
Nieuwe website, mooie plaatjes op Instagram, nieuwe foto’s, allemaal op de buitenkant gericht. Misschien wel iets te veel. Zo merkte ik dat ik mijn blogs vanuit marketingoogpunt ging schrijven: wat wil jij horen?
Terwijl ik juist wil schrijven over wat ik wil delen met jou. En misschien is dat wel niet wat je horen wilt. Toen ik weer meer naar binnen gericht was merkte ik dat ik terug wil naar de kern en dat is voor mij puur, kwetsbaar en eerlijk.
Ik wil vertellen wat me raakt en wat me inspireert (of je nu wel of niet mijn producten koopt). Ik wil meer schrijven vanuit mijn hart en minder vanuit mijn (marketing)hoofd.
En dat is precies wat deze vakantie mij heeft gebracht. Mijn notitieboek en pen maken overuren. De woorden vloeien moeiteloos uit mijn pen. En het eerste resultaat is dit:
P.S. We gingen vaak zwemmen bij een riviertje in St. Denis (Frankrijk), vaak ’s ochtends als er nauwelijks andere mensen waren. Toen wist ik weer hoe fijn het is om in de rivier te zwemmen.
Van je passie een business maken? Zo doe je dat.
Het heeft ongeveer 2 jaar geduurd voordat ik mijn online trainingsprogramma van passie naar business klaar had. Of beter gezegd ermee naar buiten durfde te treden. Te wijten aan onzekerheid. “Is het wel goed genoeg? Wat kan iemand nu van mij leren?” En meer van dat soort zelfkritiek hield me tegen.
Totdat er dit gebeurde.
Op een dag – nog niet zo heel lang geleden – stapte iemand letterlijk mijn kantoor binnen en zei:”Ik wil dat jij mij leert hoe ik dat doe met marketing. Ik wil het van jou leren.”
Pas toen besefte ik dat ik gewoon kan vertellen hoe ik mijn eigen bedrijf ben gestart. Hoe ik van mijn passie een business heb gemaakt. Dat is wat ik tenslotte heb gedaan. Alhoewel ik er nog niet klaar mee ben, de eerste stap is gezet.
En ik heb het eerste jaar geen ton verdiend, dus hoe je dat doet leer je niet van mij. Toch heb ik altijd inkomen gegenereerd. Zelfs toen ik besloot iets totaal anders te gaan doen. Ik heb zelfs afscheid genomen van ee klant. Alhoewel het moeilijk was, luchtte het ook op.
Ik kan je leren hoe je van jouw passie een business maakt. Ik kan je ook vertellen hoe je met social media klanten binnenhaalt. Zo heb ik een van mijn grootste klanten ontmoet. En eerlijk gezegd was ik daar zelf heel verbaasd over.
Ik weet ook dat het niet altijd makkelijk is om je droom te volgen. Ook daar ben ik eerlijk over. Elke dag heb je opnieuw de keuze: de bekende weg of een nieuw pad.
Misschien betekent dit online trainingsprogramma voor jou een nieuw pad en helpt het je om in actie te komen. Dat is wat ik graag wil, jou in beweging brengen. Dat is wat nodig is om van je passie een business te maken. En voor die beweging heb je misschien mijn programma helemaal niet nodig. Dat kun je ook prima zelf.
Wat dacht je van nu?
Succes en ambitie
Twee woorden die me de laatste tijd bezig houden. Misschien juist omdat het vakantietijd was. Door even los te komen van je dagelijks leven kijk je anders tegen zaken aan. Zo kwam succes en ambitie voor mij in een ander daglicht te staan.
Ik dacht afscheid te hebben genomen van het streven naar een carrière. Daar bedoel ik mee dat ik niet langer zou proberen om hogerop te komen en me niet zou richten om het verdienen van steeds meer geld. Dat mijn aandacht niet constant gericht zou zijn op vooruitgang, verbetering en meer verdienen (het liefste meer dan mijn partner).
Ik heb daar geen afscheid van genomen.
Ik ben nog steeds bezig met meer van alles te vergaren in de hoop dat het me voorspoed, geluk en voldoening zal brengen. Met als ultieme beloning een geslaagd leven.
Ergens zit het idee in mij vastgeroest dat ik moet voldoen aan een bepaalde maatstaf. Ik voel me ontzettend klein worden als iemand me vraagt hoe ik denk geld te verdienen. Of als ze zeggen dat het fijn is dat ik mijn passie kan volgen omdat mijn man ons gezin onderhoudt. Ook berichten over luie moeders, luxepaarden, verwende huisvrouwen raken me. Al deze boodschappen vertaal ik als: “Jij voldoet niet, jij bent niet goed genoeg.”
En natuurlijk weet ik dat ik goed genoeg ben. Dat ik mijn eigen koers moet vragen en me niets moet aantrekken van wat anderen zeggen. Ik dacht ook dat ik dat deed. Aan de oppervlakte misschien, door een andere rol te kiezen van werknemer naar ondernemer.
Maar diep van binnen streef ik nog steeds naar succes. En ik wil nog steeds dat iemand tegen me zegt dat ik het goed doe. En het liefste een autoriteit, zodat zoveel mogelijk mensen het geloven. Ik weet dat deze erkenning mij geen rust biedt.
Waar ik echt naar op zoek ben is naar eenvoud, naar minder willen en nodig hebben. Naar meer rust, minder moeten. Minder bezig zijn met verder komen en meer bezig zijn met genieten van waar ik ben. Tevreden zijn met wat ik heb en niet constant streven naar meer.
Ik vind dat het tijd wordt om anders tegen ambitie en succes aan te kijken. Om opnieuw te bepalen wat succes nu eigenlijk betekent voor me. En welke rol ambitie daarbij speelt. Een definitie die is gebaseerd op mijn idee, mijn gevoel, mijn waarden en niet die van de overheid, vrienden, familie en alle anderen waar je mee te maken hebt.
Misschien moet ik mezelf afvragen wie ik ben zonder succes en ambitie? Wat blijft er dan over?
P.S. De foto is genomen tijdens mijn vakantie in Frankrijk. Omdat er tijdens je vakantie soms wat deuren opengaan die anders gesloten blijven.
Nieuwsbrief Labyrint
Benieuwd hoe mijn nieuwsbrief Labyrint eruitziet? Lees de laatste hier.