Labyrint
Voor wie wil floreren – maar niet ten koste van wat er écht toe doet. Over mentaal welzijn, keuzes die kloppen en de kracht van betekenisvol leven en werken.
Gelukkiger met een simpel leven
Het verbaast me vaak hoe makkelijk het leven op vakantie is. Je verplaatst jezelf naar een andere plek op deze aardbol en ineens is het mogelijk om uitgebreid te lunchen. Om een avondwandeling te maken. Om een diepgaand gesprek te voeren op een plastic tuinstoel. Om een boek in een keer uit te lezen. Om vol bewondering naar prachtige natuur te kijken. Om uren over de lokale markt te slenteren.
Het stramien van het werkende leven
En altijd als ik terug ben, wil ik een beetje vakantie mee naar huis nemen. Maar zodra de school weer begint, het werkende leven wordt hervat, is het weg. Alles gaat weer in het stramien van voor de vakantie door. Sommige dagen zijn licht, maar andere dagen zijn zwaar. En vooral bij die laatste lijken de bank en de televisie ultieme verlossing. En voor ik het weet, zit ik weer vast in het stramien. Loop ik weer in de pas met de dagelijkse routine. En snak ik naar koffie om mijn hoofd helder te houden. En voel ik me gehaast, alsof er nooit genoeg uren in de dag zitten.
Het stramien doorbreken
Ik wil graag het stramien doorbreken. De sleur uit. Zo nu en dan denk ik dat daar heel wat voor nodig is. Zoals op wereldreis gaan. Of zelfs emigreren naar een ander land. Dan ben ik jaloers op mensen die dat gewoon doen. Maar ergens ook weer niet. Want ik denk dat het een extra lange vakantie is. Vroeg of laat komt het stramien van het werkende leven weer terug. En snakken ze naar de volgende uitvlucht. Om het stramien te doorbreken, moet het in het hier en nu gebeuren. In het leven van alledag.
Het moderne leven
Het moderne leven is complex. Er moet zoveel. En we willen zoveel. Er zijn hoge verwachtingen en hoge eisen. We willen hieraan voldoen. En het maakt ons niet gelukkig. Al dat streven naar meer, hoger en beter. Wanneer houdt dat op? Toen ik mijn eerste baan had, had je het gemaakt als je een laptop, mobiele telefoon en auto van de zaak had. De stagiaires die ik aannam, werkten liever een dag minder. Ze hadden al een laptop en een mobiele telefoon. Ze waren niet geïnteresseerd in de oude varianten die ze via hun werk konden krijgen. Nee, zij wilden vrijheid. Hun eigen werktijden bepalen, extra vakantiedagen om lange reizen te maken en net genoeg geld verdienen om rond te komen.
Geen ambitie
Eerlijk gezegd vond ik ze weinig ambitieus. Ik was gewend om mijn nek uit te steken; lees over te werken of in elk geval net te doen alsof om de baas te plezieren. Zij wilden alleen zichzelf plezieren, leek het. Ze deden hun werk goed, maar daar bleef het bij. Ik vroeg me zelfs af of ze wel ambitie hadden. Nu zie ik dat andere waarden in het leven hadden dan ik. Waar het mij ging om een goede baan met status, een hoog salaris en carrière maken. Kozen zij voor plezier, vrijheid en zingeving.
Simpeler leven
Misschien wisten zij al, wat ik nu pas weet. Een simpeler leven maakt gelukkiger. We weten allemaal dat het verwerven van bezittingen niet gelukkig maakt. Toch werken we er elke dag weer voor. De meeste van ons moeten werken voor hun hypotheek. Als ik wist wat ik nu weet, had ik wel drie keer nagedacht voordat ik een huis kocht. Toch kun je elke dag beginnen met een simpeler leven. Begin niet met de grote levensvragen, maar begin met kleine dingen.
Spullen
Ik begon met het verminderen van mijn spullen. En daar ben ik nog steeds mee bezig. In eerste instantie waren mijn kinderen het ‘slachtoffer’ want de bergen speelgoed werden me te veel. En dus werd er rigoureus opgeruimd. Toen ik in de gaten had dat het wel erg makkelijk is om met een ander te beginnen, nam ik mijn kledingkast onder de loep. Vuilniszakken vol gingen naar de kringloop. Het werd ’s ochtends steeds makkelijker om te bepalen wat ik aan zou doen. En zo deed ik het ook met alle tierelantijntjes die ik voor mijn interieur had opgespaard in de loop van de jaren. Het is een doorlopend proces. Maak het jezelf gemakkelijk en begin met 1 ding. Hoe meer ik ging opruimen, hoe meer ik besefte dat deze spullen een last op mijn schouders waren.
Willen en moeten
Veel dingen deed ik op de automatische piloot, omdat het zo hoort of omdat anderen iets van me verwachten. Zo werd er bijna op elke uitnodiging ingegaan, tenzij er iets anders gepland stond. Dat laatste was fijn, want zo was er een excuus. Laatst zaten we in de auto naar het zoveelste kinderfeestje. Allebei chagrijnig omdat we geen zin hadden. Waarom doen we het dan? Omdat het hoort, omdat het wordt verwacht, omdat ze ook bij ons komen? Ik besloot het niet meer te doen. Niet meer aan sociale activiteiten deel te nemen uit beleefdheid. Wie help ik daarmee? Mezelf niet, maar ook anderen niet. Hoe zou jij het vinden als er mensen op je feestje komen omdat ze zich verplicht voelen? Een goede oefening is om twee vellen te pakken. Op het ene vel schrijf je wat je afgelopen week allemaal hebt gedaan. En op het andere vel schrijf je wat je afgelopen week allemaal had willen doen. Heb de moed om minder te moeten.
Rust als dagelijkse routine
In plaats van druk,druk,druk beveel ik rust, rust, rust aan. Probeer zoveel mogelijk rustmomenten in te bouwen gedurende de dag. Als ik van mijn werk kwam, zette ik mijn tas in de gang. Ik deed mijn schoenen uit en liep linea recta door naar de keuken. Ik ging meteen koken om vervolgens met z’n allen te eten en daarna alles weer vlug op te ruimen, om vervolgens de kinderen in bad te doen, in bed te leggen om daarna te genieten van mijn uitgestelde rust. Als je uit je werk komt en je ‘moet’ koken, kun je ook eerst – al is het maar 5 minuten – aan de keukentafel gaan zitten. Even de dag laten zakken om energie op te doen voor je volgende activiteit.
Je hoeft niet in een week je hele leven om te gooien. Maak je leven stapje voor stapje simpeler. Begin met kleine stapjes. Elke stap die je zet is er een in de goede richting.
Lanceren kan je leren
Verkopen vind ik niet leuk. En daarmee bedoel ik het aanprijzen van mijn verkoopwaar. Het leuren met producten. Ik weet ook dat ik niet de enige vrouw (?) ben waarbij verkopen een nare bijsmaak heeft.
Toen ik met Denise Hulst in contact kwam en zij me vertelde over haar boek ‘Lanceren kan je leren’ dat ze overigens samen met Marjan Crabtee heeft geschreven, hing ik spreekwoordelijk aan haar lippen. Of ik het boek wilde lezen? Ja, heel graag. Ik kon mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en ben er dezelfde dag nog in gedoken. Daarna werd het vakantie en had ik even iets anders aan mijn hoofd dan verkopen. Het boek verdween uit mijn gedachten. En ik heb er niet meer aan gedacht.
Totdat ik afgelopen week met een collega-ondernemer sprak en het verkoopgebeuren kwam ter sprake. Er ging een lichtje aan en ik haalde het boek weer tevoorschijn. En ik wil je graag vertellen wat ik ervan vond.
Ik vond het een prettig leesbaar boek. Het is alsof Denise en Marjan bij je aan de keukentafel zitten en vertellen wat zij over lanceren weten. In het eerste deel van het boek vertellen ze op een heldere en duidelijke manier welke theoretische achtergrond hun lanceermethode heeft. Laat je hier niet door afschrikken, het wordt luchtig gepresenteerd. Vervolgens vertellen ze over de lanceermethode die uit 10 stappen bestaat. Tot slot wordt elke stap uit deze countdown – zoals ze dat noemen – besproken. Dit laatste vind ik erg handig omdat je zo zelf meteen aan de slag kan.
Zou ik dit boek aanraden? Ja en nee. Ja, als je nauwelijks kennis hebt van online marketing en internetondernemen. En ja, als je graag bij de hand wordt genomen en behoefte hebt aan een praktische leidraad. Nee, als je diverse cursussen gevolgd hebt over online marketing, zoals Marie Forleo of Simone Levie.
De volgende keer als ik een product ga lanceren, haal ik het stappenplan er zeker bij. Al is het maar als checklist.
Opruimwoede
Vandaag was zo’n dag. Als een Truus de Mier, liep ik door mijn huis. Als eerste moest het speelgoed eraan geloven. Gewapend met twee vuilniszakken ging ik het te lijf.
Kordaat en resoluut maakte ik korte metten met al het speelgoed. Niet gehinderd door mijn zoontje die op school zat en onder toezicht van mijn jongste die er een sport van maakte om de zorgvuldig gesorteerde hoopjes met elkaar te mengen.
Ik merkte dat het opruimen me opgefokt maakte. Ik zag mezelf met speelgoed gooien en zag hoe ik de klep van de container dicht smeet alsof de klep op de bodem terecht moest komen.
Ik was het beu. Ging het eigenlijk wel om het speelgoed? Het werd tijd dat ik naar mijn eigen troep ging kijken. En daar waren ze. Mappen vol met knipsels, aantekeningen en schrijfsels. Allemaal ideeën waar amper iets van naar buiten was gebracht.
Terwijl ik door de ‘troep’ ging, werd ik rustiger. Ooit had ik dit nodig om aan vast te klampen. Om een gevoel van controle te hebben. Om proberen mijn leven, mijn werk nauwkeurig te plannen, te beheersen. Nu mag het weg. De opruimwoede had z’n werk gedaan. Er is schoon schip gemaakt.
Ik ben weer terug bij af
Ik kan het niet laten om de vergelijking met ‘de Alchemist’ van Paulo Coelho te maken. Schaapsherder Santiago maakt een lange reis om vervolgens weer terug te keren naar de plek waar hij ooit zijn reis begon. Toen ik in 2013 mijn bedrijf Marketing met een Missie noemde, was ik onderweg. Ik zocht naar antwoord op vragen als ‘wie ben ik?’ en ‘wat doe ik hier?’
Binnenkant matchen met buitenkant
Marketing met een Missie gaat over authentiek zijn, jezelf zijn. Het gaat over het matchen van de binnenkant met de buitenkant. Het gaat over leven vanuit bezieling. Niet vanuit wie je wilt zijn, maar vanuit wie je bent. En vervolgens gaat het om de praktische vertaling. Ik had mijn plan helder voor ogen. Zo ging ik het doen. Toch liep het anders.
Zoeken
Al gauw kon ik aan de slag voor enkele opdrachtgevers. En al snel deed ik wat ik altijd al deed. Ik was alleen maar bezig met de buitenkant. Ik liet het gebeuren, want het ging me makkelijk af en ik verdiende prima. Ik zocht afleiding en ging bloggen over mijn werk-moederschap ervaringen. Ik dacht ‘daar moet ik iets mee.’ En van het een kwam het ander. Mijn opdrachtgevers waren niet bezig met de buitenkant. Ik was degene die ermee bezig was. Ik wilde niet naar binnen kijken. Bij hen niet en vooral niet bij mezelf. Ik bleef bij wat ik al kende. Bij wat vertrouwd was. Ik bleef me vasthouden aan projecten en aan de plannen die ik had gemaakt. Ik wilde adviseren over het ontdekken en volgen van je missie. Maar ik deed het zelf niet.
Essentie
Toen liep ik vast en wist ik niet hoe ik verder moest. In mijn ogen faalde alles wat ik vastpakte. Er zat een gapend gat tussen wie ik van binnen was en wat ik aan de buitenkant liet zien. Ik liet me beïnvloeden door verkooptrucjes en marketingpraatjes. Ik dacht zelfs dat ik ze ook moest verkondigen. Zelfs al ging het tegen mijn gevoel in. Ik maakte mezelf wijs dat het angst was. De angst om mezelf echt te laten zien. De angst zat ergens anders, diep van binnen. Ik durfde niet echt naar mezelf te kijken. Ik accepteerde niet wie ik was en daarom deed ik alsof ik iemand anders was. Ik wilde een soort perfecte versie van mezelf maken. Een fee uit een sprookjesboek, met golvend blond haar en een zoete glimlach. Pas toen ik naar binnen ging en de rotzooi opruimde, kwam er ruimte om mezelf te zijn.
Falen bestaat niet
Ik dacht dat ik tijd verloren had. Kostbare tijd die ik had besteed aan zoeken. Tijd die ik beter had kunnen invullen om mijn bedrijf op te bouwen. Nu moest ik weer helemaal opnieuw beginnen. Toen ik dit filmpje van Oprah zag, wist ik dat ik niet had gefaald. Ik had slechts de aanwijzingen opgevolgd. En die hebben me gebracht tot waar ik nu ben. En die plek is misschien wel hetzelfde als waar ik me in 2013 bevond. Leven vanuit je missie. Met dit verschil dat ik nu heb ervaren wat het is om iets te doen met bezieling. En om te ervaren hoeveel voldoening en plezier het me geeft.
When you do things from your soul, you feel a river moving in you, a joy. – Rumi
Wat anderen denken
Mijn fiets met Giorgia achterop viel op de grond. Het eerste wat ik deed was de garagedeur dichtmaken.
Toen het leed uit het zicht was voor de buitenwereld, zette ik de fiets recht en pakte mijn dochtertje uit het fietsstoeltje. Ik wist eigenlijk wel dat ik de fiets niet los moest laten. Maar ik was al twee keer terug naar binnen gelopen. Eerst voor een flesje water. En daarna voor de afstandsbediening van de garage.
En eenmaal klaar voor vertrek, schoot het woord luier in mijn gedachten. Ik wist dat er op vijf meter afstand eentje lag. Ik keek naar de fiets en zei tegen Giorgia ‘Stil zitten.’ Toen ik haar mijn rug toekeerde viel de fiets om. Ik draaide snel om en griste de afstandsbediening uit mijn tas om de deur dicht te doen.
Het overviel me. Mijn kind lag op de grond. Gelukkig met haar hoofd op een tas gevallen en niet op de betonnen vloer. Ze huilde en was geschrokken. En ik? Ik maakte me druk over wat de spelende kinderen in het speeltuintje tegen hun ouders zouden zeggen en wat de man die net zijn hondje uitliet van me zou vinden. Ik was bezorgd over wat anderen denken. Ik deed de deur dicht, uit schaamte.
Uitblinken als doel
Jarenlang trainde ik vier avonden in de week. Elke zondag stond ik op het startblok. En het resultaat ligt op zolder.
Toen mijn zoontje na zijn eerste zwemles geen zin meer had in de tweede, bezocht ik mijn zolder. De vlizotrap ging naar beneden en terwijl ik omhoog liep hoopte ik dat ik snel de doos zou vinden. En gelukkig stond de doos vlakbij de trap, naast een doos vol boeken. Muziek en medailles stond erop. Toevallig in een doos terechtgekomen en niets met elkaar te maken. Ik vouwde de doos open en tilde het zwarte koffertje eruit. Het was zwaar.
Ik drukte op twee knopjes en het koffertje ging open. Het zat vol met medailles. Ontelbaar veel. Mijn keel werd even dicht geknepen en ik slikte de brok weg. Hier deed ik het allemaal voor. Een doos met medailles verstopt op zolder. Alsof het nooit belangrijk was.
Ergens was het dat misschien ook niet. Want als ik een medaille had gewonnen, deed ik die zo snel mogelijk af. Deze race was gezwommen. Op naar de volgende.
Zorgvuldig selecteerde ik vijf mooie medailles en een hele grote. Voor elke zwemles tot de vakantie een. Als deze medailles niet het doel waren. Wat dan wel? Wat lag er achter aan die behoefte tot uitblinken? Ik weet het inmiddels wel. Ik zocht waardering, erkenning misschien wel. Bevestiging van mijn bestaan. Ik zocht het buiten mezelf en ik weet dat het daar niet te vinden is.
De medailles krijgen nu een nieuwe bestemming. Ze markeren de reis die Paco maakt bij het leren van een nieuwe vaardigheid. Dat gaat altijd met vallen en opstaan. Maar voor elke keer dat hij gaat en toch weer dat water inspringt, ondanks zijn angst, verdient hij een medaille.
O ja, de medailles hadden wel iets met muziek te maken. In het zwarte koffertje sjouwde ik elke zaterdag mijn bladmuziek naar de klarinetles.
Genieten van onderweg zijn
Ik zit in de tuin. De zon schijnt, het is zomer. Ik heb plotseling even wat tijd voor mezelf. Giorgia was heel vroeg wakker en ligt nu te slapen op de bank. Terwijl ik geniet in de zon, een kop koffie en een zacht windje.
Ik bedenk me dat ik voor het eerst geniet van het onderweg zijn. Altijd als ik met een project bezig was of dat nu het lanceren van een nieuw product voor mijn werkgever was of het maken van een online training. Ik had altijd haast. Er was altijd te weinig tijd. Ik wilde door, ik wilde resultaat zien.
Ik vond het leuk om aan dat soort projecten te werken, maar genoot er niet echt van. Alsof het niet helemaal tot me doordrong. Alsof ik het alleen maar met een bepaald deel van mezelf deed. Met mijn hoofd waarschijnlijk. Ik deed het niet met hart en ziel.
En toch zijn er momenten dat ik onbewust koos voor het onderweg zijn. Zo rijd ik meestal binnendoor, door het buitengebied, langs akkers en bossen om vervolgens rustig achter een tractor te blijven hangen. Ik geniet van het kijken naar de huizen, de dorpspleintjes, de kerken, de winkels, de mensen. Het zorgt ervoor dat ik ontspannen op mijn bestemming kom.
Nu voor het eerst ben ik iets aan het doen waarvan ik echt geniet van het onderweg zijn. Het is als een warme zonnestralen op mijn blote armen. Als het drinken van de eerste slok van een latte macchiato die ik zelf zorgvuldig heb klaargemaakt. Het is als kijken naar mijn dochtertje die vredig ligt te slapen. Het is thuiskomen.
Geniet van het onderweg zijn dan ben je altijd thuis.
Social media detox
Al een tijdje denk ik erover om de Facebookapp van mijn telefoon te halen. Ik heb het nog steeds niet gedaan. Ik zeg telkens tegen mezelf dat het geen goed idee is. ‘Als je te laat reageert om berichten, verlies je likes.’ ‘Als ik niets meer plaats, vergeten mensen wie ik ben.’ ‘Ik wil echt graag weten wat anderen doen, zo blijf ik een beetje bij.’ Het zijn allemaal overtuigingen die mij in de greep houden. Die mij tegenhouden om iets te doen wat ik graag wil.
Facebook checken
Mijn telefoon is als een soort magneet geworden. Als ik ’s ochtends beneden kom, ligt ie aanlokkelijk op het aanrecht. Het eerste wat ik wil gaan doen is Facebook checken. Zijn er nog reacties? Likes? Berichten? En ook wat hebben anderen gedaan. Meestal kom ik een artikel tegen wat mijn aandacht trekt, ik ga het lezen. Ondertussen wachten mijn kinderen op hun boterham. Dus smeer ik er gauw een paar en ga zelf aan het ontbijt het artikel zitten lezen waar zojuist mijn oog opviel. Ik denk dat het een manier is om bezig te zijn, om afleiding te hebben. Maar afleiding waarvan? Van het echte leven?
Afleiding
Steeds vaker besefte ik dat ik helemaal niet vrolijk werd van het bekijken van de Facebook tijdlijn. En zeker niet als ik niet lekker in mijn vel zit. Misschien zocht ik afleiding om niet te hoeven ervaren hoe ik me op zo’n moment voelde. Om onrust te onderdrukken. Om gewoon even weg te zijn uit de realiteit. Het helpt niet, dat weet ik. En toch blijf ik het doen. En eigenlijk ben ik wel benieuwd of ik zonder kan.
Testperiode
Ik heb besloten om de vakantieperiode als testperiode te gebruiken Zodra de schoolvakantie begint, haal ik de Facebook app van mijn telefoon af. Zo kan ik niet kijken. Ook zal ik niets plaatsen op mijn persoonlijke en bedrijvenpagina. Datzelfde geldt trouwens voor Instagram. Ik wil weten wat het met me doet, wat ik ga ervaren. En wat het me oplevert. Ik wil weten of ik het ga missen en wat ik dan precies mis.
Doe je mee?
En weet je, misschien is het leuk als jij meedoet met de social media detox? Ik ga beginnen op vrijdag 22 juli, dan start de zomervakantie in het zuiden. Maandag 29 augustus ga ik weer online en deel ik mijn ervaringen en hoor ik ook heel graag wat jouw ervaringen zijn.
Fijne zomer!
Mindfulness is simpel – deel 2
In deel 1 van Mindfulness is simpel heb ik verteld wat mindfulness is, dat je helemaal geen professionele, gecertificeerde, geaccrediteerde mindfulnesstraining nodig heb. De principes zijn zo simpel dat je ze zelf in de praktijk kan brengen. Sterker nog, je kent ze al lang of in elk geval een gedeelte ervan. Na niet oordelen, geduld en frisse blik, bespreek ik nu de volgende 4 principes met je.
Vertrouwen
Vertrouwen kun je op twee manieren krijgen, van buitenaf of van binnenuit. Ik denk dat een sterk vertrouwen altijd van binnen komt en dat vertrouwen van buiten daar een aanvulling op kan zijn. Als je je alleen richt op vertrouwen van buiten, loop je het gevaar afhankelijk te worden van de bevestiging van anderen. Dat kunnen personen zijn, maar ook instanties, overheden, etc. Dan krijg je zoiets als ‘Het is wetenschappelijk bewezen, dus het zal wel waar zijn.’ Heel veel dingen zijn niet wetenschappelijk bewezen en toch waar. En andersom natuurlijk ook. Een bepaalde methode van mindfulness is wetenschappelijk bewezen. Maar waarom zou die meer waar of beter zijn dan andere methodes? Datzelfde gaat voor alle certificaten en accreditaties die worden uitgegeven. Het is aan jou om daar al dan niet je vertrouwen door te laten voeden, maar begin altijd bij jezelf. Dat gaat over luisteren naar je innerlijke stem. Naar het vermogen om de mindfulness principes toe te passen op je eigen manier. Dat gaat over moed.
Niet streven
Innerlijke rust ervaar je als je alle belemmeringen loslaat die het ervaren van rust in de weg zitten. Vaak gaat het erom dat er een verschil is tussen onze huidige situatie en de gewenste situatie. We doen er dan alles aan om naar de gewenste situatie te komen. Je streeft naar iets waar je nog niet bent. En dat blijft zo. Want als je er bent, dan streef je weer naar iets anders. Zo kom je nooit in de gewenste situatie en dat is frustrerend. We kunnen nergens anders zijn dan in het huidige moment. Dat is het enige moment dat er is. Al het andere bestaat alleen maar in onze gedachten. Of zoals Boeddha zegt: ‘Do not dwell in the past, do not dream of the future, concentrate the mind on the present moment.‘ Als je met de principes van mindfulness aan de slag gaat is dit misschien een lastige. Je wilt het graag goed doen, vooruitgang boeken. Hoe kan je dan niet streven? Belangrijk is dat je mindfulness niet ziet als iets op je to do lijstje, als iets dat je nog moet doen. Boodschappen, de kinderen naar zwemles, mijn werkmail checken en mindfulness. Het is van een andere orde. Daarmee bedoel ik dat je de principes kan toepassen in je dagelijks leven. Dus niet als een dieet, maar een blijvende manier om gezond te eten.
Do not dwell in the past, do not dream of the future, concentrate the mind on the present moment
Accepteren
Accepteren wordt nogal eens verward met alles over je heen laten komen, met passief zijn. Dat is niet het geval. Accepteren wil zeggen dat je de situatie neemt zoals die komt. Dat wil niet zeggen dat je van iets negatiefs iets positiefs probeert te maken. Het betekent dat je accepteert wat je op dit moment denkt, voelt en ervaart. Als je je huidige situatie niet accepteert, voel je weerstand. Je wilt dat een situatie anders is, dan die is. Zo kan het zijn dat een collega zijn deel van een project niet heeft uitgewerkt en daardoor loopt het hele project vertraging op, denk jij. Het maakt je kwaad en je besteedt een halfuur van de vergadering om je woede te uiten en medestanders te vinden. Je kan ook accepteren dat een deel van het werk niet is gedaan. Dan ben je nog steeds boos, maar je legt je erbij neer dat je boos bent. Het boze gevoel is niet weg, maar je verspilt er geen energie meer aan. Je kunt je energie nu aanwenden om te kijken wat er nodig is om dit project te volbrengen.
Loslaten
Elke gedachte, gevoel, geluid of situatie is een kans om loslaten te oefenen. Loslaten geldt voor zowel positieve als negatieve ervaringen. Als we een fijne ervaring hebben, willen we dat graag vasthouden. Vervelende ervaringen willen we graag zo snel mogelijk vergeten, maar dat lukt vaak ook niet. Dat komt omdat we het huidige moment niet accepteren zoals het is. Negatieve ervaringen willen we wegstoppen of negeren. En positieve ervaringen willen we vasthouden. Boudewijn de Groot zingt: ‘Want je kunt niets zeker weten en alles gaat voorbij.’ En zo is het. Loslaten is iets te laten zijn zonder dat je iets doet met de positieve of negatieve gedachten, gevoelens of waarnemingen die je erbij hebt.
Tot slot nog even alle principes van de mindfulness houding op een rijtje
Niet oordelen
Geduld
Frisse blik
Vertrouwen
Niet streven
Accepteren
Loslaten
Probeer deze principes eens toe te passen in je dagelijks leven. Vertrouw op jezelf door vaker stil te zijn en te luisteren wat er van binnenkomt. Je hoeft nergens anders naar te zijn, geniet van het bezig zijn. Zoals dr. Wayne Dyer het zo mooi omschrijft: ‘When you dance, your purpose is not to get to a certain place on the floor. It’s to enjoy each step along the way.’
Mindfulness is simpel – deel 1
Mindfulness lijkt het toverwoord van deze tijd. Er er wordt vreselijk ingewikkeld over gedaan, terwijl mindfulness simpel is. Althans de theorie. Ik zie de trainers en coaches als paddenstoelen uit de grond komen. En het is niet eens herfst. Maar goed, je hoort mij niet zeggen dat het verkeerd is. Hoe meer mensen de principes van mindfulness leren – op wat voor manier dan ook – hoe meer mensen innerlijke rust ervaren. En daar kan de wereld alleen maar beter van worden.
Wat is mindfulness?
Mindfulness kan worden vertaald als opmerkzaamheid. De aandacht richt je op het hier en nu, zodat je aanwezig bent in het huidige moment. Meestal wordt de aandacht gericht op de ademhaling, maar het kan ook door telkens een bepaald woord hardop uit te spreken of je aandacht te richten op een lichaamsdeel.
Mindfulness training overbodig
Het wil echter niet zeggen dat je een training moet volgen om mindfulness te kunnen toepassen. Een vriendin van mij zei het als volgt; ‘De principes van mindfulness zijn zo simpel, daar kun je geen expert in zijn. Iedereen kan dat op z’n eigen manier toepassen.’ En zij past ze zeker toe in haar holistische massages. Een aanrader overigens, maar dat terzijde. Vaak denken we dat we eerst van alles moeten leren of weten voordat we iets vaardig zijn. Eerlijk gezegd dacht ik er ook zo over bij mindfulness. Ik had verschillende boeken gelezen van Thich That Nan, waaronder ‘Stilte’. Wat ik las ging ik toepassen in mijn dagelijks leven. Niet veel later overwoog ik de standaard 8-weekse mindfulnesstraining te gaan volgen. Want ik had toch het idee dat ik nog niet voldoende wist. Toen ik er met een gecertificeerde mindfulnesstrainer over sprak, realiseerde ik me dat ik de principes al aan het toepassen was. Ik had er gewoon niet de naam mindfulness aangegeven.
Ga oefenen
De mindfulness principes zijn heel eenvoudig en waarschijnlijk ook helemaal niet nieuw voor je. Het gaat er niet om dat je er steeds meer van weet. Het gaat er om dat je er mee gaat oefenen. Dat je het oefent in jouw dagelijks leven. Laten we eens gaan kijken naar de mindfulness principes, ook wel de mindfulness houding genoemd.
Niet oordelen
Je snapt nu meteen waarom de principes niet moeilijk zijn, maar het uitoefenen ervan wel. Je oordeelt eigenlijk de hele dag. ‘Ah bah, het regent,’ kan het eerste zijn wat je zegt als je naar buiten kijkt. En het is meteen een oordeel. Niet oordelen is lastig in de praktijk te brengen. Je hoeft de televisie maar aan te zetten of er komt een hele stroom aan oordelen bij. Je vindt ergens iets van. Probeer niet krampachtig om het oordelen te vermijden. Het is heel normaal dat je oordeelt. Begin met het herkennen van het oordelen. Ben je er bewust van dat jouw oordeel, jouw blik op de wereld aangeeft. Het is jouw referentiekader. Als je dat herkent, weet je dat jij nooit het hele beeld ziet en dat jouw oordeel dus ook is gebaseerd op jouw beperkte waarneming van een situatie.
Geduld
Iedereen heeft weleens iets soortgelijks meegemaakt. Je zit op je werk en krijgt een verontrustend mailtje. Er is een probleem dat jouw aandacht vraagt. Maar je bent al te laat voor die bijeenkomst buiten de deur, dus je hebt niet de tijd om er meteen actie op te ondernemen. Tijdens de bijeenkomst denk je nog een paar keer terug aan het mailtje en bedenkt allerlei scenario’s. Je bent niet echt met je gedachten bij de bijeenkomst. En dan loopt het ook nog eens uit. Als je na een lange dag eindelijk thuiskomt, zet je meteen je laptop aan. En wat blijkt? Het probleem is al opgelost. Iemand had een vergissing gemaakt, er bleek geen probleem te zijn. Natuurlijk gaat het niet altijd zo. Geduld helpt je om niet meteen tot actie over te gaan. Het geeft ruimte.
Frisse blik
Ken je dat gevoel toen je voor het eerst begon aan dat nieuwe project waar je zo enthousiast over was? Of de eerste keer dat je zwanger was? Alles is nieuw en zo bekijk jij de wereld ook. Je staat open voor elke ervaring. Dat is de beginnersgeest en die gaat gepaard met een frisse blik. Kijk maar eens naar kinderen, dan weet je precies wat dit betekent. Afleidingen horen bij het leven en dus bij mindfulness. Onthoud dat je bij elke gedachte of gevoel, je aandacht weer kan richten op je ademhaling. Zo begin je telkens weer opnieuw en ervaar je ook de openheid die daarbij hoort.
Ga eens spelen met deze dingen. Pas ze toe in het dagelijks leven. Oefen je geduld met je kinderen. Oefen de frisse blik op je werk. En probeer eens naar het journaal te kijken en word je bewust van je oordelen.
In de volgende blog lees je over de volgende mindfulness principes: vertrouwen, niet streven, accepteren en loslaten.
Nieuwsbrief Labyrint
Benieuwd hoe mijn nieuwsbrief Labyrint eruitziet? Lees de laatste hier.