Labyrint
Voor wie wil floreren – maar niet ten koste van wat er écht toe doet. Over mentaal welzijn, keuzes die kloppen en de kracht van betekenisvol leven en werken.
Van hoogtepunt naar dieptepunt: een golfbeweging
De afgelopen dagen is me weer heel duidelijk geworden, hoe sterk mijn innerlijk wordt beïnvloed door de buitenwereld.
Ik had namelijk stress.
Zondag is mijn boekexpositie en ik moest nog wat dingen regelen. Hoewel ik zeeën van tijd had, bleef ik het gevoel van een tekort ervaren.
Soms werd ik ’s nachts wakker met een bonzend hart. Ik bedacht me ineens dat het mogelijk was dat de boeken er niet op tijd zouden zijn. Die gedachte kon ik niet meer loslaten en hield me wakker.
Na een afmelding van iemand, kwam het ineens in me op dat er misschien wel helemaal niemand zou komen zondag. En dat ik dan de hele middag eenzaam zat te wachten als een prinses in een kasteeltje.
Toen ik zag dat mijn boek te koop stond bij Bruna, voelde ik me ineens heel trots. Ik had het toch maar gedaan: een boek geschreven.
Maar toen ik er een halve dag en een avond over deed om een geluidsfragment op een of ander apparaat te krijgen zodat ik het kon afspelen, voelde ik me ontzettend klunzig.
De golfbeweging van hoogtepunt naar dieptepunt is er altijd. Maar in een stressperiode wordt het duidelijker zichtbaar. Verval ik makkelijker in oude patronen. Het zal je niet verbazen dat de afgelopen dagen de control freak bij mij achter het stuur zat.
Weet je wat ik zou willen? Dat het niet uitmaakt wie de bestuurder is. Dat ik doorzie wie mijn auto bestuurt. En dat ik weet dat het een rol is. En dat een rol niet hetzelfde is als wie ik ben. Ik geloof dat het kan: innerlijk sterk worden.
Net zoals we ons lichaam trainen, kunnen we onszelf trainen om de geest te doorzien. Door bewust te zijn van onze rollen. Door tijd door te brengen in de innerlijke wereld. Door in contact te zijn met de natuur. Want dan zijn we in contact met onszelf.
Perfectionisme
Een paar jaar geleden schreef ik dit bericht over perfectionisme. Na het lezen van dat boek, drong het pas echt tot me door dat het over mij ging.
En nu, denk ik afgerekend te hebben met perfectionisme. De lat leg ik niet meer zo hoog.
Maar perfectionisme roei je niet zomaar even uit. Niet na het lezen van een boek. Ook niet na de nodige zelfreflectie. Iets wat je jarenlang als normaal gedrag beschouwde, is niet zomaar ineens getransformeerd. Zeker niet als het perfectionisme je ook iets biedt.
En dat doet het mij.
Het biedt mij zekerheid. Al is het schijn.
Het biedt mij houvast. Zelfs al doet het pijn.
Het lijkt of vasthouden aan perfectionisme makkelijker is dan het loslaten ervan. Want vasthouden is de bekende weg. Ook al is het niet fijn. Ik weet wat ik krijg. En loslaten betekent fouten durven maken. Durven inzien dat perfect niet bestaat. Hoe hard ik ook mijn best doe.
Het betekent ook vertrouwen op het onbekende. Vertrouwen op wat komen gaat, zonder dat ik weet wat het is. En de moed hebben om dat nieuwe, onbekende te ervaren. Zelfs als ik niet weet wat het me gaat opleveren.
Ik daag mezelf elke dag uit om perfectionisme onder de loep te nemen.
Ik kan elke dag beginnen met wat ik al ken. Oude patronen en gewoontes die me niet gelukkig maken. Of ik kan er voor kiezen deze patronen te doorzien. En te kiezen voor wat me wel gelukkig maakt. Dat is niet een eenmalige keuze. Deze keuze maak ik elke dag.
Geloof jij nog steeds in een zelfhulpgoeroe?
Een zelfhulpgoeroe die alles al eerder heeft gedaan. Zo iemand die alle antwoorden weet op jouw vragen. Die precies weet wat jij moet doen om je doel te bereiken. Die het allemaal eerder heeft gedaan met succes natuurlijk. Die precies weet welke oplossingen er zijn voor jouw problemen. Iemand die zijn eigen verhaal deelt op sprankelende wijze. Iemand met een prachtig mooi verhaal.
Het spreekt je elke keer weer aan.
Want ook jij wil gelukkig zijn.
Jij wil ook doen waar je blij van wordt.
Elke dag weer opnieuw.
Jij wil werken met plezier.
Je wil voldoening ervaren.
En als het even kan een makkelijk leven leiden.
Eigenlijk precies zoals die goeroe dat doet.
En daarom volg je trainingen, cursussen, challenges, online programma’s, workshops, etc. En je hebt nog steeds niet bereikt wat je wilt bereiken. Het voelt elke keer als een teleurstelling.
Waarom anderen wel en ik niet?
Wat heb ik fout gedaan?
Waarom lukt het mij niet?
Wat is het volgende wat ik kan doen?
Dat zijn vragen die jij jezelf stelt.
Er is maar 1 ding wat je kan doen.
Er is maar 1 ding dat je echt kan helpen.
Er is maar 1 ding dat je gelukkig zal maken.
En dat is de confrontatie met jezelf aan gaan. Dat klinkt niet zo leuk. En je snapt meteen dat er niemand anders is die antwoorden voor je heeft.
Je bent niet alleen. Dit is wat ons allemaal te doen staat. Dag in, dag uit.
Als jij de confrontatie met jezelf aan durf te gaan, dan zullen je zien wie je werkelijk bent. Wat jij werkelijk verlangt. Wat je te doen staat.
Ik ga elke dag de confrontatie aan met mezelf. Dat doe ik door schrijfoefeningen. Elke dag weer. Dag in. Dag uit. Tot er niets meer is wat mij tegenhoudt.
Gratis trainingen, challenges en webinars
Soms tolt mijn hoofd van de gratis trainingen, challenges en webinars die ik voorbij zie komen. Nog niet zo lang geleden, volgde ik ze. Niet allemaal natuurlijk. Maar wel (te) veel. Mijn mailbox zat er vol van. En ik deed er eigenlijk nooit echt wat mee.
Waarom niet? Omdat het gratis is.
Dat is echt zo. Als ik iets gratis krijg, ben ik niet zo betrokken. Dan heeft hetgeen ik heb gekregen minder waarde. Als ik 1500 euro voor een training heb betaald, dan ben ik wel betrokken. Heel erg zelfs. Dan wil ik er alles uithalen wat erin zit. Want ik heb er voor betaald.
En een tweede wat meespeelt is dat ik selectief ben. Ik volg niet elke maand een training van 1500 euro. Als ik dan een training wil volgen, dan maak ik daar een keuze in. En met gratis deed ik dat niet. Dan schreef ik me in op alles wat voorbij kwam en mijn aandacht triggerde, om vervolgens heel snel weer af te haken.
Door de hoeveelheid informatie lukte het mij ook niet meer om te luisteren naar mijn intuïtie. Om op te merken wat ik zelf wilde.
Ga vandaag je mailbox nog opruimen. Stop met je overal voor aanmelden in de hoop dat het je antwoord zal geven op je vragen. Er is maar een iemand die het antwoord weet en dat ben jij zelf. Ik wil alleen nog maar antwoorden in mezelf vinden. En daar schakel ik soms betaalde hulp bij in van een ander. En alleen als het me echt helpt om naar binnen te keren.
Ben je bereid naar je verhaal te kijken?
Ik vind het heerlijk als de zon schijnt. Iedereen is vrolijker. De wereld ziet er letterlijk mooier uit. Wat zou er gebeuren als de zon altijd schijnt?
Missen we dan die mistige ochtenden?
Missen we grijze, kleurloze dagen?
Missen we die dagen dat de regen bellen vormt op de stoep?
En waarderen we de zon dan nog wel?
Waarderen we die felle stralen in onze ogen?
Waarderen we die verschroeiende hitte op de aarde?
Waarderen we de warmte van de zon?
Is het niet zo, dat juist die grijze, donkere dagen de dagen met zon zo bijzonder maken?
En wat zijn de grijze, donkere dagen in jouw leven? Wat gebeurde er toen? Ben je bereid hier naar te kijken?
In mijn boek Moederwond, kijk ik naar de schaduwkant van mijn leven. Het deed me verdriet. Het maakte me boos. Het deed pijn. Maar toen ik eenmaal had ervaren dat de schaduw er mocht zijn, werd mijn wond geheeld.
Ben jij bereid naar je eigen verhaal te kijken?
Twijfels en hokjesgedoe – audio
Regelmatig heb ik te maken met twijfels en hokjesgedoe. De twijfels nemen toe als ik niet het juiste hokje vind. Een hokje waarin ik me thuis voel, wat bij me past. Ik heb er een opname over gemaakt.
Luistertijd: 6 min.
https://soundcloud.com/gwyneth-leermakers/twijfels-en-hokjesgedoe/s-i5Psz
Dit is mijn weggever
De weggever. Alle (online) ondernemers herkennen het meteen. Ik bied iets aan en in ruil daarvoor krijg ik jouw naam en e-mailadres. Ik heb het lange tijd zo gedaan. En daar heb ik geen spijt van. Ik heb met plezier mooie dingen gemaakt en ze aan jou gegeven.
Maar nu doe ik dat niet meer.
Het kwam namelijk niet echt uit mezelf. Ik had tijdens een training geleerd dat je op deze manier veel mensen kan trekken en daarom deed ik het. Een hele tijd durfde ik er niet van af te stappen. Tot nu.
Aan het begin van het jaar heb ik me voorgenomen om naar mijn onderbuikgevoel te luisteren. En het aanbieden van een ‘lokkertje’ om jou aan mij te binden, voelt niet meer goed. Ik wil je niet binnen loodsen met een gratis product. Het voelt als eenrichtingsverkeer.
Ik ben op zoek naar echte verbinding.
Ik stop met het vertellen van een sprankelend marketingverhaal verstopt in een gratis weggever.
Ik geef je nu iets anders. Ik laat je zien wat mij bezig houdt. Ik laat je zien waar ik tegenaan loop. Ik laat je mijn kwetsbare kant zien. Ik laat je mijn waarheid zien. Het echte verhaal.
Ik wil dat graag 1 op 1 doen via e-mail. Ik vind e-mail een fijn communicatiemiddel. Het geeft mij genoeg ruimte om te schrijven. Jij kan het nog eens nalezen op een later moment. En jij kan reageren als je dat wilt.
Dat wil ik doen, wanneer het mij uitkomt. Dus niet per se één keer per week op vrijdagmiddag. Of één keer per maand op woensdagochtend. Ik wil het laten ontstaan. Ik wil het delen wanneer het speelt.
Wil je mijn mail ontvangen? Schrijf je dan hier in.
Kwetsbaar
‘Straks weten mensen dat het over jou gaat. Vind je dat niet eng?’ Dit hoor ik de laatste tijd regelmatig. Het verhaal ‘Moederwond’ is mijn verhaal. Niet letterlijk, maar het komt dicht in de buurt.
En ja, dat is eng.
Jezelf bloot geven is altijd eng. Er zullen mensen zijn die er iets van vinden. Dat ik het zo niet mag opschrijven. Dat ik hier niet mee naar buiten mag treden. Dat het misschien een slecht verhaal is. Dat ik het niet goed heb geschreven. Dat het een waardeloos boek is. Dat kan allemaal gebeuren.
Er zullen ook mensen zijn die het dapper vinden. Dat het moedig is dat ik me kwetsbaar opstel. Dat het een mooi verhaal is. Dat het boek een mooi cadeau is voor vrienden. Dat het boek inspireert. Dat kan ook allemaal gebeuren.
Maar maakt het uit?
Eigenlijk niet. Ik blijf dezelfde persoon. Met negatief commentaar en met positief commentaar. Het verandert niets aan wie ik ben. Helemaal niets zelfs.
Moet ik me dan iets aantrekken van commentaar? Moet ik daardoor veranderen? Moet ik me daarom minder kwetsbaar opstellen?
Eigenlijk niet.
Ik wil me kwetsbaar opstellen. Ik wil laten zien dat het normaal is om pijn te ervaren. En dat juist door het delen van die pijn, de pijn wordt geheeld.
Dat ga ik vaker doen. Dat doe ik op een veilige plek die ik de rode draad heb genoemd. En die plek is niet openbaar. Maar je kan er wel toegang tot krijgen als jij ook bereidt bent om je kwetsbaar op te stellen. Om naar binnen te keren en te kijken wat er pijn doet.
Lees hier meer over de rode draad.
Routekaart
Vaak nam ik de routekaart van iemand anders aan. Van iemand die in mijn ogen succesvol was. Een ondernemer die veel geld verdiende en dat ook nog eens deed met iets wat ze heel leuk vond. Zo wilde ik ook graag zijn. Dus schreef ik me in voor nieuwsbrieven, volgde af en toe een webinar, las artikelen op Facebook en volgde stappenplannen op.
Zonder succes. Achterblijvend met een gevoel van mislukking. Waarom lukt het anderen wel en mij niet?
Toen ik in januari 2016 begon met het opschrijven van mijn levensverhaal, veranderde mijn perspectief. Ik had geen behoefte aan stappenplannen. Ik schreef me uit voor nieuwsbrieven. Ik ging niet onderzoek hoe anderen een boek schreven. Ik keerde naar binnen. Ik haalde het verhaal uit mezelf. Ik deed het op mijn eigen wijze. Ik creëerde mijn eigen routekaart.
Dat wil niet zeggen dat ik die hele periode vrij was van angst. Dat ik nooit twijfelde. Dat ik precies wist hoe ik alles moest aanpakken. Helemaal niet. Er was zelfs een moment dat ik vastliep. Dat ik echt niet wist hoe ik verder moest.
Wat deed ik?
Ik ging kijken hoe anderen het deden. Ik ging boeken lezen. Ik ging me inschrijven voor stappenplannen. Het werkte niet. Nu wist ik het helemaal niet meer.
En toen liet ik het allemaal achter me. Ik ging weer terug naar mijn eigen routekaart. Ik keerde weer naar binnen. Ik kwam opdagen. Ik zat achter mijn laptop met mijn worddocument open. Ik ging weer schrijven. En toen ontstond het verhaal ‘Moederwond’.
Dat was het verhaal dat ik wilde vertellen. Ik kon het niet bedenken. Het moest ontstaan van binnenuit. En nu gaat het naar buiten. En dan is de cirkel rond. Binnen is met buiten verbonden.
Met het schrijven van deze roman, heb ik ontdekt dat ik ontzettend blij word van binnen met buiten verbinden. Niet in de rol van coach of trainer. Niet met stappenplannen of cursussen.
Hoe dan wel?
Met het volgen van je routekaart. Het ontdekken en creëren van je eigen routekaart. Zodat je de rode draad ziet. Zodat je kan zien en ervaren hoe je binnen met buiten verbindt.
Dat is waar ik de komende tijd over ga schrijven; de rode draad. Ik wil jou uitnodigen om de rode draad in jezelf te ontdekken. Om je verhaal te zien. Om naar binnen te treden, zodat je naar buiten kan treden als wie jij werkelijk bent.
Dit wil er vandaag geboren worden
Ik ben vandaag jarig. En het lijkt me een mooi moment om iets van mezelf te laten zien. Al een hele tijd wil ik online ‘iets doen’. Ik deed wat ik altijd deed: ik volgde een training en nog eentje en nog eentje. Ik deed alles volgens het boekje. En er gebeurde niets. Eigenlijk wist ik best waarom er niets gebeurde. Het kwam niet uit mijn hart. Het kwam uit mijn hoofd. Ik had het bedacht.
En nu ik 38 jaar ben geworden en ik de 40 in het vizier heb, is het hoogtijd om dingen uit mijn hart te laten komen.
En dit is wat er vandaag geboren wilde worden: de rode draad.
Nieuwsbrief Labyrint
Benieuwd hoe mijn nieuwsbrief Labyrint eruitziet? Lees de laatste hier.