Labyrint
Voor wie wil floreren – maar niet ten koste van wat er écht toe doet. Over mentaal welzijn, keuzes die kloppen en de kracht van betekenisvol leven en werken.
Over moed en zichtbaarheid
Deze video gaat over de moed van zichtbaarheid. Ik vind dat lastig. Het ‘moet’ allemaal perfect. En tot die tijd, blijf ik lekker onzichtbaar. Maar dan zie je alleen de gepolijste achteraf plaatjes. En nooit het proces. Ik neem je graag mee in wat ik lastig vind aan zichtbaarheid.
Over chaos en focus
Soms lijkt het alsof mijn gedachten alle kanten op gaan. Nou ja, soms, bijna altijd. Een wirwar van ideeën. Ik heb dan zo’n behoefte aan focus. En hoe meer ik die behoefte afdwing, hoe minder focus er lijkt te komen.
Hoe zo’n moment van chaos en gebrek aan focus eruit ziet? Dat zie je hier. Van de hak op de tak. Maar uiteindelijk heb ik er vertrouwen in dat er een lijn in komt. Ik voel dat er dingen samenkomen. En meestal zie je dat pas achteraf. Dus gewoon toelaten die chaos. Niets aan doen.
De vijf meest gelezen berichten van het eerste halfjaar 2017
https://gwynethleermakers.nl/wat-ontneem-ik-mijn-kinderen/Het is bijna zomervakantie. Fijn om even terug te kijken. Dit waren de vijf meest gelezen berichten op mijn website.
Een verstoorde werk-privé balans? Dit helpt.
Toen ik zelf nog als leidinggevende werkte, was ik gefascineerd door het leiderschap van Ricardo Semler
Een Braziliaanse ondernemer die vindt dat mensen niet moeten werken om geld te verdienen, maar om zich goed te voelen. In zijn bedrijf laat hij zijn personeel alles bepalen. Van werktijden tot salaris.
Wat me aansprak was de vrijheid om te bepalen wat je zelfde wilde doen. En de mogelijkheid voor mensen om te werken vanuit hun talent en niet vanuit een hokje dat functiebeschrijving heet. In de hiërarchische organisatie waar ik zat, kwam ik daar niet erg ver mee. En ik stopte het idee in mijn denkbeeldige hokje: naïeve ideeën.
Toen ik moeder werd, raakte ik helemaal verstrikt in het werk-moederschap verhaal. Enerzijds was ik een ambitieuze carrièrevrouw en anderzijds een moederkloek. Ik zat in een spagaat. En als je hier al langer mee leest, weet je er alles van. (zo niet, dit is een korte samenvatting.
Nu ben ik het laatste jaar steeds meer bezig om naar mezelf te luisteren en niet naar wat de maatschappij ons opdraagt. En het leuke daarvan is, dat je er meer afstand van voelt. Je kan beter observeren wat er gebeurt. Zo moeten we allemaal zoveel mogelijk aan het werk zijn. Maar waarom eigenlijk? Om meer te uit te geven? Om de economie te laten groeien? Om grotere huizen te kopen? Om duurdere auto’s te kunnen rijden? Om meer kleding te kunnen kopen? Om nog vaker op vakantie te gaan?
En dan die discussie over vrouwelijk leiderschap. Ik was ooit leidinggevende. Ik had een plek in het Management Team naast de mannen. Ik haalde het landelijk gemiddelde omhoog. Maar ik ben blij dat ik er weg ben. En ik ga er ook nooit meer terug. En dat blijkt iets om je voor te schamen. En er was een moment (lees: heel veel momenten) dat ik me er ook voor schaamde. Dat ik het gevoel had dat ik niet voldeed. Dat ik er met de pet na gooide.
En toen deed ik mijn naïeve hokje weer open en kwam Ricardo Semler eruit. Bij het zoeken naar artikelen over vrouwelijk leiderschap, stuitte ik op dit interview uit 2006.
De leiderschapsexpert Warren Bennis vindt dat vrouwen de leiders moeten zijn in de 21ste eeuw omdat zij minder hiërarchisch zijn dan mannen.
“Tot nu toe is leiderschap in de meeste organisaties inderdaad een kwestie van testosteron. Hoe meer je daarvan hebt des te groter is de kans dat je in de top terechtkomt. Er wordt een zekere mate van Rücksichtslosigkeit van je verwacht. De reden waarom er zo weinig vrouwen in topmanagementposities zitten is dat vrouwen slimmer zijn dan mannen en helemaal geen zin hebben in de rat race en het opgeven van een privé-leven. Daar hebben ze groot gelijk in. Zij zijn emotioneel meer intelligent. Met een privé helikopter rond worden gevlogen is misschien even leuk, maar om daarvoor je kinderen nooit te zien? Het is erg jammer dat al die getalenteerde, emotioneel intelligente vrouwen zo weinig aan de bak komen.” (bron: MT.nl / april 2006)
Niet veel later las ik in een boek over het vereenvoudigen van je leven het volgende: ‘Voor mij als niet-ouder is het heel makkelijk om de drukte van alledag in perspectief te plaatsen: jouw kinderen zijn op dit moment het belangrijkste in je leven.’
Het is niet voor niets dat we zoveel frustratie rondom dit onderwerp voelen. De balans is doorgeslagen naar te veel mannelijke waarden. Het is tijd om de balans te herstellen. Het is tijd voor vrouwen om te vertrouwen op zichzelf. En niet te willen voldoen aan het beeld dat de maatschappij voor ze heeft bedacht. Neem je vrijheid en ga werk doen waar jij je goed bij voelt.
Waar gaat mijn nieuwe boek over?
Met Facebook Live neem ik je mee in mijn creatieve proces. En omdat niet iedereen Facebook heeft, zal ik de video’s ook hier plaatsen.
De vorige kun je hier bekijken: https://gwynethleermakers.nl/category/live-videos/
In deze video vertel ik je wat mijn eerste idee is voor mijn nieuwe boek.
Vrouwen vs Mannen
Toen ik begon met schrijven, zei mijn man: ‘Het wordt zeker een feministisch handvest.’ ‘Nee, hoezo?’ zei ik lichtelijk geïrriteerd. ‘Nou, zomaar. Daar heb jij het altijd over.’ Ik had geen zin in discussie dus liep ik naar de keuken om een glas fris in te schenken. Alleen voor mezelf. Terwijl ik het deed, vertelde ik mezelf dat ik helemaal niet boos of geïrriteerd was.
Het was allang duidelijk dat ik WEL boos was. Waarom eigenlijk? Het lacherige gedoe over feminisme of vrouwenemancipatie irriteert mij. En tegelijkertijd vind ik mezelf ook geen feminist. Jij hebt dit vast ook een keer meegemaakt. Je vraagt een man – na het zelf tien keer geprobeerd te hebben – of hij iets voor je op wil tillen. ‘Jullie willen toch zo graag geëmancipeerd zijn?’ Nou ja, gevalletje: nu even niet.
Misschien is dat wel wat mij zo irriteert. Dat mannen en vrouwen ‘gelijk’ zouden moeten zijn. Dat wij vrouwen naast die grijze pakken in bestuurskamers moeten gaan zitten omdat het nu eenmaal nodig is om meer vrouwen in de top te hebben. Of dat wij het steeds maar weer hebben over de ongelijke beloning van mannen en vrouwen voor hetzelfde werk. Het gaat steeds over de verschillen en dat ze er niet zouden moeten zijn.
Ik heb me jarenlang als man gedragen toen ik nog in loondienst werkte. En ook in het ondernemerschap, pakte ik het aan op de mannelijke manier. Resultaatgericht, daadkrachtig, naar buiten tredend, focus houden.
Het gaat niet om het man-zijn of het vrouw-zijn.
Het gaat om de eigenschappen die erbij horen. Het mannelijke en het vrouwelijke. In onze wereld wordt het mannelijke gewaardeerd. En het vrouwelijke veel minder. In een ver verleden waren vrouwen misschien inferieur aan mannen, maar dat is al lang niet meer. Daar is hard voor gevochten en daar mogen wij dankbaar voor zijn.
Wij hebben nu een keuze. We kunnen het op de mannelijke manier blijven doen en de vrouwelijke manier wegdrukken. Of we kunnen kiezen om het vrouwelijke toe te laten. In het ondernemen, maar ook in andere aspecten van ons leven. We kunnen de innerlijke wijsheid van onze moeders en oma’s weer gaan waarderen en respecteren. We kunnen dingen laten ontstaan vanuit onze onderbuik, zoals we met onze kinderen hebben gedaan. We mogen vertrouwen op ‘ons water’. Op het rijke, innerlijke gevoelsleven dat wij hebben. Wij mogen mannen laten zien dat wij niet net zo willen of kunnen zijn zoals zij. We morgen laten zien dat we complementair zijn. Dat we ieder een eigen rol hebben.
Laten we niet tegen elkaar strijden. Maar laten we ruimte maken voor zowel het vrouwelijke als het mannelijke, zodat we eenheid kunnen ervaren.
Bedankt
Dit stuk heb ik al tientallen malen in mijn hoofd geschreven, maar het kwam nooit op papier. Tot vandaag.
Er zijn een aantal mensen op mijn pad gekomen die mij bijzonder goed geholpen hebben. Met wie ik fijn samenwerk en een klik heb.
Het ontdekken van mijn passie, het volgens van mijn droom, het heft daartoe in eigen handen nemen begon allemaal bij Desiree. Dankzij mijn goede vriendin Sylvia kwam ik met haar in contact. Desiree heeft mij met een andere blik naar de wereld leren kijken. Me open te stellen voor het zichtbare en het onzichtbare op een hele fijne, vertrouwde en nuchtere manier. Alles wat ze bij mij naar boven heeft gehaald klopt, zelfs zaken waarvan ik dacht dat ze ‘niet waar waren.’
Daarna kwam Marga. De coachgesprekken die ik bij haar heb gehad waren levensveranderend. Ze haalde iets naar boven wat diep vanbinnen zat verstopt. Ik kon er niet bij. Zij zag het. Binnensteboven heet haar praktijk. En ze doet haar naam eer aan. Ik had nooit kunnen bedenken dat mijn kinderen op die manier een spiegel voor me waren. Tegenwoordig heeft ze een Binnensteboven dag, kijk hier voor meer informatie.
Bij Floor Geenen ben ik echt gaan ervaren. Ik heb Reiki 1 en 2 bij haar gevolgd en de ervaring maakte dat mijn hoofd niet meer kon ontkennen dat er meer was dan dat ik zag. Haar nuchtere kijk en scherpe analyse maken me telkens weer duidelijk hoe ik verstikt kan raken in een web van overtuigingen. Ze heeft mij geleerd te vertrouwen op mijn onderbuikgevoel. Om in contact te blijven met mijn intuïtie en van daaruit te creëren. Durven te vertrouwen en te blijven schrijven.
Toen ik in 2016 werkte aan mijn eerste boek, had ik behoefte aan contact. Ik plaatste een oproep op Facebook. Anja en Yvonne reageerden. Ik heb met ze gewandeld en koffie gedronken. We hebben goede gesprekken gehad. Zij hebben me laten zien hoe leuk ik het vind om nieuwe mensen te leren kennen. Om echt contact te maken.
Jos heeft mijn website gemaakt. Hij staat altijd voor me klaar als ik aan de achterkant weer eens wat geprobeerd hebt wat niet zo goed uitpakt. Hij denkt altijd mee. Hij is iemand met verstand van de techniek en het gevoel voor design. Een combinatie die je niet vaak ziet.
Een jaar zat ik bij Frieke op kantoor. Een heel gezellig jaar. Ik vond het leuk om mee te kijken als zij begon met een nieuw ontwerp. Om het proces te volgen. Als ik iets in mijn hoofd heb, dan weet zij het op zo’n manier visueel te maken dat het nooit 1 op 1 is wat ik in mijn hoofd had. Maar het is altijd precies zoals ik het bedoelde. Zij weet moeiteloos de sfeer, het gevoel te vertalen.
Bastiaan die de eerste versie van mijn boek las. Die mij zeer waardevolle feedback gaf. En de leraar was die ik op de middelbare school zou willen hebben gehad.
Angelique van Uitgeverij AquaZZ was de eerste die mijn manuscript ontving. En na een week kreeg ik het verlossende JA te horen. En daarmee heeft ze mij vertrouwen gegeven, dat mijn boek de moeite waard was en dat het er ook echt ging komen. Ook gedurende het proces was ze altijd transparant, meedenkend en ontzettend snel.
Tot slot iedereen die mijn boek heeft gelezen en/of mijn blogberichten lezen en in het bijzonder de mensen die me berichten sturen. Ik kan niet vertellen hoe fijn het is om reacties te krijgen. Het geeft me altijd een lach op mijn gezicht en motiveert me om door te gaan.
Natuurlijk ook al mijn vrienden en familie die het heel normaal vonden dat ik ging schrijven. Blijkbaar was ik de enige die het niet zag.
BEDANKT.
Zo stop je met zelfkritiek
Hoe stop je met zelfkritiek? Door niet meer toe te staan jezelf constant te bekritiseren.
Klinkt te gemakkelijk, nietwaar?
Ik schrijf sinds mijn 7e in dagboeken, dus mijn gedachten en emoties zijn me niet vreemd. Toch schrijf ik er pas echt bewust over sinds het begin van dit jaar. Ik noem dat ritueel schrijven. Het is iets anders dan in een dagboek schrijven. Bij ritueel schrijven, uit je al je gedachten en emoties op papier. Je staat jezelf toe om de kritiek eruit te laten. En als je dat gedaan hebt, geeft het een mooi beeld van hetgeen je elke dag tegen jezelf zegt.
Toen ik begon met ritueel schrijven, zag ik steeds terugkerende gedachten en emoties. Het werd me nu pas echt duidelijk wat ik dagelijks tegen mezelf zei. Geen wonder dat er op sommige dagen niets uit mijn handen kwam, dat ik me waardeloos en verdrietig voelde. Hetgeen ik tegen mezelf zei, zou ik nooit tegen een ander zeggen. Je hebt geen groot inlevingsvermogen nodig om te weten dat de ander dan gekwetst is. En dat is precies wat ik mezelf elke dag aandeed; ik kwetste mezelf. Ik deed mezelf pijn door het uiten van zelfkritiek.
Hoe stop je daarmee?
Herkennen – Erkennen – Loslaten
Herkennen
Het begint met het herkennen van deze kritiek. Door jouw gedachten en gevoelens op papier te zetten, worden onderliggende overtuigingen, belemmeringen en blokkades zichtbaar.
Erkennen
Als je ze herkent, is de volgende stap om ze te erkennen. Dus deze gedachten en emoties toe te laten. Te ervaren en te voelen. Ze zijn er. Ze mogen er zijn. Dit is heel belangrijk. Ik ben geneigd om te vluchten voor gedachten en emoties die ik niet fijn vind. Als ik ze wegstop, heb ik er geen last van. Maar dan komen ze in een andere gedaante weer terug. Het helpt mij om erover te schrijven. Opschrijven wat er is gebeurd en wat ik heb ervaren en gevoeld.
Loslaten
Voor loslaten hoef je niets te doen. Zodra je de pijn van zelfkritiek hebt toegelaten, laat je los. Om bewust los te laten kun je bepalen wat je wel wilt. Ik schrijf daar dan een stuk over. Dat doe ik dagelijks. Zo’n stuk kan er als volgt uit zien:
Ik wil vandaag plezier ervaren. Ik sta open voor nieuwe mogelijkheden. Ik heb een voldaan gevoel. Ik doe dingen waar ik blij van word. Ik werk vandaag moeiteloos alle klusjes af. Ik heb de rust en de tijd om na te denken. Etc.
Ritueel Schrijven kan je helpen om zelfkritiek te doorzien en het om te zetten naar je verlangens.
Ik ga weer schrijven. Wil je weten waarover?
Ik ga weer schrijven. En ik neem je mee in het proces via live video’s op Facebook. Ik vind het eng en tegelijkertijd ook leuk. Ik wil je graag meenemen in het proces en je niet een achteraf verhaal voorschotelen. Want juist in die momenten dat we het zwaar hebben dat niets lukt, dan is het fijn om te weten dat je niet de enige bent.
Zo eng is zichtbaarheid
Ik wil me graag vaker uitspreken. Mijn boek Moederwond was een eerste stap. Ik kan kiezen; het hierbij laten of blijven delen. Ik wil graag mijn verhalen blijven delen. Omdat ik weet dat ik niet de enige ben die dingen zo ervaar. En de vele reacties op mijn boek bevestigen dat. Maar ik heb steeds de neiging om mezelf te verstoppen.
Ik vind het eng om zichtbaar te zijn. Ik voel dat ik vanalles wil vertellen. Het lukt me gedeeltelijk om dat op papier te zetten, maar uitspreken blijft lastig. Ik oefen. Ik vind het belangrijk om verhalen te delen, juist over de dingen die we moeilijk vinden en liever voor onszelf houden. Ik geloof in kwetsbaarheid en kracht. Niet in tegenstelling maar in synergie.
Op mijn Facebookpagina, kun je mijn live video’s volgen.
Nieuwsbrief Labyrint
Benieuwd hoe mijn nieuwsbrief Labyrint eruitziet? Lees de laatste hier.