Labyrint
Voor wie wil floreren – maar niet ten koste van wat er écht toe doet. Over mentaal welzijn, keuzes die kloppen en de kracht van betekenisvol leven en werken.
Wat is er mis met wilskracht?
Liever luisteren? Dat kan hier.
Weet je wat mij verbaast? Dat alles moeiteloos moet gaan. Als het moeiteloos gaat, vanuit flow, als vanzelf, dan is het ‘goed’.
Hard werken op wilskracht, dan doe je iets verkeerd. Dan klopt er iets niet. Dan volg je je verstand in plaats van je hart. Dan ben je niet afgestemd. Want als alles klopt, dan ervaar je moeiteloosheid.
Dat is waar. Gedeeltelijk.
De magische momenten van flow. Zo’n moment dat alles klopt. Alles zit mee. Je voelt de lichte tinteling van opwinding in heel je lijf. Je bent volmaakt op je plek. Je wilt daar voor altijd blijven. Die momenten bestaan. Je hebt vast meegemaakt.
Die momenten zijn er ook als je schrijft. En het is fantastische ervaring. Tot ze weer voorbij zijn.
Dan stop je met journaling.
Dan komt het boek niet af.
Dan schrijf je niet meer voor social media.
Dan schrijf je niet.
Op die momenten heb je wilskracht nodig. De wil om ook te schrijven als je geen zin hebt. Om ook door te gaan als:
- je geen inspiratie hebt,
- je denkt dat je helemaal niets te vertellen hebt,
- niet weet waar het volgende hoofdstuk uit je boek over gaat,
- je niet weet wat er in die wekelijkse nieuwsbrief moet staan,
- je niet wilt schrijven over je negatieve emoties.
Daar is wilskracht voor nodig.
Misschien associeer jij wilskracht met werken tot je er bij neer valt. Met doordrukken, ook als je hele lijf nee schreeuwt. Dan gebruik je wilskracht op de verkeerde manier.
Ik weet daar alles van.
Ik belandde zelfs op de EHBO met een hitteberoerte tijdens een hardloopwedstrijd omdat ik alle signalen van mijn lichaam negeerde. Dan zet je wilskracht in voor het verkeerde doel.
Het gaat er niet om dat je kost wat kost doorzet. Het gaat erom dat je doorzet als het gaat om zaken van de ziel.
Zoals bijvoorbeeld dat boek. Of jouw ideeën en visie zichtbaar maken. Dan mag je naast moeiteloosheid, ook vertrouwen op wilskracht.
Dan is moeiteloosheid zelfs een valkuil waarmee je jezelf saboteert. Je zegt dan dingen als:
‘Het voelt niet goed, dus ik plaats niets op social media.’
‘Dit werkt niet voor mij.’
‘Ik kan op deze manier geen boek schrijven.’
Je voelt dan gewoon weerstand. Je komt een beperkende overtuiging tegen. Die mag je onderzoeken (bijvoorbeeld met dit stappenplan). Door dit steeds uit de weg te gaan, kom je niet verder. Dan blijf je dit patroon herhalen voor jezelf.
Voor groei is wilskracht nodig. Om te ervaren hoe is het om te schrijven als je denkt dat je een waardeloze schrijver bent. Als je voelt dat je niets nuttigs te vertellen hebt. Dan ga je dat gevoel aan. Dan ga je jezelf niet meer uit de weg. En laat dat dan op wilskracht zijn. Daarna volgt moeiteloosheid. Dan volgt weer een magisch moment. Tot het volgende zich aandient. En dan mag je wilskracht weer inzetten.
Hoe kijk jij tegen wilskracht aan en welke associaties heb je daarbij? Ik ben benieuwd. Deel het hieronder in een reactie.
Dit zorgt direct voor schrijfinspiratie
Liever luisteren? Dat kan hier.
Meivakantie 2019. Ik ben met mijn familie op Rhodos. Zoals altijd neem ik een notitieboek mee om te schrijven.
Het is een heerlijke relaxte vakantie. In de ochtend struinen door de straten van Rhodos-stad, in de middag lezen aan het zwembad terwijl mijn kinderen spelen met hun neefjes. In de avond met z’n allen eten.
Als ik ’s avonds in bed lig en iedereen slaapt, doe ik het nachtlampje aan. Ik leg mijn notitieboek op het kussen en schrijf dit op: S.T.O.R.Y.
Soul
Truth
Outspoken
Relevant
You
Op dat moment weet ik het. Dit is de kern van mijn werk, waar ik voor sta en wat ik wil uitdragen. Op dat moment heb ik nog geen idee hoe. Ik schrijf toch al mijn ideeën op en weet dat de puzzelstukjes vanzelf in elkaar vallen.
Zo had ik al eerder ervaren dat wat ik doe kloppend moet zijn. Dat wil zeggen: afgestemd op mijn essentie of mijn ziel. Dat is soul. Als het niet afgestemd is, werkt het niet. Dan ben ik bezig met voldoen aan de verwachtingen van anderen. Dan verzin ik bijvoorbeeld een nieuwe training omdat een collega-ondernemer heeft gezegd dat daar veel vraag naar is en dat ik daar geld mee kan verdienen. Of ik schrijf niet meer, omdat ik mijn tijd nuttiger moet besteden. Dat zorgt allemaal voor een verlies van verbinding met mijn essentie, met de ziel.
Als ik afgestemd ben, spreek ik mijn waarheid. Dat is dan vanzelfsprekend, dan kan ik niet anders. Dat spreekt mijn wilde, ongetemde versie. Dan zit er geen ruis meer op de lijn. Dan is het alsof je ziel door je heen straalt. Als je de waarheid spreekt, luisteren mensen.
Op zo’n moment is jezelf inhouden geen optie meer. Dat wil niet zeggen dat je vanuit je emotie alles eruit gooit. Juist niet. De emoties zijn eruit, want emotie is ruis. Die mogen gezien worden, ze horen erbij maar zijn niet leidend. Als je met afstand naar je emoties kan kijken, met liefde voor jezelf, dan kun je uitgesproken (outspoken) zijn. Dan hoef je jouw verhaal, idee of visie niet meer aan te passen. Dan hebben jouw woorden kracht. Dan hebben jouw woorden een transformerend effect.
Jouw woorden zijn relevant voor de mensen die ze nodig hebben. Niet voor iedereen. Je mag hierin een keuze maken. Jij kiest jouw publiek en daarmee kiest het publiek (of klanten) jou. Als je voor iedereen relevant probeert te zijn, ben je dat voor niemand. Als je schrijft vanuit je ziel, jouw waarheid spreekt en daarin uitgesproken durft te zijn, ben je specifiek en daarmee relevant voor de juiste mensen.
En dan jij. Jouw kennis, jouw visie, jouw ideeën, jouw verhaal is altijd uniek omdat jij uniek bent. Als jezelf verstopt, dan maak je jezelf onzichtbaar. Daarmee ook jouw boodschap. Daar in de buitenwereld zijn mensen die zitten te wachten op iemand zoals jij. Die een zucht van verlichting laten, omdat er eindelijk iemand is die benoemt wat zij denken. Als jij jezelf uitspreekt, maak je het anderen gemakkelijker hetzelfde te doen. Ook al is jouw boodschap of verhaal niet uniek. Er zijn mensen die het alleen van jou kunnen horen. Dat zijn de mensen voor wie jij het doet.
Dat is STORY.
En het leek me leuk om daar de eerste aflevering van deze podcast aan te wijden. Hier ga ik nog veel meer over delen, want ik raak er niet over uitgepraat en uitgeschreven.
Ik wil je op weg helpen. Je bent gewend dat je goed moet schrijven. Als je terugdenkt aan je schoolperiode, heb je daar vast een voorbeeld van. Het draaide vooral om correct schrijven. Grammatica en structuur was het allerbelangrijkste. Zelfs als je een geweldig opstel schreef, kon je op basis van je spelfouten een onvoldoende halen.
Jouw creatief hart is gebroken, maar dat hoeft niet zo te blijven. Ik heb het schrijfritueel bedacht. Dat is een schrijfoefening waarin je op een hele andere manier gaat schrijven. Ik kan er van alles over vertellen, maar ervaren is beter. Dan kun jij je eigen conclusies trekken.
Het kost je nog geen 15 minuten en daarna heb je meteen schrijfinspiratie. Je kan de oefening hier downloaden en direct beginnen.
Ga het schrijfritueel doen. Deel jouw verhaal, want de wereld heeft het nodig.
Wil je met mij delen hoe het schrijfritueel voor jou was? Doe dat dan in een reactie hieronder.
Succes vieren is dat nu nodig?
Als tiener zwom ik veel wedstrijden. Ik haalde weleens een gouden medaille. Aan het einde van de wedstrijd was de prijsuitreiking en vaak wilde ik mijn medaille niet eens ophalen. Als ik het toch deed, dan rukte ik de medaille af zodra ik van het podium af was. Zodra de race gezwommen was, keek ik vooruit naar de volgende wedstrijd.
Succes vieren paste niet echt bij mij.
Ik stond nooit stil bij behaald succes, want het kon beter. Zelfs als je een gouden medaille had gehaald, dan had je nog sneller kunnen zwemmen. Er was altijd weer een volgend doel. Jarenlang dreef dit mij voort, ook in mijn werk.
Mijn drijfveer was verbeteren vanuit een plek van niet goed genoeg zijn.
Dat kost veel energie. Het put je uit.
Ik stopte ermee. Niet steeds streven naar beter. Gewoon tevreden zijn. Dat ging in het begin goed. Maar na een tijdje voelde het alsof er een deel van mezelf niet mocht zijn.
Jaren geleden deed ik de Strenghtsfinder test van Marcus Buckingham* en daaruit bleek een van mijn sterke punten: maximizer. Iemand die het beste uit zichzelf en anderen wil halen.
Er kwam een diepgewortelde overtuiging naar boven: ik moet mezelf verbeteren omdat ik niet goed genoeg ben.
Deze overtuiging beschermede mij. Want als ik nooit goed genoeg ben, mag ik snel weer naar het volgende project. Dan hoef ik niet te voelen dat het pijn doet als iets niet lukt.
Mezelf willen verbeteren confronteerde mij telkens met het niet-goed-genoeg-gevoel. Als ik mezelf niet meer wilde verbeteren, had ik dat gevoel ook niet. Maar deed ik mezelf tekort. Deze overtuiging hield mij tegen om het beste uit mezelf te halen.
Dus veranderde ik deze overtuiging in: ik ben goed genoeg en wil het beste uit mezelf halen.
Dat zorgde voor een shift in de energie. Van zwaar, moedeloos naar licht en plezier. Nu voelde ik dat ik ook vanuit lichtheid en plezier mezelf kon verbeteren. Dat betekende dat een stap voorwaarts me blij maakte, hoe klein die in het begin ook leek. Dat betekende ook dat ik me steeds vaker trots ging voelen. En dat het vieren van deze succes bijdragen aan het plezier.
Hoe maak je nu die shift van negatieve naar positieve overtuiging?
- Herken de negatieve drang. Wat zeg je tegen jezelf? Welke woorden gebruik je? Welke gedachten heb je? Schrijf hierover. Het schrijfritueel kan je daarbij helpen. Je vindt de link op het stappenplan dat je kan downloaden.
- Ontmasker de beperkende overtuiging. Die zie je ook in je tekst staan, misschien letterlijk of tussen de regels door. Lees jouw tekst hardop aan jezelf voor en voel wat er gebeurt in je lijf. Als je op de beperkende overtuiging stuit, voel je dat in je lijf. Misschien in je onderbuik, als druk op je borst of als een hand op je keel.
- Buig de beperkende overtuiging om naar een positieve. Schrijf deze op. En stel jezelf de vraag: wie zou ik zijn als dit waar is over mijn leven? Hoe voel ik me dan? Wat doe ik dan? Schrijf daar 10 minuten over. Nu voel je wat een positieve overtuiging met je doet.
- Als je voelt dat je vanuit negatieve gedachten actie onderneemt, probeer dan het gevoel van de positieve overtuiging weer op te roepen. Bijvoorbeeld door die tekst nog eens te lezen. Neem vanuit dat gevoel actie.
- Vier nu een succes. Maakt niet uit wat, verzin iets. Hang een slinger op. Trek een fles bubbels open. Of trakteer jezelf op een kop koffie in de zon. Doe iets om nu meteen een succes te vieren. En geniet ervan.
- Dit is een proces. Blijf schrijven. Blijf oefenen.
Wil je deze stappen op 1A4? Download het stappenplan.
En weet: jij bent goed genoeg. Jij bent het waard om jouw volledige potentieel waar te maken. Jij mag succes hebben. Jij mag het vieren. Jij verdient het om te stralen.
Vier jij succes of vind je dat niet nodig? Deel jouw antwoord hieronder als reactie. Ik ben benieuwd hoe het voor jou is.
*Dit is een affiliatelink. Ik gebruik deze links alleen voor boeken die ik zelf gelezen heb en aanbeveel.
Vrouwen moeten zich vaker uitspreken. En waarom het belangrijk is
‘Nou, nou,’ zou ik jaren geleden hebben gezegd als ik zo’n mail kreeg waarin mij werd gezegd dat ik mezelf vaker moest uitspreken. Net of ik dat niet zo doen.
Ik was geen grijze muis en durfde best mijn mond open te doen. Bovendien praatte ik veel in gezelschap. Ik kon ook prima stil zijn, maar dat wisten de meeste mensen niet.
Dus als iemand zei dat ik mezelf moest uitspreken, had ik het idee dat het over een ander ging. De stille vrouwen, die ook stil zijn als er anderen bij zijn. Dit ging niet over mij.
Pas toen ik mijn roman Moederwond schreef, kwam ik erachter wat dat uitspreken nu echt inhield. Voor het eerst liet ik een verdriet toe wat ik als klein meisje al droeg. Door het schrijven kon ik het verdriet toelaten. En tegelijkertijd kon ik het van een afstand bekijken. Door het naar buiten brengen van dit verhaal, had ik me uitgesproken.
En het had niets te maken met wel of niet iets durven zeggen. Het had niets te maken met druk of stil zijn. Met veel of weinig praten.
Het had te maken met de reis naar binnen die ik maakte. Met het ervaren van de pijn van het vrouw zijn, de pijn die generatie op generatie is doorgegeven. De pijn die elke vrouw ervaart en stilzwijgt. Daar had het uitspreken mee te maken.
Ik begrijp nu pas waarom het zo moeilijk was. Er zijn nauwelijks voorbeelden. Dan heb ik het niet over vrouwen die succesvol zijn op wat voor manier dan ook in onze maatschappij.
Dit gaat niet over succes.
Dit gaat niet over heldendom.
Dit gaat niet over overwinningen.
Dit gaat over de verhalen van vrouwen die nooit zijn verteld. Dit gaat over de verhalen die jouw overgrootmoeder, jouw oma en jouw moeder nooit durfde te delen. Dit gaat over de verhalen die jij niet durft te delen. Omdat je je schaamt. Omdat je het idee hebt dat je het niet goed doet. Omdat je een leegte voelt vanbinnen.
Als jij jouw verhaal wel vertelt, doe je dat voor alle generaties na jou.
????♀️Waar wacht je nog op?
Vanaf woensdag 7 april kun je meedoen aan mijn gratis 3-delige training STORY | Magie & Meesterschap. Meer informatie erover vind je hier: https://gwynethleermakers.nl/magie-meesterschap/
Geen tijd om te schrijven
Toen ik mijn eerste boek schreef, waren mijn kinderen 4 en 1 jaar oud. Na de geboorte van de tweede, had ik een kantoor gehuurd en was van plan mijn marketingwerk nu echt serieus te gaan nemen. Na een jaar zat ik weer thuis achter mijn laptop. Dit keer om niet mijn werk, maar mezelf serieus te nemen.
Ik besloot mijn roeping om te schrijven te volgen. Het verhaal moest eruit. Ik moest er ruimte voor maken. Ook al was mijn leven op dat moment al heel vol. Als je iets heel graag wil, dan maak je er tijd voor. Het is niet zo dat ik altijd volop geïnspireerd was om te schrijven. Dat ik in constante flow mijn boek schreef. Het was gewoon een kwestie van tijd inplannen om te schrijven, ook al had ik totaal geen inspiratie op dat moment. Ik moest wel, want even later zat ik weer met twee kinderen die mijn aandacht vroegen.
In mijn gratis training STORY | Magie & Meesterschap geef ik je een hele simpele oefening waarbij je direct meer tijd vrijmaakt voor het schrijven. Meer info vind je hier.
Gewoon meisje uit Brabant schrijft geen boek
Weer zo’n vreemde overtuiging. Ik kom uit Brabant, dus ik mag geen boek schrijven. Sterker nog, ik mag niet eens mijn mond open doen. Want dan hoort iedereen mijn Brabantse accent en dan nemen ze mij niet meer serieus. Dan denken ze dat ik dom ben. Of vinden ze het nodig om ondertiteling te plaatsen als ik iets zeg.
Ik had een beeld bij een schrijver. Een beeld hoe ik zou moeten zijn om een boek te mogen schrijven. Dat was in eerste plaats dat ik uit de Randstad moest komen. Dat ik ABN moest praten, accentloos uiteraard. En een achtergrond moest hebben in de journalistiek of op z’n minst Nederlands gestudeerd moest hebben.
Ik voldeed aan niets. Dus kon ik ook geen schrijver zijn.
Dit klinkt wellicht belachelijk, maar toch is het goed om jouw overtuigingen hierin te onderzoeken. Pas als je daar eerlijk over durft te zijn, kun je ze loslaten. En daarmee kun je jezelf wel als schrijver gaan zien. Niet op de manier zoals je dacht dat het zou moeten zijn, maar op de manier die past bij jou.
Als je jezelf steeds een onrealistisch beeld blijft voorhouden, dan lukt het nooit om daar aan te voldoen.
Welk beeld heb jij van een schrijver? Welke overtuigingen zitten jou nog in de weg? Ik ben benieuwd, deel het gerust met mij.
Afrekenen met deze overtuigingen doe je in mijn gratis training STORY | Magie & Meesterschap.
Geen trauma, geen verhaal
Veel vrouwen denken dat hun verhaal niet bijzonder genoeg is. Dat ze op z’n minst een jeugdtrauma moeten hebben om een boek te mogen schrijven. Want alleen dan, is hun verhaal bijzonder genoeg.
Ik denk dat er twee dingen aan de hand zijn.
Het eerste is dat je wellicht te licht denkt over de zaken die jou gevormd hebben tot wie je nu bent. Ik ken niemand die ontsnapt aan leed. Bij wie alles altijd voor de wind gaat. Bovendien hoeft leed niet in de weegschaal gelegd te worden. Het gaat om jouw ervaring: de gebeurtenis en jouw reactie daarop.
Het tweede is dat je misschien nog niet goed durft te kijken naar de dingen die je pijn hebben gedaan. Je vindt het overdreven om het trauma te noemen, terwijl er gebeurtenissen zijn uit jouw jeugd die je tot op de dag van vandaag nog tranen in je ogen bezorgen.
Iedereen heeft een verhaal. Ook jij. Je ontdekt het in mijn gratis training STORY | Magie & Meesterschap. Schrijf je hier in.
Meisjesdroom: een boek schrijven
Ik denk dat ik een jaar of acht was. We waren op zondagmiddag met al mijn neefjes en nichtjes bij opa en oma. Mijn ooms en tantes zaten aan de grote tafel. Wij liepen rond in de keuken, keken af en toe televisie of speelden buiten. Totdat oma ons riep en zei dat ze iets had voor ons. Ze liep naar het buikkastje met drie lades en opende de bovenste lade. Ze pakte er een stapel boeken uit. Allemaal onbeschreven, met rode kaft.
Ik zie nog voor me hoe ik mijn exemplaar aanpak van haar. Mijn oma kon vast achter mijn brilglazen de twinkeling in mijn ogen zien. Ik pakte de kleurpotloden en besteedde de hele middag aan het illustreren van de kaft, uiteraard met mijn naam erop in mijn mooiste handschrift. Toen ik klaar was, liep ik naar de grote tafel. En liet trots aan mijn moeder mijn boek zien. ‘Ik ga een boek schrijven!’
Nu meer dan 30 jaar later, staat dat buikkastje in mijn woonkamer. In de bovenste lade ligt mijn boek: mijn roman Moederwond. Precies op de plek waar de droom ooit begon.
Heb jij die droom ook? Dan nodig ik je graag uit voor mijn 3-delige training STORY | Magie & Meesterschap. En wie weet, ligt jouw boek straks ook op de plek waar het allemaal ooit begon.
Dit weet bijna niemand
Volgens mij was ik een van de weinigen die het leuk vond om een scriptie te schrijven. Ik was zo gretig dat mijn mentor van de universiteit zei dat ik twee weken lang niets moest inleveren. Dat voelde als straf. Hoewel ik zijn goede bedoelingen achteraf wel begreep.
Ik schreef graag. Of het nu een scriptie was, persberichten voor de zwemvereniging of in mijn dagboek. Ik hield ervan en wilde er mijn werk van maken. Dus probeerde ik tijdens mijn studie te werken voor een sportjournalist. Ik zie het nog precies voor me. Ik zit trillend aan de telefoon met hem op mijn slaapkamer. Hij was enthousiast en ik mocht voor hem gaan schrijven. Hij zou contact met mij opnemen. Nooit meer iets van gehoord. Natuurlijk had ik zelf ook niet meer gebeld.
Tijdens mijn studie werkte ik bij de bank. Niet echt de meest enerverende plek, maar ik had klantcontact, mocht af en toe wat intypen en ik had leuke collega’s. Tijdens zo’n werkdag waarbij er weinig klanten aan mijn balie kwamen, zag ik een vacature voor redacteur bij Elle magazine. Mijn hart sloeg over. Dit wilde ik. Het maakte mij niet uit dat het in Amsterdam was. De hele dag schrijven over mode, daar kon je mij – toen ik begin 20 was – niet blijer mee maken.
Ik schreef een sollicitatiebrief. En kreeg al snel een standaard afwijsbrief terug. Natuurlijk was ik teleurgesteld, maar ik liet het er niet bij zitten. Ik nam contact op met de hoofdredacteur om de reden van de afwijzing te achterhalen. Nooit een reactie op gehad. Zelf ook niet de moeite genomen om nog contact op te nemen.
Mijn droomleven als schrijver, werd afgewezen. Het zat er niet in. Dus gaf ik op. Ik ging solliciteren bij een marktonderzoeksbureau en werd meteen aangenomen. Vanaf toen schreef ik onderzoeksrapporten.
Ik realiseerde me nooit eerder dat deze vroege afwijzingen belemmeringen waren op mijn schrijversreis. Dat ik die droom wel heel snel weer verborgen had gehouden toen het niet liep zoals ik hoopte.
Wat houdt jou tegen om te schrijven? Ben je ooit afgewezen? Wanneer heb je het op gegeven?
Als je hier iets over wilt delen. Doe het dan hier als reactie onder dit bericht.
Wil je afrekenen met jouw twijfels? Kijk eens bij mijn gratis training STORY | Magie & Meesterschap.
Een opgeruimde geest? Zo doe je dat.
Een hoofd dat vol lijkt te zitten met watten. Druk achter je ogen. Een blok op je maag. Een beklemmend gevoel op je borst. Je hoort jezelf steeds zuchten en toch zorgt het niet voor een verademing. Gedoe met jezelf. Jezelf in de weg zitten. Emoties ervaren die je liever niet wilt. Het is menselijk.
Door je te laten leiden door deze emoties, kun je de verbinding met je essentie verliezen. Schrijven is een manier om jezelf te zuiveren van deze emoties. Maar dat geldt ook voor beperkende gedachten en negatieve overtuigingen. Ze vertroebelen je geest en zorgen ervoor dat je niet meer helder nadenkt.
Schrijven over deze emoties, gedachten en overtuigingen is als onder de douche staan. Het water spoelt alle onzuiverheden van je lijf. Het maakt je schoon. Het zuivert je lichaam. Als je schrijft, zuiver je je geest. Je laat de emoties, gedachten en overtuigingen vrij op papier, zodat je geest leeg is. Zonder nadenken, gewoon de woorden uit je laten stromen. Net zoals het water uit de douche stroomt over je lijf. Dat hoef je ook niet te sturen met je gedachten, dat gebeurt gewoon.
Als je je geest leeg maakt, ben je in staat de verbinding met je essentie waar te nemen. Er zullen woorden door je heen stromen die je nooit had kunnen bedenken. Je staat in contact met iets dat groter is dan jijzelf. Als je daarop afstemt, krijg je toegang tot andere informatie. Informatie die jij met een hoofd vol watten nooit had kunnen opnemen.
Zodra je gedoe met jezelf ervaart, schrijf je gedachten, gevoelens en emoties van je af. Zo zuiver je jouw geest. Herstel je de verbinding. Dat zorgt voor een opgeruimde geest. En een opgeruimd gevoel. Dan is er weer ruimte voor helderheid en daarmee inzicht.
Nieuwsbrief Labyrint
Benieuwd hoe mijn nieuwsbrief Labyrint eruitziet? Lees de laatste hier.