Labyrint
Voor wie wil floreren – maar niet ten koste van wat er écht toe doet. Over mentaal welzijn, keuzes die kloppen en de kracht van betekenisvol leven en werken.
Maak deze fout niet bij het uitgeven van geld
Toen ik mijn eerste ‘echte’ salaris kreeg, besteedde ik het met name aan spullen. Elke zaterdag ging ik winkelen en ik kwam altijd wel met iets naar huis. Het was een hobby geworden om magazines te lezen en outfits samen te stellen. En dan die schoenen… ik heb er nog steeds veel. Een outfit was pas echt af met een paar mooie pumps. Ik herinner me nog een keer dat ik naar Amsterdam ging om een paar gifgroene pumps op te halen (Amsterdam is ver weg voor een Brabants meisje 😉 ).
De volgende uitgavenpost werd mijn huis. Als je twee keer een nieuwbouwhuis koopt, valt er veel te kiezen. En dat gaf me plezier. Ik kocht woonbladen, maakte moodboards en Pinterest-borden. Na het huis kwamen de kinderen, maar toen was mijn uitgavenpatroon al iets veranderd.
In mijn twintiger jaren gaf ik vooral veel geld uit aan dingen die zichtbaar waren. Nu, eind dertig, zijn het vooral dingen die onzichtbaar zijn. Zoals workshops, trainingen en coaching. Maar laatst viel mij iets op. En het verbaasde mij.
Ik had weliswaar de shift gemaakt van materiële zaken naar immateriële zaken, maar ik maakte een duidelijk onderscheid in deze immateriële zaken. Zo gaf ik wel geld uit aan trainingen, maar vooral aan trainingen die iets concreets aanbieden. Zoals het maken van een online programma, het starten van een online business of het verbeteren van mijn marketing vaardigheden. Allemaal dingen die praktisch zijn en direct inzetbaar.
Ik besteedde ook weleens geld aan coaching, maar dat deed altijd een beetje pijn. Dan had ik daar 1,5 uur gezeten en wat nam ik dan mee naar huis? In elk geval geen nieuw paar schoenen. En vaak was de boel nog opgeschud ook, dus echt fijner voelde ik me daarna ook niet.
Maak niet dezelfde fout bij het uitgeven van geld als ik deed.
Het is een kwestie van korte termijn en lange termijn denken. Een nieuw paar schoenen, een cursus fotografie of een massage, geven instant geluk. Je hebt direct plezier van je aankoop. Je ervaart het resultaat meteen.
Zelftwijfel overwinnen zodat je kan doen wat je echt graag wilt is geen instant geluk. Sterker nog, het is niet eens plezierig. Want je wilt niet geconfronteerd worden met die zelftwijfel. Je wilt er juist ver van weg blijven. Je eet liever een chocolaatje (weer instant geluk) en het vervelende gevoel is ook verdwenen. Dit gaat over lange termijn geluk. Over een leven waarin je vrijheid ervaart. De vrijheid om te zeggen wat je echt vindt. De vrijheid om te doen wat jij wilt. De vrijheid om jezelf te zijn. Om je volledige potentieel tot bloei te laten komen.
Dat is niet iets wat je kan kopen. Het is iets dat je mag trainen. Het gaat over het vinden van je drijfveren. Je waarom, je missie. Als ik nu kan kiezen tussen een nieuw paar schoenen of een coachsessie. Dan kies ik voor het laatste. Omdat werken vanuit ‘mijn waarom’ de diepste vervulling geeft. Daar kan geen paar schoenen tegen op.
Het verschil tussen enthousiasme en passie in 3 stappen
Er is een verschil tussen enthousiasme en passie, twee dingen die ik nog weleens door elkaar haalde.
Ik houd namelijk van nieuwe dingen. Aan inspiratie heb ik geen gebrek en ik word overladen door nieuwe ideeën. Goede combinatie denk je misschien, maar er schuilt een gevaar.
Het is je vast niet ontgaan dat we leven in een wereld waarin wij veel nieuwe dingen onder ogen krijgen. Voor mij een constante prikkel. Telkens als ik iets voorbij zie komen is er een kans dat ik er enthousiast van word. En me er in ga verdiepen.
Ik herinner me nog als kind dat ik bij terugkomst van vakantie altijd reisleidster wilde worden. Of als het zwemseizoen weer startte, was ik er heilig van overtuig dat ik bondscoach wilde worden van het Nationaal Zwemteam. En toen ik mijn vriend – die naast zijn eigen onderneming samen met zijn vader een boomkwekerij runt- leerde kennen zag ik mezelf daar ook wel rondrijden op een tractor.
Zo’n bevlieging is meestal van korte duur. Inmiddels heb ik een simpele methode ontwikkeld om mijn enthousiasme van passie te onderscheiden.
Stap 1: Laat het rusten
Dit is makkelijk. Je doet niets. Je gaat niet meteen in de actiemodus, je laat het idee rusten. Voel je toch een drang er iets mee te doen? Noteer het idee in een notitieboekje (of in je telefoon). Dit werkt trouwens ook goed bij het kopen van nieuwe spullen. Zo kun je bij het zien van een nieuwe jurk, gadget of interieuraccessoire ook heel enthousiast worden. Ik noteer het in een boekje en houd de 30-dagen-regel aan. Na 30 dagen nog steeds interesse? Dan ga ik over tot aanschaf. Je zult niet verbaasd zijn dat na die 30 dagen mijn enthousiasme voor bijna al die spullen is verdwenen.
Stap 2: Laat het idee toe
Als je bij deze stap bent aangekomen, ben je nog steeds enthousiast. Je hebt het idee nog niet los gelaten. Dit is het moment om het idee toe te laten. Wat ik altijd doe is het idee ‘meenemen’ als ik een rondje ga hardlopen. Dan mag ik fantaseren over het idee en kijken of er nog meer inspiratie bij loskomt. Dat hoef je niet bewust te doen. Het enige wat ik doe is mezelf voornemen om aan het idee te denken als ik hardloop. Soms krijg ik dan nog meer ideeën en soms kom ik erbij thuiskomst achter dat ik helemaal niet aan ‘het idee’ heb gedacht. Dat is voor mij een teken dat ik het los kan laten.
Stap 3: De praktijk
Als het idee me nog steeds niet los heeft gelaten en ik nog steeds enthousiast ben, vraag ik mezelf af wat dat in de praktijk betekent. Dan ga ik bedenken hoe bijvoorbeeld een werkweek er dan uit zou zien. Wat ik allemaal zou doen en hoe. Noem het een reality check.
Als ik na deze praktijktest nog steeds enthousiast bent, ga ik met het idee aan de slag. In sommige gevallen is een reality check moeilijk omdat je gewoon niet weet wat een bepaald idee concreet betekent. Vraag het dan aan iemand die zoiets al doet of lees er artikelen of boeken over.
Er is een verschil tussen enthousiasme en passie. Bij twijfel? Volg deze drie stappen. Na stap 3 nog steeds enthousiast? Grote kans dat je een nieuwe passie hebt ontdekt.
Kom voor eens en voor altijd van je brave-meisjes-imago af
‘Oma, ik heb nog geen cola gehad,’ zei ik nadat ik al een uur binnen was.
‘Kinderen die vragen worden overgeslagen.’ zei oma.
Zo ging het vaak. Ik durfde best te vragen wat ik wilde, maar het werd vaak de kiem ingesmoord. Je vraagt niet om wat je wilt. Je wacht braaf af.
Zojuist herinnerde ik mij een ander voorval waarin mijn brutaliteit de kiem werd gesmoord. Ik had er nog nooit eerder op deze manier naar gekeken. Ik interpreteerde het juist als een wijze les die me verder zou helpen.
Tijdens mijn afstudeerstage bij een thuiszorgorganisatie werd ik begeleid door een vrouw. Een zeer capabele vrouw van wie ik veel heb geleerd. Een voorbeeld voor me. Ze vertelde me dat ik vrij direct overkwam en dat het beter was om wat indirecter, genuanceerder te zijn in mijn communicatie, op die manier zou ik meer voor elkaar krijgen en zijn mensen beter bereid naar me te luisteren. Ik probeerde het vriendelijke meisje uit en het werkte. Een wijze les dacht ik.
Nu zie ik het als manieren om vrouwen te temmen. Want vrouwen moeten nu eenmaal lief, aardig en vriendelijk zijn. Genuanceerd vervelende boodschappen overbrengen. Je inhouden om te krijgen wat je wilt. Niet vragen, maar afwachten. Braaf zijn.
In de eerste week van mijn eerste baan na mijn studie zei mijn collega die bij mij op de kamer zat; ‘Jij bent eigenlijk best een brutaaltje.’ Ik herinner me het moment nog goed. Het gaf me het gevoel gezien te zijn. Een gevoel van kracht in mezelf. Ze wees me erop dat ik ongegeneerd vragen stelde aan een hoge pief en dingen vertelde die zij liever verborgen hield.
Het brutale, moedige deel is steeds verder de diepte ingezakt. Haast onzichtbaar geworden. Het is getemd. Ingehouden. En het laat zich alleen nog maar zien in woede. Meestal gericht op een onschuldige omstander; mijn man en kinderen of de klantenservice van een of ander bedrijf. Dan schrik ik van mezelf. Want ik wil geen heks, feeks, kenau zijn.
De feeks vertegenwoordigt iets in ons. Het brutale deel. Het deel dat zich uitspreekt. Ik merk het om me heen. Er zijn steeds meer vrouwen die zich willen uitspreken. Die de drang voelen om hun stem te laten horen. Die hun verhaal willen vertellen.
Hoe uit jij dit ongetemde deel in jezelf? Laat het me weten in een reactie onder dit bericht.
van Braaf naar Dapper
Klaar om op het avontuur van braaf naar dapper te gaan? Word lid van De Rode Draad.
Zo stop je de gedachtenspiraal
Het begint met een vervelende gebeurtenis. Zoals deze. Je loopt naar school, onderweg kom je de buurman tegen, je roept vrolijk ‘Goedemorgen.’ Hij zegt niets terug. Beschaamd kijk je de andere kant op. ‘Waarom zegt hij niets terug?’ is misschien je eerste gedachte. Je krijgt een vervelend gevoel in je buik. ‘Doe niet zo stom. Misschien heeft hij je niet gezien. Dat je je over zoiets kleins al druk moet maken.’ Is misschien je tweede gedachte.
Je probeert het vervelende gevoel te negeren. Je hoofd gaat door. ‘Misschien is hij boos omdat jij hebt gezegd dat die zwembadpomp zoveel lawaai maakt. Waarom heb je daar ook iets van gezegd? Niemand hoorde het. Alleen jij. Jij bent altijd zo’n zeikerd. Je kan nergens tegen. Laatst op dat feest zat je ook al te zeiken dat de muziek zo hard stond. En nu heb je de buurman ook nog eens tegen je in het harnas gejaagd. Hoe moet dat nu met de schutting? Nu zal hij wel niet meer zo welwillend zijn om mee te werken aan een nieuwe. Dat heb je weer mooi voor elkaar.’
En zo kan ik nog wel even doorgaan. Niet de gebeurtenis op zich, heeft je van streek gemaakt, maar je gedachten hierover.
Wat kun je doen als je de volgende keer in zo’n gedachtenspiraal belandt?
STOP.
Dat is alles. Je zegt STOP in jezelf. Zo vaak als nodig is.
STOP. STOP. STOP.
Je staat jezelf niet toe om in de gedachtenspiraal te belanden.
Makkelijk? Zeker niet. Het principe is makkelijk, maar de oefening niet. Maar je kunt het trainen.
Oefenen dus. Keer op keer.
Met bescheidenheid kom je er niet
‘Met bescheidenheid kom je er niet,’ zei de docent bedrijfseconomie in een volle klas tegen mij. Mijn wangen kleurde rood. Ik lachte schuchter. ‘Ik meen het, Gwyneth. Dat moet je echt gauw afleren,’ zei hij nogmaals. Ik knikte snel, hopende dat hij mij de rest van de les met rust zou laten.
Nu zo’n twintig jaar later, begrijp ik wel wat hij bedoelde. Waarschijnlijk zag hij een klein meisje met blond krullend haar, dat liever in de klas zat dan ervoor stond om een presentatie te houden. En ja, als je commerciële economie studeert dan zul je toch echt een keer naar buiten moeten treden.
Ik zie meer vrouwen worstelen met deze bescheidenheid. Eigenlijk is dat niet waar. Ik zie ze worstelen met hetgeen ik ook worstel: het groot moeten zijn. Er zijn namelijk vrouwen die wel groot zijn. Die allesbehalve bescheiden zijn. Die hun podium pakken. Die zichtbaar zijn op alle mogelijke manieren. En die ons ervan willen overtuigen dat we ook zo ‘moeten’ zijn. Dat de Nederlandse mentaliteit van ‘doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg’ is achterhaald. Dat wij vrouwen in onze kracht moeten gaan staan en zichtbaar moeten zijn. Dat er voor bescheidenheid helemaal geen plek is. Dat je er met bescheidenheid niet komt.
Mijn gevoelens waren ambivalent. Enerzijds begreep ik was mijn docent economie bedoelde en ik begreep ook wat die ‘powervrouwen’ probeerde duidelijk te maken. Toch voelde dit alles als ‘niet ik’. In verwarring besloot ik mezelf te troosten met een tijdschrift, Flow. En wat bleek? Daar stond een artikel over bescheidenheid in; Bescheidenheid anno nu. Deze zin sprak me aan: ‘Bescheidenheid betekent dat je bereid bent iets te doen zonder dat het expliciet gewaardeerd moet worden. En dat er een bepaalde zelfrelativering is.’
Het ging niet om de inhoud van het artikel. Het ging om het tegengeluid. De wereld om mij heen was veranderd in groots en meeslepend. In het toespreken van grote groepen. In het nastreven van grote getallen geld en mensen. Het artikel was slechts een reminder. Een reminder om te zijn wie ik ben. Laat dit een reminder voor jou zijn.
Jij bent oké zoals je bent. Je hoeft helemaal niets te veranderen om succesvol en gelukkig te zijn. Het hoeft niet groot, het mag ook klein. En dat is net zo waardevol.
Hoe krijg je je workshop vol?
Hoe krijg je je workshop vol? Natuurlijk willen we allemaal workshops geven met wachtlijsten. Vandaar ook de misleidende titel van dit bericht. Je wilt graag je workshop, training vol hebben. We willen allemaal klanten hebben en geld verdienen met wat we het allerliefste doen.
Maar er is iets veel belangrijkers dan je op te richten dan geld. En grappig genoeg ligt het heel dicht bij elkaar. Het is waarde.
Ik organiseerde mijn eerste workshop storytelling en had maar 1 deelnemer. Een teleurstelling of juist niet?
Je hoort het hier van mij:
Video niet te zien? Check mijn Facebookpagina: https://www.facebook.com/gwynethleermakerspagina
Omgaan met negativiteit
Een recensie, een boze klant, een opmerking, een chagrijnige blik. Het raakt me. Ik voel het in mijn buik. Een vreemd gevoel. Een vlaag van spanning. Van boosheid. Van verdriet. Dit wil ik niet.
Mijn hoofd gaat aan de slag. Er worden redenen bedacht waarom ik de pijn niet hoef te voelen. Ik richt me volledig op de buitenkant, want daar is iets gebeur dat ik niet wil. Ik blijf de gedachten herhalen in mijn hoofd en ik blijf me vervelend voelen. Ik voel me ongelukkig.
Dat wil ik niet. Ik wil me fijn voelen. En dat lukt op deze manier niet. Wat kan ik doen?
Het negatieve gevoel toelaten. Het voelen in mijn lijf. Het de ruimte geven. Realiseren dat ik zelf dit gevoel veroorzaak. Dat er niets is in de buitenwereld dat dit gevoel kan wegnemen. Als ik blijf denken dat dat wel zo is, blijf ik me zo voelen.
Stap voor stap probeer ik mijn negatieve gedachten naar positieve om te buiten.
Ik heb het niet goed gedaan.
Er zijn dingen die ik wel goed heb gedaan.
Niet iedereen hoeft goed te vinden wat ik doe.
Ik doe het goed voor de mensen die bij mij passen.
Ik doe het goed voor precies die mensen die het willen ontvangen.
Ik ben goed in wat ik doe.
Ik bereik de juiste mensen.
Ik heb plezier in wat ik doe.
Mijn werk brengt plezier.
Dit werkt voor mij alleen, als ik telkens een volgende zin maak die ik ook echt geloof. Door de kleine stappen te maken, voelt het ook zo. Als ik zo gaan van ‘Ik heb het niet goed gedaan’ naar ‘Mijn werk brengt plezier’ heeft dat geen effect.
Als het gaat om negativiteit in de zin van kritiek, is dat handig om te lezen: omgaan met kritiek.
Omgaan met kritiek: 3 tips
Ik ben gevoelig voor kritiek. Het doet meer met me dan ik zou willen. Sterker nog, ik laat me er vaak door beïnvloeden. Het beperkt me en ik doe dingen niet uit angst voor kritiek.
Uit het boek Playing Big van Tara Mohr haalde ik drie tips die mij hebben geleerd anders met kritiek om te gaan. Lees de tips, maar laat ook tot je doordringen wat er staat. Voel het. Een verschuiving in perspectief, voel je.
1 Kritiek zegt iets over diegene die de kritiek geeft.
Het gaat aan wat de kritiekgever belangrijk vindt. Het zegt helemaal niets over jou. Het is subjectief. Wat de een verschrikkelijk vindt, dat vindt de ander geweldig.
2 Kritiek bevestigt een overtuiging
Als kritiek je raakt is dat omdat het matcht met een overtuiging die jij zelf hebt. Zo kwam kritiek over mijn schrijfstijl bij mij hard aan omdat ik zelf geloofde dat ik niet goed schreef. Dat het te simpel was, niet intellectueel genoeg. Kritiek is een kans om te ontdekken welke (verborgen) overtuiging je hebt.
3 Bij alles wat je doet, kun je kritiek verwachten
Kritiek hoort erbij. Spreek jij je uit tijdens een vergadering op je werk? Gegarandeerd dat er mensen zijn die kritiek geven op hetgeen je zegt. Maak je een video? Mensen kijken ernaar en vinden er wat van. Social media lijkt de meest geschikte plaats voor het uitstorten van kritiek. Zie het als een onderdeel van wat je doet. Het feit dat het er is, wil niet zeggen dat je er ook iets mee moet. Dat bepaal je zelf. Kritiek van je klanten of leidinggevende kan nuttig zijn en kun je gebruiken om je werk te verbeteren. Kritiek is een kans om te groeien.
Als ik nu kritiek krijg, doorloop ik deze drie tips. Eerst bewaar ik afstand tot de kritiek door me te realiseren dat het niet over mij gaat. Als de kritiek emoties oproept, dan onderzoek ik bijvoorbeeld door ritueel schrijven welke overtuiging erachter zit en vervolgens kijk ik of ik iets met de kritiek wil doen.
Vijf leuke dingen om buiten te doen
Vijf leuke dingen om buiten te doen, met of zonder kinderen.
- Hut bouwen in het bos. Maak het niet te moeilijk. Verzamel wat takken, zet ze bij elkaar.
- Winterbarbecue. Een barbecue in de winter, gewoon in de tuin. Met marshmallows en warme chocomel. Dikke jassen, mutsen en sjaals. Nog leuker als het donker is. Daarna opwarmen in bad.
- Dam bouwen in een riviertje. Op vakantie in de bergen, op zoek naar een bergbeekje. Stenen verzamelen, plons in het water, pas op voor je tenen.
- Wandelen over de ongebaande paden. Vermijd zoveel mogelijk verharde wegen. Loop dwars door weilanden, spring over sloten, loop door het bos, over landbouwwegen en zandpaden.
- Pluktuin. Zelf groenten en fruit plukken. Na afloop samen koken.
Nieuwsbrief Labyrint
Benieuwd hoe mijn nieuwsbrief Labyrint eruitziet? Lees de laatste hier.