Labyrint
Voor wie wil floreren – maar niet ten koste van wat er écht toe doet. Over mentaal welzijn, keuzes die kloppen en de kracht van betekenisvol leven en werken.
Kun je ook te open zijn?
Kwetsbare verhalen vertellen, het lijkt een hype. Huilen op Facebook live. Alle ellende in een vlog. Instagram stories vanuit bed.
Je emoties tonen, laten zien wat je raakt, vertellen wat je vindt. Dat werk alleen als het echt is.
De laatste tijd krijg ik vaak te horen dat ik wel heel open ben. Dat raakt me omdat ik weet dat mijn openheid mijn klanten helpt ook open te zijn. Ik krijg de prachtigste verhalen te horen tijdens mijn werk. Verhalen die nog nooit iemand heeft gehoord. Verhalen die klaar zijn om de wijde wereld in te gaan. Dat doet openheid met je: het laat zien wat er in je zit.
Ik vergelijk het graag met een ruwe diamant. In de eerste fase ben je aan het graven: je zoekt de diamant. Je kan dan open zijn over je zoektocht, over het graven, maar je weet nog niets over de diamant. Als je de diamant gevonden hebt is deze ruw. Er zit nog wat slijpwerk aan. Je kan open zijn over het slijpwerk, maar de diamant wil je nog niet tonen. En dan komt er een moment dat je harde werk wordt beloond. De diamant is klaar om getoond te worden aan de buitenwereld.
Ik geloof in marketing vanbinnen naar buiten. Het binnenste van jou, dat is die diamant. Dat is een waardevol bezit. Dat mag je laten zien op een manier die bij jou past. En dat is openheid voor mij. Ik stel mezelf open als ik me daar goed bij voel. Ik laat mijn diamant niet slingeren en toon deze niet overal.
Als je bereid bent je diamant te tonen, dan spreek je van hart tot hart. Als je die bereidheid niet voelt, dan hoef je ook niet open te zijn omwille van de hype. Dan heeft het geen zin. Dan raakt het niet. Dan voelt het zelfs ongemakkelijk. Dan voelt het als aandacht vragen in plaats van aandacht geven. Je diamant tonen aan de ander is pure aandacht voor de ander.
Dat is de check of je te open bent. Ben je bereid je diamant te tonen? Of ben je open met het doel iets te nemen of te krijgen van de ander? Daar zit het verschil.
#6 De meest gemaakte marketingfout
In deze podcast vertel ik je over de meest gemaakte marketingfout. Ik werk al ruim 15 jaar in het marketingvak en deze fout wordt niet alleen nu gemaakt. Maar deze komt nu wel veel vaker voor. Ik leg je uit wat de fout is en wat je dan WEL moet doen.
Maak deze marketingfout niet
Ik vind online marketing geweldig. De mogelijkheden die er zijn lijken grenzeloos. En dat fascineert me.
Inmiddels bijna 10 jaar geleden introduceerde ik Twitter en Facebook bij mijn toenmalige werkgever. Vol scepsis werd er gereageerd. ‘Moeten we dat nu wel doen,’ was de strekking. Totdat de grote concurrent onze grote baas er een compliment over had gemaakt. En ons label ‘innovatief’ werd weer bevestigd. Het was weer rustig in de tent.
Nu ben ik zelf sceptisch.
De hoeveelheid marketingtools zijn enorm gegroeid. Ik noem ze niet.
Wat ik zie is dat de aandacht op de marketingtools ligt en niet op de marketingboodschap.
Ondernemers doen hun best met chat bots en fb advertenties, podcasts, landingspagina’s, webinars en e-mailnieuwsbrieven. De techniek verandert razendsnel. De ene techniek nog niet onder de knie en de andere dient zicht aan.
Wat je vergeet is: de boodschap.
Wat heb je te vertellen?
Waar wil je om bekend staan?
Waarom doe je wat je doet?
Waar droom je van?
Wanneer heb je gefaald (ja, die ook)?
Ben jij de ondernemer die telkens het laatste nieuwste snufje uitprobeert of iemand die écht iets te vertellen heeft?
Het een sluit het ander niet uit.
Het is een marketingfout om je te richten op de marketingtools. Focus op je boodschap. Op jouw unieke stem. Jouw verhaal. Het verschil dat jij kan maken.
Dat doe je niet met chat bots, want binnen een paar maanden hebben alle ondernemers dat geïmplementeerd en kun je weer in de volgende nieuwe musthave marketingtool duiken.
Vermoeiend toch?
Zorg ervoor dat jij een signature style hebt. Dan kan niemand meer om je heen. Met of zonder bots.
#5 Zo maak je sales wel leuk
Uit mijn poll op Instagram bleek dat er meer mensen marketing leuk vonden dan sales. Geen verrassende uitkomst. Sales heeft toch het imago van voet-tussen-de-deur. Hoe maak je het dan wel leuk?
Ben jij fan? Stop ermee.
Als je mij als kind vroeg van wie ik fan was, dan antwoordde ik met: ‘Madonna.’ Van mijn zakgeld kocht ik een cassettebandje met haar muziek. Ik danste erop in mijn kamer en playbackte haar nummers in de klas. En ik deed een spreekbeurt over haar. Dat was het wel zo’n beetje. Geen posters aan de muur.
Daarna kwam New Kids On The Block. Geen cassettebandje van. Geen posters. Alleen een verzamelboek met plaatjes. Vervolgens kwam Take That. Geen posters. Een cd, denk ik. En stiekem droomde ik dat Mark toevallig door mijn straat liep en mij voor het raam zag staan en aanbelde. Want ja, ik was zijn droomprinses. Zoiets.
Verder ging mijn fan-status niet. Op televisie zag ik: gillende, huilende en zelfs flauwvallende meisjes. Totaal onbegrijpelijk.
Nu zijn we geen meisjes meer, maar volwassen vrouwen. Toch zie ik het ‘fan-fenomeen’ nog steeds voorbij komen. Nu in ondernemerschap. En ik kijk er met grote ogen naar. En ik val regelmatig van mijn stoel. Totaal onbegrijpelijk voor mij.
Dit zie ik:
- Vrouwen die in jubelstemming van een evenement terugkomen alsof ze God gezien hebben.
- Ondernemers waarvan het in hun marketing meteen duidelijk is van wie ze een training hebben gevolgd.
- Als een kudde achter de leider aanlopen (en weet je…. Schapen doen dat niet: de herder loopt erachter).
- Bovenal: tomeloze adoratie. Gillende, huilende vrouwen.
Het is niet dat ik nooit het stramien van iemand anders heb gevolgd. Dat ik nooit klakkeloos de ‘regels’ over nam. Natuurlijk wel. Ik ben ook een mens. Ik pas me aan om erbij te horen. Ik conformeer me om aardig gevonden te worden.
Ergens had ik zelfs het idee dat ik niet goed snik was. Waarom was ik geen fan? Waarom ben ik niet idolaat van iemand? Waarom doe ik niet mee met die jubelende menigte?
Het zou betekenen dat ik de leeuw in me moet muilkorven. Dat doe ik niet meer.
Ik heb niets met fans. En ik wil ook geen fans hebben, wel klanten. Iemand die mijn werk waardeert, het fijn vindt om met mij te werken.
Idolaat zijn van iemand, iemand op een voetstuk plaatsen. Dat is geen gelijkwaardige relatie. Daarmee doe je jezelf te kort. Daarmee maak je jezelf een verlengstuk van een ander.
Als ondernemer ben je zelf een leider. Een pionier. Je loopt voorop. Op jouw eigen, unieke manier.
Ben jij nog fan? Stop ermee.
Bang voor een burn-out? Lees dit.
‘Het is zo zwaar,’ fluistert een vriendin in mijn oor terwijl we in de bioscoop Sex and the City – the movie 2 kijken. Charlotte was net ingestort in Abu Dhabi. Bezweken onder het moederschap.
Wees gerust, ik ga het niet over de lasten van werk en moederschap hebben. Daar is genoeg over geschreven. Wij vrouwen zijn nu eenmaal perfectionisten. Wij leggen de lat te hoog. En vroeg of laat moeten we dat bekopen: met een burn-out of op z’n minst de dreiging ervan. Dat wordt ons verteld.
Nadat in april mijn boek uitkwam en ik mijn feestje had gevierd tijdens de boekexpositie, verviel ik weer even in een oud patroon: wie ben ik? En wat wil ik? Op een volgend niveau uiteraard.
De vragen bleven in essentie hetzelfde. Ben ik nu een schrijver? Moet ik nu een tweede boek gaan schrijven? Moet dat dan weer een roman zijn? Gadver, ik wilde überhaupt helemaal nooit een roman schrijven, het is me overkomen. En was ik dan iemand die de hele dag achter zijn computer zat te tikken in eenzaamheid. Het hele beeld dat ik van mezelf had gevormd, klopte niet.
Ik ging door met nieuwe dingen bedenken, maar op de een of andere manier kwam het niet uit de verf. Ik trad er niet echt mee naar buiten. Ik voelde me heel moe, lag vaak al om 21.30 uur op de bank te slapen. Ik had weinig energie. Ik liep twee keer in de week hard, maar deed altijd hetzelfde rondje.
Ik daagde mezelf niet uit. Ik begon een paar keer opnieuw met schrijven, maar vond niet de drang om door te gaan.
Ergens had ik het idee opgepikt dat ik na het schrijven van mijn boek ‘klaar’ zou zijn. En beetje bij beetje kwam het besef dat het nu pas begon.
Toen ik in 2013 voor mezelf begon, wilde ik een ander leven. Ik wilde werk waar ik echt voldoening uit haal, ik wilde mijn eigen tijd indelen, vrijheid ervaren. En het schrijven had mij die voldoening gegeven, ik had intense vreugde gevoeld. En nu was het weg.
Ik maakte mezelf wijs dat ik koos voor een eenvoudig leven. Het hoeft voor mij niet zo nodig groots en meeslepend te zijn. Laat mij maar gewoon hier in mijn dorp zitten, leuke dingen met mijn kinderen doen, zorgen voor het gezin en een beetje schrijven. Even leek het een ideaal leven. Waarom was ik dan niet blij? Waar was die intense vreugde gebleven? Ik kon er niet meer bij.
Ik dacht ruimte nodig te hebben. Tijd voor mezelf. Ik vulde mijn dagen met schrijven, lezen en wandelen. En ik werd steeds meer moe. Mijn energie ging steeds verder omlaag.
Op een avond zat ik op de bank. Ik dacht terug aan mijn werk bij een zwemkledingfabrikant.
‘Weet je nog dat ik bij dat zwemkledingbedrijf werkte en dat ik er na 8 maanden al weer weg was?’ zei ik tegen mijn man. Hij knikte.
‘Waarom eigenlijk? Ik had het daar prima voor elkaar. Ik zat tussen de bikini’s, werkte internationaal, had een enorme vrijheid. Zou toch eigenlijk heel leuk moeten zijn? ’ zei ik.
‘Ja, dat weet ik nog wel. Jij verveelde je daar gewoon. Net als nu.’
Een klets koud water in mijn gezicht (dat betekent dat hij gelijk had).
Ik had het niet te druk ‘met de kinderen’. Ik zat helemaal niet tegen overspannenheid, burn-out of wat dan ook aan. Ik was verre van opgebrand. Ik stond niet eens in brand. Dat was het. Ik had een bore-out.
Een bore-out?
Daar hoor je toch nooit iemand over?
Wij leven toch in een prestatiemaatschappij waar iedereen altijd moe en overwerkt is. Ik dus niet. Ik verveelde me.
En ik weet zeker dat ik niet de enige ben. En natuurlijk heb je het druk. Dat weten we nu wel. Maar druk bezig zijn, is iets anders dan uitgedaagd worden en voldoening ervaren.
Ik heb helemaal geen zin om de hele woensdagmiddag of welke middag dan ook vriendjes van mijn kinderen te vermaken. Ik wil het liefste dat ze buiten spelen, zodat ik kan spelen achter mijn computer. Ik wil het liefste de hele week werken.
Het uitspreken daarvan, zorgde dat ik mezelf als ondernemer ging zien. En niet als moeder met een hobbybedrijfje erbij. Ik voelde weer vuur. En kreeg meer energie dan ooit tevoren.
Ik wil de effecten van een burn-out niet bagatelliseren. Ik deel mijn verhaal zodat je ziet dat er ook een andere mogelijkheid is. Het kan zijn dat je je verveelt. Meer rust en ruimte is niet altijd een goed advies.
Het gevaar van coaching
Coaching is niet altijd wat je nodig hebt. De eerste keer dat ik naar een coach ging, was dat een enorme stap. Inmiddels is de stap veel kleiner en is hulp van een coach inschakelen makkelijk voor me.
En misschien wel iets té makkelijk. Er kwam altijd wel iets naar boven waar ik aan moest werken. Om vervolgens mijn tijd en energie te besteden aan reflecteren. Ik merkte dat ik niet verder kwam. Het kwam telkens op hetzelfde neer: er zit iets in me, hoe krijg ik dat eruit?
Dat gevoel was niet geheel onbekend, toen ik besloot een boek te gaan schrijven was dat gevoel ook heel sterk. Geen coach die me daar mee kon helpen. Want uiteindelijk moet je de stap nemen om het te doen. Ik kon niet meer ontkennen dat ik een boodschap had die de wereld in moest. De boodschap binnenhouden was oncomfortabel, maar deze boodschap naar buiten brengen ook. Toen ik ging schrijven, voelde het weer kloppend. Wie ik ben was in lijn met wat ik liet zien.
Datzelfde speelde in de laatste maanden van vorig jaar. Ik had het gevoel dat ik me inhield. En tegelijkertijd werkte ik aan te veel dingen; een boek, workshop storytelling, marketing, retraite voor moeders etc. En ik werkte vooral heel veel aan mezelf. Ik vond het tijd om weer naar de buitenkant te kijken. Ik nam me voor voorlopig geen coaching en training te volgen. Het was tijd voor actie.
Ik kocht een trui met daarop ‘untamed’. En dat was het. De ongetemde versie van mezelf die wilde eruit. En dat gaf hetzelfde bevrijdende gevoel als het schrijven van een boek. Mezelf uiten. Niet langer het brave meisje spelen, maar de ongetemde versie vrij laten. Dat gaf een enorme ontlading en een stoot energie. Ik heb me nog nooit zo energiek gevoeld in december.
Voor mij is het gevaar van coaching dat ik blijf hangen. Het geeft me een gevoel van hard werken, mijn best doen. Maar uiteindelijk komt er niets naar buiten. Nu denk je misschien dat ik niet de juiste coach heb gehad. Ik heb er meerdere gehad. En ik ben ervan overtuigd dat vrouwen geneigd zijn te veel zaken te overdenken, te perfectioneren alvorens ze in actie komen. Ik ben daar zelf ook toe geneigd. Want het is veel veiliger en makkelijker om over dingen na te denken, plannen te maken, te analyseren, dan ze daadwerkelijk uit te voeren. Want dan treed je naar buiten. Dan ga je staan voor wie je bent. Dan zeg je wat je écht voelt. Dan doe je wat je denkt. En dat vinden we vaak eng. Want dan laat je zien wie je echt bent.
Boeken met Michel: interview
Tekst van website: http://www.omroepnoos.nl/onze-programma-s/boeken-met-michel
Auteur Gwyneth Leermakers is woensdag 10 januari 2018 van 19.00 uur tot 20.00 uur te gast in de uitzending van ‘Boeken met Michel’. Zij wordt dan geïnterviewd over ‘Moederwond’, haar debuutroman.
Leermakers beschrijft in ‘Moederwond’ hoe Phaedra een perfect, succesvol en gelukkig leven leidt. Althans zo lijkt het. Na de moeizame geboorte van haar dochter raakt ze geobsedeerd door de duistere kant van haar leven. Ze voelt een wond die van generatie op generatie is doorgegeven maar nooit is geheeld. Phaedra probeert het familiegeheim te ontrafelen en zo haar eigen leven terug te krijgen.
Gwyneth Leermakers laat in ‘Moederwond’ zien hoe misbruik van vrouwen generaties kan doorwerken. ‘Moederwond’ is een verhaal dat dicht op de huid van de lezer zit en zo dichtbij komt.
Gwyneth Leermakers schrijft sinds haar zevende dagboeken en vanaf dat moment is schrijven een onderdeel van haar leven geworden.
Tijdens de uitzending wordt een prijsvraag gehouden en zijn er twee prijzen te winnen. Gwyneth Leermakers stelt een e-book van ‘Moederwond’ beschikbaar en de andere prijs is deelname aan een online-schrijftraining!
Gwyneth Leermakers brengt net als de andere gasten bij ‘Boeken met Michel’ haar eigen muziek mee. Zo zijn onder andere Radiohead en Wende Snijders te beluisteren.
Woensdag 17 januari 2018 wordt het geseprek met Sandra Bernart over haar roman ‘Ik zag Menno’ herhaald. Zij wordt dan van 19.00 uur tot 20.00 uur geïnterviewd.
Luister hier naar het interview:
http://www.omroepnoos.nl/component/commedia/popup/515/1268/515/component
#4 Het verschil tussen feedback en kritiek
Deze gaat over feedback en kritiek. Een waarschuwing vooraf: mijn podcasts neem ik spontaan op. Ik krijg een idee en wil dat dan meteen delen. Dat is mijn manier: spontaan en onbevangen. En zo wil ik het blijven doen, omdat delen op die manier leuk is voor mij. Dus ja het is van de hak op de tak en er zitten een heleboel euh in mijn verhaal. Take it or leave it.
Storytelling: waarom je niet meer zonder kunt
Ik was zo’n typische brave leerling. ‘Een slimme meid die op de toekomst is voorbereid,’ was mij met de paplepel ingegeven. Ik haalde keurig mijn VWO-diploma en haalde in het nominale tempo mijn bachelor en master. Ook tijdens mijn werkende leven bleef ik mezelf ontwikkelen door coaching, opleidingen en trainingen.
Tijdens mijn werk deelde ik mijn kennis. Ik nam initiatief, ik schreef plannen en lichtte ze toe in het management team. Maar ik vertelde nooit het hele verhaal. Ik deelde misschien een klein deel van mijn visie en hield de rest verborgen. En als ik op dat kleine deel geen bevestiging kreeg, was het ook meteen de laatste keer dat ik erover sprak. Ik stopte het idee meteen in mijn vakje ‘niet geschikt’. En daar belandde heel veel ideeën.
Steeds vaker zag ik vrouwen om me heen die hun ideeën wel uitspraken. Die uitvoerden wat ik alleen maar dacht. Die gewoon doen wat ik drie jaar geleden al van plan was. Het voelde alsof ik te laat was. Ik stond op het punt om het ondernemerschap maar op te geven. En dat was het moment dat mijn meisjesdroom – het schrijven van een boek – aan het licht kwam. Door het schrijven kwam ik in contact met mijn unieke stem. De onzichtbare hand liet mijn keel los. Ik kon vrijuit spreken en zijn wie ik ben.
Ik zie veel vrouwen om me heen worstelen met het uitspreken van hun waarheid. Ze denken dat ze om aandacht moeten schreeuwen of doen dat ook daadwerkelijk. Ze denken dat ze ergens expert in moeten zijn, terwijl dat niet zo voelt. Ze denken dat ze op een podium moeten staan om gezien te worden, maar ze zitten niet te wachten op applaus. Ze hebben het idee dat ze te bescheiden zijn, maar willen zich niet grootser voordoen omwille van ‘impact maken’.
Als ik mijn stem wil laten horen, zullen er mensen moeten zijn die luisteren. Een boek heeft lezers nodig. Een bedrijf heeft klanten nodig. Een product heeft kopers nodig. Ze horen bij elkaar. Dus ze moeten elkaar vinden. Maar hoe? Door storytelling.
Voor mij is het storytelling het vertellen van het echte verhaal. Jouw waarheid uitspreken en daarmee gezien worden om wie je écht bent.
Storytelling is meer dan een marketingtool. Het is een manier van communiceren die eeuwenoud is. Het is een manier om mensen met elkaar te verbinden van hart tot hart.
Storytelling wordt nu vooral gebruikt om een verhaal te creëren van buitenaf. Die ‘gemaakte’ verhalen gaan het in de toekomst niet redden. Mensen trappen daar niet meer in. Deze verhalen verliezen hun geloofwaardigheid.
Er zit maar 1 ding op: jouw waarheid vertellen. Jouw waarheid is altijd geloofwaardig. Het is authentiek. Het geeft je de mogelijkheid te laten zien wie je bent en waar je voor staat.
En als je jouw waarheid spreekt, hoef je jezelf niet meer anders voor te doen. Je hoeft niet meer te doen alsof je iemand anders bent. Je hoeft je woorden niet meer in te slikken, bang dat je iets verkeerds zegt. Je hoeft je niet meer in te houden als je schrijft. Jouw persoonlijke verhaal is nodig. Het mag er zijn. Jij mag er zijn.
Nieuwsbrief Labyrint
Benieuwd hoe mijn nieuwsbrief Labyrint eruitziet? Lees de laatste hier.