Labyrint
Voor wie wil floreren – maar niet ten koste van wat er écht toe doet. Over mentaal welzijn, keuzes die kloppen en de kracht van betekenisvol leven en werken.
Moeiteloos ondernemen bestaat niet
Vrijdag beginnen de Olympische Winterspelen. Ik houd van sport. Sport lijkt op ondernemen. Of je nu onderneemt in je eigen bedrijf, onderneemt in loondienst of onderneemt een boek te schrijven.
Als we een topsporter de gouden medaille omgehangen zien krijgen, zijn we ons vaak niet bewust van de weg ernaar toe. Als je net als ik afgelopen week de documentaire over Nicolien Sauerbreij hebt gezien dan zie je dat die weg lang kan zijn en alles behalve moeiteloos is.
Bij ondernemen is dat hetzelfde. We zien het succes van iemand en vergeten de weg er naar toe. Toch zie ik ook een verschil.
Een topsporter kan niet doen alsof. Onder toeziend oog van de wereld wint een topsporter een gouden medaille of niet.
Ook de meeste ondernemers kunnen niet doen alsof. Als er geen klanten in je winkel komen, ga je failliet. Dat is zichtbaar. Als er geen klanten komen eten, gaat je restaurant dicht. Dat is ook zichtbaar.
Behalve bij online ondernemers. Zij kunnen doen alsof. Er is niemand die ziet wat er achter het mooie Instagramaccount gebeurt.
Ik ben ook online ondernemer en heb het gevoel dat ik moet doen alsof.
Dat is me duidelijk geworden toen ik afgelopen seizoen voor het eerst samen met mijn man de kerstbomenkwekerij runde. Ik bloeide op, terwijl ik 6 dagen in de week een regenpak aan had. En ja, daar zijn foto’s van.
Ik hoefde niet te doen alsof, ik deed gewoon mijn werk. Het was lichamelijk zwaar en ’s avonds wilde ik niets anders dan veel eten, in bad en slapen. Het ging niet moeiteloos. Maar het bracht wel voldoening.
Ik kwam los van het online ondernemen en zag de bubbel. Mooie Instagramplaatjes (professioneel gemaakt natuurlijk), high end prijzen (want je bent het waard), een Amerikaanse coach (want daar weten ze alles beter), grote beloftes (want anders koopt niemand) en vooral constant roepen hoe bijzonder uniek jouw methode is.
Ik dacht dat ik ook zo moest zijn en ik heb er ook aan meegedaan. En ik doe dat op een bepaalde manier nog steeds ondanks de weerstand die ik voel. Het is alsof het zo moet. Dat komt omdat ik geen andere voorbeelden zie omdat ik in de Facebook fuik van online ondernemers zit. Het lijkt alsof dat de wereld is.
Toen ik deze week Nicolien Sauerbreij op televisie zag, begon er een vuurtje in me te branden. Het vuur van de sporter in mij. Het vuur dat komt vanuit passie, vanuit liefde voor wat je doet. Of dat nu snowboarden is of expressief schrijven. Het vuur om steeds beter te worden.
Als ik naar ‘de bubbel’ luister zou ik nu tegen mezelf kunnen zeggen: maak jezelf niet zo klein, doe niet zo bescheiden. Vanuit bescheidenheid leer je, groei je. Niet vanuit overmoed.
Als topsporter heb je veerkracht nodig. Steeds weer de moed om door te gaan als het tegenzit. Als ondernemer heb je dat ook nodig. Moeiteloos ondernemen bestaat niet, net zo min als moeiteloos sporten bestaat.
Belangrijk is dat je passie hebt voor wat je doet, want het vuur van passie voedt jouw moed. Maakt dat je weerbaar bent en veerkracht hebt op het juiste moment.
Ik wil uit ‘de bubbel’. Nog meer mijn eigen manier ontdekken. De komende weken ga ik hier mee aan de slag (al schrijvende natuurlijk!).
Schrijfvraag: welk boek zou jij geschreven willen hebben?
De soul journal prompt van deze week is: welk boek zou jij geschreven willen hebben?
Pak pen en papier, zorg ervoor dat je niet wordt gestoord. Zet de timer van je telefoon op 5 minuten. Schrijf de vraag op en ga daarna meteen schrijven. Het eerste wat in je opkomt, niet te veel nadenken. Houd de pen op het papier tot de timer afloopt.
Wil je iets delen van wat je geschreven hebt? Dat kan in deze Facebookgroep.
Veel schrijfplezier!
Soul Journal Prompt: wat zou je doen als je een week geen televisie kijkt
De soul journal prompt van deze week is: wat zou je doen als je een week geen televisie (of Netflix) kijkt?
Pak pen en papier, zorg ervoor dat je niet wordt gestoord. Zet de timer van je telefoon op 5 minuten. Schrijf de vraag op en ga daarna meteen schrijven. Het eerste wat in je opkomt, niet te veel nadenken. Houd de pen op het papier tot de timer afloopt.
Wil je iets delen van wat je geschreven hebt? Dat kan in deze Facebookgroep.
Veel schrijfplezier!
Zij schrijft | Daniëlle van den Burg
In zij schrijft laat ik vrouwen aan het woord die op basis van hun persoonlijk verhaal een boek hebben geschreven. Dit keer is Daniëlle aan het woord. In 2021 kwam haar eerste boek uit: Mijn hart van steen. Het verhaal van Daniëlle is een mustread voor elke man die niet snapt waarom vrouwen die slachtoffer zijn van seksueel misbruik niet ‘gewoon’ hun mond open doen. Een indringend verhaal dat onder je huid kruipt.
Jouw boek is eind vorig jaar uitgekomen. Hoe is dat voor je?
Ik vond het heel spannend. Niet eens zozeer omdat het boek zou worden uitgegeven, maar meer omdat dan iedereen mijn verhaal zou kunnen lezen. En dan vooral ook bekenden van mij die misschien nog niet eens op de hoogte waren van het boek. Ik denk dat ik het vooral heel eng vond om hun reacties te lezen. Achteraf had ik me geen zorgen hoeven te maken, de reacties waren heel mooi.
Waar gaat je boek over?
Het is een autobiografisch boek. Het gaat over mijn jeugd waarin ik van mijn zevende tot twaalfde jaar seksueel misbruikt ben. Door middel van dagboekfragmenten en gedichten kijk ik terug. Ik wilde een boek schrijven waarin er open en rauw over dit onderwerp geschreven zou worden. Ik wilde het zo eerlijk mogelijk beschrijven, waardoor het op sommige momenten misschien wel als schokkend kan worden ervaren, maar ik wilde het ook niet mooier maken dan het daadwerkelijk was. Aan de andere kant wil ik met het boek ook laten zien dat er een leven na het misbruik is. Dat je er uiteindelijk uit kunt komen. Dus het boek heeft ook een positieve en krachtige kant.
Wanneer wist je dat jouw persoonlijke verhaal een boek werd?
Het idee had ik al een paar jaar. Ik voelde dat het verhaal verteld mocht gaan worden. Het boek lag er ook al enige tijd, maar dan nog alleen in fragmenten. Er zat nog geen lijn in. Ik moest er eerst zelf sterk genoeg voor zijn om het te kunnen laten uitgeven, om er zelf vanaf een afstand naar te kunnen kijken. Dat moment was afgelopen jaar zover. Daarbij kreeg ik steeds meer het gevoel dat er een boek moest komen, wat dit onderwerp op een andere manier zou aanvliegen. Veel van dit soort boeken zijn in roman vorm geschreven, waar helemaal niets mis mee is, maar ik wilde juist een boek schrijven vanuit degene die het zelf heeft meegemaakt. Ook meer omdat ik voelde dat ik mijn verhaal het beste kon vertellen vanuit mijzelf. Zo kon ik mijn gevoelens en gedachten het beste onder woorden brengen. Er een roman van maken zou voor mij teveel afstand hebben gegeven van het echte verhaal. Dat laatste maakte het nog wel wat lastig voor me en heeft het schrijfproces ook wel wat opgehouden, want dat maakte me natuurlijk wel heel kwetsbaar.
Hoe heb je dat aangepakt? Waar ben je begonnen?
Ik ben eerst alle dagboekfragmenten en gedichten die ik alle jaren door heb geschreven gaan verzamelen. Afgezien van het feit dat dat heel veel werk was, was dat ook heel confronterend om dat allemaal weer terug te lezen. Tussendoor liet ik stukken aan mijn zus en mijn man lezen. Zij hebben toen direct aangegeven dat zij vonden dat het boek zou moeten worden uitgegeven. Nadat ik een lijn had aangebracht in de fragmenten ben ik ze aan ‘elkaar’ gaan schrijven. Ik heb geprobeerd op een reflecterende manier te schrijven en terug te kijken op mijn ‘jongere’ ik. Maar ook wat de invloed van het misbruik is geweest op mij als volwassen vrouw.
Hoe heb je het schrijfproces ervaren?
Ik hou van schrijven. Het schrijven van dit boek was dan ook heel fijn om te doen. Het was het eind van een heel lang heling- en verwerkingsproces. Met dit boek heb ik de cirkel rond gemaakt en kan ik écht met afstand terug kijken op wat mij is overkomen. Jaren eerder had het boek er nog niet kunnen komen. Nu was ik er klaar voor en heeft het me veel gebracht.
Wat heeft ervoor gezorgd dat je het boek ook ging (laten) publiceren?
Het gevoel dat het belangrijk is om verhalen te delen. Iedereen heeft zijn of haar eigen verhaal en door met elkaar verhalen te delen, kom je er achter dat er in vele verhalen raakvlakken zitten. Je bent niet alleen, dus je kunt veel erkenning en heling halen uit elkaars verhalen. Dat is wat ik ook merk nu mijn boek is uitgegeven, veel mensen delen hun verhaal met mij. Ze halen kracht uit mijn verhaal en komen erachter dat zij niet alleen zijn. Dat was voor mij ook een hele belangrijke reden om mijn boek te laten uitgeven, er mag over deze onderwerpen gepraat worden. Nee, er moet over deze onderwerpen gepraat en gedeeld worden, vooral gezien het feit hoeveel dit onderwerp momenteel in de media is. Zolang mensen hun mond erover houden, zal er niets veranderen. En misschien dat ik met mijn boek hierbij aan kan bijdragen.
Wat heeft het schrijven van een boek jou gebracht?
Heel veel. Toen het boek verscheen dacht ik nog naïef dat misschien alleen bekenden van mij het boek zouden lezen. Maar dat bleek niet zo te zijn. Iedere week ontvang ik berichten van mensen dat ze mijn boek hebben gelezen, dat ze geraakt zijn en dat ze er wat aan hebben gehad en er iets hebben uitgehaald. En hoewel het uitgeven van het boek mij op mijn aller kwetsbaarste heeft laten zien, iedereen kent nu immers mijn verhaal, is het boek ook voor mezelf helend geweest. Dit is mijn verhaal en dat mag er zijn. Waarbij ik in het verleden nog weleens me heb geschaamd voor wat er is gebeurd, en me zelfs ook schuldig over heb gevoeld, heb ik dat na het schrijven van het boek kunnen loslaten.
_________________________________
Wil je meer weten over Daniëlle en haar boek?
Haar boek Mijn hart van steen bestel je hier via de uitgever of hier via bol.com.
Dit is haar website.
Soul Journal Prompt: wat zou je graag opnieuw willen doen?
De soul journal prompt van deze week is: wat zou je graag opnieuw willen doen?
Pak pen en papier, zorg ervoor dat je niet wordt gestoord. Zet de timer van je telefoon op 5 minuten. Schrijf de vraag op en ga daarna meteen schrijven. Het eerste wat in je opkomt, niet te veel nadenken. Houd de pen op het papier tot de timer afloopt.
Wil je iets delen van wat je geschreven hebt? Dat kan in deze Facebookgroep.
Veel schrijfplezier!
Zij schrijft | Dunja Koenders-Mucha
In zij schrijft laat ik vrouwen aan het woord die op basis van hun persoonlijk verhaal een boek hebben geschreven. De eerste in deze reeks is Dunja Koenders-Mucha. In 2021 kwam haar eerste boek uit: Met één been op het flatgebouw. Dunja is een van de eerste leden van STORY | Community en ze deelde daar teksten die altijd recht naar je hart gingen. Haar creatieve expressie gaat verder dan het schrijven, ze maakt ook mooie kunst.
Inmiddels is je boek al een tijdje uit. Hoe is dat voor je?
Het voelt nog steeds een beetje onwerkelijk, maar vooral heel trots dat ik het naar buiten heb durven brengen. Het mooiste van alles vind ik de reacties en het feit dat mensen er ook echt iets van ‘leren’ en ze nieuwe inzichten krijgen en me daar zelfs voor bedanken.
Waar gaat je boek over?
Mijn boek gaat over mijn depressieve periode waarin ik me als laatste redmiddel liet opnemen in een GGZ-instelling. In het boek neem ik de lezer mee in de vier jaren van herstel die volgden en laat ik zien hoe ik mede door creatieve therapie ontdekte wie ik werkelijk ben. Ik vertel mijn eigen verhaal via de fictieve hoofdpersoon Linda.
Voor het oog van de buitenwereld heeft Linda het dik voor elkaar.
Maar niets is wat het lijkt: onzichtbare schaamte heeft haar meer schade berokkend dan ze doorhad. Dertig jaar lang heeft ze vele overlevingsstrategieën toegepast om maar niet met haar grootste verdriet geconfronteerd te worden.
Op haar zevenendertigste komt Linda in een geagiteerde depressie terecht. Ze wil nog maar één ding: weg uit de situatie waar ze zich in bevindt.
Na weken rondgedoold te hebben in een wereld gevuld met verdovende angst, stemt Linda in met een vrijwillige interne opname bij de GGZ.
Vastberaden deze laatste kans te benutten om te leren leven, gaat Linda de confrontatie aan met haar verleden en haar angsten.
Wanneer wist je dat jouw persoonlijke verhaal een boek werd?
Hoe vaker ik stukjes deelde in de story community en de reacties die ik daarop kreeg, zette me aan het denken. Ik voelde een diep verlangen om met mijn verhaal naar buiten te gaan. Mijn man grapte wel eens, ‘je zou een boek moeten schrijven’ en ineens voelde ik het aan alles: ‘Ik wil en ga een boek schrijven.’ Toen ik het boek van Gwyneth heb gelezen, wist ik het zeker. De echte verhalen zijn nodig in deze wereld.
Hoe heb je dat aangepakt? Waar ben je begonnen?
ik ben begonnen met een tijdlijn voor mezelf. In totaal heb ik er 2 jaar over gedaan. Telkens schreef ik kleine stukjes, bijvoorbeeld onder de luifel van onze camper op vakantie op mijn telefoon. Elke keer als me iets te binnen schoot, schreef ik het op. Dit kon op de raarste momenten zijn vandaar dat ik bijna alles geschreven heb met mijn telefoon.
Ik had geen doordacht plan, zo werkt mijn creatiekracht niet. Als ik een verlangen voel, dan begin ik gewoon en laat ik het proces haar werk doen. Nadat ik voelde dat het klaar was , heeft een heel dierbaar iemand de eerste review gedaan. Ik heb een aantal mensen laten proeflezen en de geredigeerde versie is nog een keer geredigeerd door weer iemand anders.
Hoe heb je het schrijfproces ervaren?
Het schrijfproces heb ik als heerlijk ervaren. Het schrijven was mijn uitlaatklep, ik heb genoten van het toveren en spelen met woorden om mijn gevoel te uiten en genoot ervan dat ik in mijn schrijversbubbel zat. Van de andere kant was het ook confronterend om terug te blikken op mijn leven en situaties, maar door het door de ogen van de fictieve hoofdpersoon te kunnen bekijken, kon ik er toch van genieten.
Wat heeft ervoor gezorgd dat je het boek ook ging (laten) publiceren?
Door de reacties op stukjes uit mijn boek die ik deelde op social media, om te polsen of mensen op mijn boek zaten te wachten. De reacties waren overweldigend en hebben me ertoe aangezet toen het ook echt klaar was om het zelf uit te geven. Ook de reacties van de proeflezers, hebben me gesterkt om ervoor te gaan. Zonder de steun van mensen uit mijn omgeving had ik het niet gedurfd.
Wat heeft het schrijven van een boek jou gebracht?
Het heeft me inzicht gegeven in mijn patronen, maar het heeft vooral heel helend gewerkt om mijn leven onder ogen te zijn gaan zien en er over te schrijven. Het heeft me dichter bij mijn ‘zijn’ gebracht en ertoe bijgedragen dat ik mijn talenten mag omarmen. Ik weet nu dat ik anderen met mijn verhaal kan inspireren en een kijkje in mijn innerlijke wereld kan geven waar anderen zich in kunnen herkennen.
Is er nog iets anders dat je nog wilt delen?
ik wil alle mensen die mij zo gesteund hebben in dit hele proces, heel erg bedanken.
________________________
Wil je meer weten over Dunja en haar boek?
Volg Dunja op social media:
Facebookpagina Dunja
Persoonlijk Facebookprofiel Dunja
Instagram Dunja
Soul journal prompt: waar loop je steeds tegen aan?
De kerstvakantie zit er weer op. Ik ben blij dat de scholen weer opengaan, voor mezelf en mijn kinderen. Ik heb ritme nodig, anders komt er niets uit mijn handen. Het ritme onderbreken is ook fijn. Ondanks dat ik aan het begin van de kerstvakantie erg teleurgesteld was dat er weer een lockdown kwam, heb ik toch genoten van de vakantie. Dat komt omdat we vanaf oktober druk in de weer zijn geweest met het verkopen van kerstbomen; eerst aan de groothandel en vervolgens aan particulieren. Dat laatste ging 7 dagen in de week door. Dus een paar weken bank zitten, kerstfilms kijken en lekker eten is dan geen straf.
Ik realiseer me ook dat ik geluk heb dat wij gewoon konden werken. En als je dat niet kan, dat het moeilijk is om steeds weer opnieuw door te gaan. Steeds weer de focus op wat wel mogelijk is. Het thema in STORY community is deze maand niet voor niets perspectief. Als je je aandacht richt op wat wel kan, zie je altijd mogelijkheden. Misschien ontdek je wel nieuwe dingen over jezelf die je nog niet wist, wellicht kom je op plaatsen waar je nog nooit bent geweest. Misschien ontdek je een talent.
Zo begon ik in de kerstvakantie wederom aan mijn 2000 stukjes puzzel. Niet heel spannend, maar ik heb er wel wat van geleerd. Vorig jaar hadden we deze puzzel ook, het is een echte lockdownpuzzel. Toen maakten we de puzzel met het hele gezin, maar hebben we de puzzel niet afgemaakt. Het werd januari en de tafel moest leeg en de puzzel naar zolder bij de kerstspullen. Dit jaar was ik erop gebrand om de puzzel wel af te maken. De andere hadden er geen zin meer in. Er zat nog wat achter: ik moest aan mezelf bewijzen dat ik doorzettingsvermogen had. Ergens was de gedachte gaan leven dat ik niet zoveel dingen afmaakte, telkens iets nieuws begon en dat een gebrek aan doorzettingsvermogen de oorzaak zou zijn. Vrijdag 31 december rond 20 uur legde ik het laatste stukje in de puzzel. En ik was zo blij. Toen dacht ik: dit houd ik vast voor 2022.
Richten op wat wel mogelijk is, doorzetten als je ergens voor wil gaan en genieten van het moment dat alle puzzelstukjes op de juiste plek liggen en je eindelijk het grotere plaatje ziet.
De soul journal prompt van deze week is: waar loop je steeds tegen aan? Pak nu meteen pen en papier schrijf deze vraag op en laat de woorden door je heen laten stromen. Gewoon het eerste wat in je opkomt. Niet te veel nadenken.
Wil je iets delen van wat je geschreven hebt? Dat kan in deze Facebookgroep of onder dit bericht.
Wil je een reactie plaatsen op mijn bericht? Dat kan hieronder.
Veel schrijfplezier!
Bewijsdrang
Altijd voor het hoogst haalbare gaan. Havo-advies krijgen en dan toch naar het VWO willen. Mijn diploma halen, al is het met de hakken over de sloot. Ook in de sport betekende zilver winnen, goud verliezen. Het resultaat was dat het nooit goed genoeg was. De lat ging met elke prestatie hoger liggen. Ik was nooit op mijn bestemming.
Deze bewijsdrang speelde mij ook in mijn bedrijf partte. Heel lang. Er was niet een moment waarop het ineens verdwenen was. Het was er altijd, weliswaar in steeds mindere mate.
Dit zorgde voor een constant aanwezige spanning. Niet een gezonde spanning die zorgt dat je alerter bent en helderder nadenkt. Een spanning die mij kon verlammen. Een spanning die zei: ‘Als het dan allemaal niet lukt, laat dan maar zitten.’
Een spanning die zorgde dat ik geen nieuw boek begon te schrijven omdat het eerste geen bestseller was, dus het boek was niet goed genoeg.
Een spanning die zorgde dat ik niet altijd mijn kennis durfde te delen, omdat ik ook maar wat deed en iedereen dat toch eigenlijk al lang wist.
Een spanning die zorgde dat ik moest voldoen aan een plaatje van een zakenvrouw die op iedereen afstapte en zichzelf constant in de spotlight wist te zetten.
De spanning hield mij tegen. Want als ik de lat maar hoog genoeg leg, dan lukt het mij niet om het te halen. Dan kan ik zeggen: ‘ik heb het tenminste geprobeerd en het is niet gelukt.’ Dan hoef ik de angst van falen niet te voelen.
Het is een tegenstrijdigheid. Aan de ene kant is er de bewijsdrang om te presteren, om erkend te worden, om mezelf waardevol te voelen. En aan de andere kant is er de spanning die ervoor zorgt dat het niet lukt.
Bewijsdrang komt van buiten. Het is ergens aan willen voldoen. Aan een beeld dat de maatschappij voorschotelt. Een beeld dat vanuit jouw ouders is meegegeven toen je opgroeide. Een beeld dat door jouw persoonlijke ervaringen is gevormd.
Voldoen aan dat beeld geeft spanning. De spanning bewust voelen, laat je zien aan welk beeld je probeert te voldoen. Schrijf erover. Stel jezelf de vraag: als ik heel eerlijk ben naar mezelf, wat is er aan de hand? Begin te schrijven, laat je pen over het papier gaan. Het antwoord verschijnt vanzelf.
Ben ik nu vrij van spanning? Ben ik nu vrij van bewijsdrang? Dat zeker niet. Toch heb ik dingen geleerd. Ik voel nu veel meer vertrouwen in mijn werk dan 5 jaar geleden. Ik voel me veel meer op mijn gemak met de koers die ik nu vaar. Ik heb steeds kleine aanpassingen gedaan. Steeds gevoeld en afgestemd op wat mij van binnen uit drijft. Daar actie opgenomen.
Dat is niet gekomen door een ingeving of een magische gebeurtenis. Dat gebeurt telkens in kleine stapjes. En terugkijkend zie ik een grote sprong. Kleine stapjes helpen. Ze geven je steeds dat beetje meer vertrouwen dat je nodig hebt. En uiteindelijk hoef je niets meer te bewijzen aan niemand, ook niet aan jezelf.
Afgestemd op jezelf of op de ander?
Als je gevoelig en empathisch bent is het afstemmen op de ander als een tweede natuur voor je. In een gesprek voel je haarfijn aan wat de ander wil horen en nodig heeft. Als je een ruimte binnenkomt voel je het als er spanning hangt. Als het volle maan is, slaap je onrustig. Als je geweld ziet op televisie, voel je dat in je lichaam.
Dat afstemmen op de buitenwereld gaat vanzelf. Het afstemmen op jezelf is soms lastiger. Je wordt zo overmand door gevoelens en gewaarwordingen van buiten dat je niet eens meer voelt wat van jou is.
Wat mij op zulke momenten helpt is schrijven. Het brengt me weer focus. Alsof ik mezelf verplaats van het pretpark naar het bos. Ineens gebeurt er veel minder om me heen. Is er minder afleiding, minder onrust. Minder lawaai en minder druk. Er komt focus. Rust, als een warme deken op een koude dag. Een gevoel van thuiskomen.
Schrijven brengt je thuis bij jezelf. Hoe ervaar jij dit? Deel het gerust per mail of in een reactie onder dit bericht.
Vroeg donker
Het is half 5. Ik loop naar de keuken, pak een snijplank en wil de broccoli in stukken snijden. Dan pak ik nog even mijn telefoon, waarschijnlijk om op Instagram te scrollen. Dat is een gewoonte tijdens het koken. Wat vaak resulteert in een zwarte bodem van mijn pan. Ik zie op mijn telefoon dat het pas half 5 is. Nog veel te vroeg om te koken. Ik doe het licht in de huiskamer aan en vertel steeds tegen mezelf hoe vervelend het is dat het zo vroeg donker is. En alsof het erbij hoort, laat ik mijn hoofd vallen.
Dan til ik mijn hoofd weer op en zeg tegen mezelf: dit keer ga ik er niet in mee.
Ik ga me richten op de dingen van de herfst en winter die me in de zomer altijd leuk lijken. Zoals voor de kachel een boek lezen. Of vroeg naar bed gaan en dan nog uren lezen met alleen het lampje op mijn nachtkastje aan. Overdag naar buiten om de mooie herfstkleuren écht te zien. En als het regent naar buiten en voetafdrukken in de modder maken.
Ik ga niet doen alsof ik de herfst net zo leuk en fijn vind als de zomer, maar ik ga wel proberen de herfst te waarderen. Het beste er van te maken en mijn aandacht te richten op alles wat mij een warm gevoel geeft.
Hoe is de herfst voor jou? Deel jouw reactie gerust hieronder.
Nieuwsbrief Labyrint
Benieuwd hoe mijn nieuwsbrief Labyrint eruitziet? Lees de laatste hier.