Labyrint
Voor wie wil floreren – maar niet ten koste van wat er écht toe doet. Over mentaal welzijn, keuzes die kloppen en de kracht van betekenisvol leven en werken.
Wat als het leven de andere kant op gaat
Een boek schrijven is een van de engste dingen die ik ooit heb gedaan. Een paar jaar geleden opperde iemand: ‘Waarom schrijf jij eigenlijk geen boek?” ‘Ik? Nee joh, dat kan ik helemaal niet.’ Mijn hart ging als een gek tekeer en de zenuwen raasden door mijn onderbuik. Zo eng was het.
En nu ben ik er toch aan begonnen. Wat bezielt me? Ik dacht daar laatst over na toen ik door het bos fietste. Dan heb je dat. De natuur zorgt voor helderheid. Het filtert de ruis in mijn hoofd. En toen ik de zuivere lucht inademde, stelde ik me voor dat mijn leven en ik een andere kant op zijn gegaan.
En ik weet precies wanneer dat gebeurde: na de geboorte van mijn eerste kind. Dat was het moment waarop het leven afsloeg. Alhoewel ik dat toen nog niet door had. En waarom zou ik? Het leven en ik waren dikke maatjes. Wij zaten op een lijn. Wij hadden hetzelfde doel voor ogen. Wij waren twee handen op een buik.
Het is niet dat ik nooit tegenslag heb ervaren. Maar het leven liet mij altijd vrij snel zien dat die tegenslag ergens goed voor was. Dat het eigenlijk bijdroeg aan mijn doel. Daardoor had ik vertrouwen, ook als het even tegen zat. Het leven heeft mij gegeven wat mijn hartje begeerde: een lieve man die ook mijn maatje is, kinderen, een succesvolle carrière, een comfortabele leefomgeving en lieve vrienden en familie.
Het leven en ik reden op de snelweg. We maakten vaart. En soms was er oponthoud, maar vaak loste dat vanzelf op. Ik zat aan het stuur en het leven wees me de weg. Het moest wel snel, dus we hielden ons niet altijd aan de snelheidslimiet. Tot we plotseling in de file kwamen. Het leven stapte uit en nam een afslag. Ik bleef zitten en was vol vertrouwen dat ook deze file snel weer op zou lossen. Ik had niet eens door dat het leven was uitgestapt en zich een weg baande door weilanden, over sloten sprong, het bos in liep, door een beekje waadde en terechtkwam in een donker woud.
Langzaam raakte ik gefrustreerd. Waarom duurde dat oponthoud zo lang? Wat was er aan de hand? Ik keek om me heen of ik een afslag kon nemen, maar er was niets te zien. Het enige wat ik zag waren mensen die precies hetzelfde deden als ik: wachten en hopen dat ze snel weer door kunnen rijden. Ik werd boos. De auto was ineens niet meer een hulpmiddel om snel vooruit te komen. Het was een gevangenis die me op deze plek hield. Toen ik aan het leven wilde vragen hoe we nu verder moeten komen, zag ik dat het leven er niet meer was.
Het leven en ik zaten niet meer op dezelfde weg. Ik had een afslag gemist en kon niets anders doen dan uitstappen. Over de vangrail het weiland in, over de sloot springen en natte voeten halen omdat ik net niet ver genoeg sprong. Het bos in lopen, steeds dieper, steeds donkerder. En op de plek waar het zonlicht de bodem niet aanraakte vond ik het leven terug. En het verhaal wat het daglicht niet kon verdragen. Ik zag niemand meer. We waren alleen. Het leven en ik en het verhaal.
Soms moet je gewoon uitstappen, ook als iedereen blijft zitten.
Verlangen
Misschien is Sinterklaas wel mijn eerste kennismaking met verlangen. Het vooruitzicht om die ene pop te krijgen uit de dikke catalogus van de speelgoedwinkel. Het was een intens verlangen. En ik wist zeker dat het vervullen van dat verlangen me gelukkig zou maken. Zeg nou zelf, wat is er mooier dan krijgen wat je verlangt? Ontvangen waar je naar vraagt. Alhoewel ik met Sinterklaas niet alles kreeg wat ik vroeg, was ik blij met hetgeen ik kreeg. En dankbaar dat de Goedheiligman dat voor ons kindertjes deed.
Verlangen om winnen
Later kreeg mijn verlangen een andere vorm. Het mysterie van Sinterklaas was ontrafeld. En mijn verlangen verschoof van speelgoed naar sport, wedstrijdzwemmen in het bijzonder. Ik leerde dat ik hard moest trainen om goed te presteren tijdens de wedstrijd. Als ik maar hard genoeg mijn best zou doen, werd ik beloond met een medaille. En met lof. Dat laatste was misschien wel het allerbelangrijkste. Ik werd gezien. Dat maakte mijn verlangen om te winnen steeds groter. Nadat ook het winnen vanzelfsprekend was geworden, richtte ik mijn verlangen op een andere zaak: de liefde.
Verlangen naar liefde
Als die tijd dat ik druk bezig was met trainen, gingen mijn leeftijdsgenootjes uit en kregen vriendjes. Ik verlangde ook naar iemand die mijn hand vasthield, een arm om me heen sloeg en zei hoe mooi en bijzonder ik was. Ook dat verlangen werd vervuld. Ik ontmoette Carlo (lees hier hoe). En alsof het nog niet genoeg was bleef ik hunkeren. Naar wat eigenlijk?
Verlangen naar een droombaan
Dit keer was het een droombaan. Ik was inmiddels afgestudeerd en wilde niets liever dan marketing manager worden. het zal je niet verbazen dat ik dat ook werd binnen afzienbare tijd. De verlangens stapelden zich op. Niet alles werd vervuld. En het leek er zelfs op dat mijn beginnersgeluk op was. Steeds vaker werd mijn verlangen niet vervuld. Dat zorgde ervoor dat mijn verlangen alleen maar groter werd. Het ging maar door. Als het een vervuld was, wachtte het volgende. En zo kun je je hele leven volmaken.
Verlangen loslaten
Misschien hebben we helemaal geen dromen of verlangens nodig om ons aan vast te klampen. Misschien is het nodig om verlangen los te laten. Om te blijven adem halen. om om je heen te kijken. Om naar binnen te kijken, te onderzoeken, te observeren wat er al is. En misschien is het loslaten van verlangen juist mijn grootste verlangen. Als je nergens meer naar hunkert heb je alles wat je oodig hebt. Dan ben je wie je wilt zijn. Dat ben je vrij. En kun je je overgeven aan het moment. Dan zie je de schoonheid van alledag en hoeft het niet iets te zijn waar je van droomt.
Stilte
De kinderen zijn niet thuis.
Het is warm.
Ik pak mijn laptop en zet deze buiten op tafel neer.
In de keuken zet ik de waterkoker aan en zet een glas met een zakje groene thee erin klaar.
Als ik terugloop naar buiten bedenk ik me hoe ik verder ga met mijn boek.
En dan ineens is het er.
Het overvalt me.
De immense stilte.
De stilte is zacht en warm.
Ik adem diep in en uit om de stilte helemaal in me op te nemen.
Daarna loop ik door naar mijn laptop die inmiddels is opgestart en begin te schrijven.
En dat is voor mij mindfulness.
Carrièremoeder: niets is wat het lijkt
Het maakt me boos. En ook een beetje verdrietig. Dat ik het niet kan. Dat het me niet lukt. Ik voel onrust als ik vrouwen hoor vertellen over hun carrière. Over hun hoge positie bij een gerenommeerd bedrijf. Over hun riante salarissen en uitstekende secundaire arbeidsvoorwaarden. Over de opleidingen die ze mogen volgen op kosten van de werkgever. Was ik ook niet een carrièremoeder?
Wat is er in de tussentijd met me gebeurd? Waarom ben ik niet meer een van hen? Waar ben ik van het pad geraakt? En waarom vecht ik daar zo hard tegen? Steeds vaker durf ik toe te geven dat ik niet terug wil naar zo’n carrière. Niet in loondienst, maar ook niet als freelancer. Een tijd lang hield ik de façade op. Even leek het erop dar de rol van de perfecte carrièremoeder me moeiteloos af ging. Aan de buitenkant tenminste. Van binnen was het onrustig. Het stormde er, Er was een strijd tussen wie ik ben en wie ik wil zijn.
Ik kan niet langer meer ontkennen dat ik wellicht niet die vrouw ben met die glansrijke carrière. Dat deed pijn. Schuld en schaamte namen bezit van me. Wie ben ik dan wel?
Misschien iemand met een verhaal. Een verhaal dat ik niet kwijt kan in een training. Omdat het verhaal veel dieper zit. Omdat het gaat over schaduw en licht. Ik bedenk dat het een soort van lesboek gaat worden. Maar als ik eenmaal aan het schrijven ben, ontvouwt het daadwerkelijk verhaal zich. En blijkt een lesboek helemaal niet de juiste vorm te zijn. En dan ben ik ineens een roman aan het schrijven.
Het staat zo ver af van wie ik dacht te zijn. En tegelijkertijd voelt het zo dichtbij. Misschien wel alsof ik een kanariegele jurk aantrek waar ik vol afschuw naar kijk in de winkel. Na wat aarzeling trek ik de jurk toch aan. Als ik voor de spiegel sta, blijkt de jurk voor mij gemaakt te zijn. Terwijl geel absoluut niet mijn kleur is. Of misschien toch wel… Niets is wat het lijkt.
Wat als geld geen rol speelt
Deze video zag ik al een hele tijd geleden. Ik weet nog goed hoe de vraag mij bezighield. Wat zou ik doen als geld geen rol speelt?
Ik wist het niet. Verschillende dingen passeerden in mijn hoofd. Een reis naar Australië en Nieuw Zeeland. Een opleiding volgen. Op een zonnig eiland gaan wonen. Ik zocht het in Groot. Ik zocht het in Meeslepend. Ik dacht dat het om iets ging wat onbereikbaar lijkt, waar ik alleen van kan dromen.
Wat verlang ik nu echt? Ik wist het niet omdat mijn hoofd zo vol zat. Vol met dingen die ik moet doen. Dingen die geld opleveren. Het lukte niet. Ik dacht dat ik niet hard genoeg werkte. Dus werkte ik nog harder. Het lukte nog steeds niet.
Toen ik al het moeten van mezelf had afgeschud, stelde ik mezelf opnieuw de vraag. Wat zou ik doen als geld geen rol speelt? Een boek schrijven, niets liever dan dat. Ineens zag ik hoe dichtbij het was. Ik schreef al sinds mijn 8e jaar. Het was zo vanzelfsprekend en natuurlijk om te doen. “Je ziet het pas als je het doorhebt”, zou Johan Cruijff gezegd hebben.
Weet je het antwoord niet? Ga niet op zoek naar het antwoord. Het antwoord vindt jou. En het is dichterbij dan je denkt.
Jezelf laten zien, ook als het niet zo mooi is.
Toen ik in de spiegel keek, zag ik een dikke zwelling boven mijn oog. Ik deed mijn lenzen uit en haalde mijn make-up eraf. Ik zette mijn bril en ging weer in de tuin zitten waar de kinderen aan het spelen waren. Ik dook weer in mijn boek.
Totdat Carlo thuiskwam en voorstelde de deur uit te gaan. Ik kan niet naar buiten, ik zie er niet uit. Ik heb geen make-up, zo wil ik niet gezien worden. Als we maar geen bekenden tegenkomen.
Eigenlijk vind ik het vreemd dat ik me zo liet beïnvloeden door een dik oog. Wat maakt het uit wat anderen ervan vinden? Net of iedereen naar mijn oog kijkt? Ik leek wel een pubermeisje dat de hele ochtend bezig was om haar puistje te camoufleren. Toen de dag erna mijn oog al een stuk minder dik was, maar uiteraard nog steeds niet voldeed aan mijn eisen en Paco zei dat hij buikpijn had, schoot het even door mijn hoofd hoe gemakkelijk ik hem ziek kon melden. Zo hoefde ik mijn gezicht niet op het schoolplein te laten zien.
Ik bedacht me hoe diep het willen voldoen aan het schoonheidsideaal in me zit. Ik schrok er zelfs van. Ik ging al ruim een jaar niet meer op de weegschaal staan omdat ik me gewoon de hele dag vervelend kon voelen als ik niet aan mijn ideale gewicht voldeed. Het niet meer wegen, zorgde ervoor dat ik meer ontspannen met eten om kon gaan. Ik zei altijd dat ik het voor mezelf deed, make-up, kleding, slank zijn. Is dat echt zo?
Als ik ergens in een hut op een berg zou wonen met alleen Carlo en mijn kinderen, zou ik dan elke dag make-up op doen? Zou ik me dan schamen voor een dik oog? Zou ik me dan druk maken om kleding? Ik betwijfel het.
De meetlat
We lopen naar de school van Paco. Als we binnenkomen en naar het klaslokaal lopen staan er 2 plastic stoelen. We nemen plaats, alsof we in de wachtkamer zitten. Waar wachten we eigenlijk op?
Ik merk dat ik gespannen ben. Eigenlijk snap ik niet zo goed waarom. Toch is het er. We mogen naar binnen. Tot mijn verbazing staan er dit keer 2 grote stoelen en hoeven we niet op de kleine kleuterstoeltjes te zitten. De juf begint te vertellen.
Na 10 minuten staan we weer buiten. Eigenlijk zou ik opgelucht moeten zijn, alles is prima. Toch voel ik me zo niet. Het lijkt alsof ik degene ben die langs de meetlat wordt gehouden. Alsof ik opnieuw wordt beoordeeld over wat ik wel en niet goed kan. Of ik wel voldoe aan de norm.
Het maakt me een beetje boos. Een deel van mij heeft lak aan de norm en maakt haar eigen regels. Er is ook een deel dat graag wil voldoen aan de norm, aan de regels van anderen.
Wat gebeurt er eigenlijk als je niet aan de norm voldoet? Als er geen regels zijn waar je aan moet voldoen? Dan ben je vrij.
Ik stop met me onzeker voelen
Ik stop met me onzeker voelen.
Het gebrek aan vertrouwen in mezelf.
Met het vergelijken van mezelf met anderen.
En dan altijd tot de conclusie komen dat die ander mooier, slimmer, wijzer, succesvoller, beter en belangrijker is.
Ik stop ermee.
Omdat ik de enige ben die het kan laten stoppen.
Omdat het mijn eigen keuze is om zo te denken.
Omdat ik zelf geloof dat deze gedachten waar zijn.
Ik stop ermee.
Het is genoeg geweest.
Ik vertrouw op mezelf.
ik vertrouw erop dat ik alles heb wat ik nodig heb.
Ik vertrouw erop dat mijn leven verloopt zoals het moet verlopen.
Vallen en opstaan
Toen ik maanden hard had gewerkt aan mijn eerste online training van Passie naar Business en deze niet meteen massaal werd gekocht, was ik teleurgesteld. En boos en gefrustreerd. Ik vond dat ik het zwaar genoeg had gehad en dat ik succes verdiende. En met succes bedoel ik eigenlijk gewoon geld. Ik vond dat ik er recht op had na lang ploeteren. Ik legde niet meteen de link naar een ervaring van bijna 10 jaar geleden.
Webshop
Toen begon ik vol goede moed een webshop met dameskleding. Ik deed dat naast mijn baan en vol enthousiasme. Toen de eerste bestelling binnenkwam sprong ik een gat in de lucht. Want niemand geloofde toen dat mensen online kleding kochten. Grote retailers als H&M en Zara hadden nog geen webshop. Kleding was toch iets wat je moest voelen. Niets bleek minder waar weten we nu.
Na 1,5 jaar stopte ik ermee. Ik vond dat ik geen succes had. En ook toen ging het over geld. Ik vond dat ik niet genoeg verdiend had om bijvoorbeeld mijn baan op te zeggen. En zo sloot ik mijn virtuele deuren tot verbazing van anderen.
Opgeven
Ook nu heb ik heel even overwogen om er gewoon mee te stoppen. Dat is namelijk de makkelijkste weg. Dan kan ik mijn gevoel gefaald te hebben ergens diep wegstoppen, zodat ik er niet meer aan hoef te denken. Dan kan ik gewoon vrolijk weer iets nieuws beginnen. Lachend alsof er niets aan de hand is. En dan hoef ik nooit meer aan de van passie naar business training te denken.
Toch stop ik niet. Ik heb de hele training erbij gepakt. Ik heb alles doorgenomen. En nu ik er met meer afstand naar kan kijken, zie ik dat het een goede training is. Ik geloof – misschien wel meer dan ooit – echt in de inhoud en in mijn aanpak.
Van Passie naar Business
In plaats van opgeven, kies ik voor opstaan. Daarom heb ik een ebook gemaakt waarin je een voorproefje krijgt van de training en de training weer online gezet.
Succes gaat niet over geld. Het gaat over dingen doen met bezieling. En dan komt het geld vanzelf. Al wordt je geduld soms op de proef gesteld.
Waarom ik zo van familiebedrijven houd
Alhoewel ik het niet in de gaten had toen ik er werkte, ik houd echt van familiebedrijven.
Een familiebedrijf is opgericht door een man of vrouw met een idee, een missie. Meestal iets wat uit het hart komt. Ze zijn gaan bouwen met hart en ziel, vanuit hun missie. Ze hebben een bedrijf groot gemaakt, op de kaart gezet. Ze vervullen een belangrijke nationale of lokale rol. Ze houden van wat ze doen.
Als marketeer is aen in zo’n bedrijf enerzijds fantastisch. Er is historie, er zijn verhalen. Je hoeft de verhalen alleen maar naar buiten te brengen. Anderzijds is het lastig. De eigenaar heeft vaak zijn eigen mening en schuift een goed doordacht productconcept zo aan de kant op basis van onderbuikgevoel.
Eigenlijk is dat precies zoals het moet zijn. De eigenaar is de ziel van het bedrijf. Hij of zij geeft het bedrijf een gezicht, een identiteit. En doet dat vanuit een pure intentie. De bedrijfsidentiteit is gelijk aan het imago. Dan klopt alles en word je onweerstaanbaar. En hoeft de marketeer alleen de verhalen te vertellen.
Familiebedrijven hebben de toekomst. Ze zetten altijd een stap extra. Niet alles gaat vanzelf, maar ze doen het vanuit passie, vanuit hun hart. En dat is het krachtigste communicatiemiddel dat er is. Daar houd ik van.
Nieuwsbrief Labyrint
Benieuwd hoe mijn nieuwsbrief Labyrint eruitziet? Lees de laatste hier.