Labyrint
Voor wie wil floreren – maar niet ten koste van wat er écht toe doet. Over mentaal welzijn, keuzes die kloppen en de kracht van betekenisvol leven en werken.
Help, een elevator pitch
In 2013 begon ik als zelfstandig ondernemer. ‘Ga jij je aansluiten bij een netwerkgroep?’ werd mij vaak gevraagd. ‘Nee, dat vind ik verschrikkelijk. Dat is niets voor mij en al helemaal niet als het alleen maar vrouwen zijn,’ was mijn standaardantwoord. En gisteren zat ik bij een netwerkbijeenkomst met alleen maar vrouwen.
Je mag van gedachten veranderen. Maar daar ga ik het vandaag niet over hebben. Het gaat over de elevator pitch. Weer zoiets waar ik een ontzettende hekel aan heb. Dus toen ik mee mocht als introducee en het programma zag, wilde ik me meteen weer vluchten. Mijn standaard beschermingsmechanisme. Dit keer bleef ik.
Ergens was ik ook wel nieuwsgierig naar het leuk maken van de elevator pitch. Ik stelde mezelf voor hoe ik helemaal op mijn gemak mijn verhaal kon vertellen. Dit is was ik vertelde:
Mijn naam is Gwyneth Leermakers. Ik help ondernemers met het terugvinden van hun eigenheid en dat ook te laten zien in hun marketing. Ik noem dat marketing met een missie.
Ik heb mijn eigen uniekheid gevonden door het schrijven van een autobiografische roman. Door af te rekenen met een familiepatroon in de vrouwenlijn viel er een blokkade weg om helemaal mezelf te zijn. En was ik in staat dit te koppelen aan mijn werk als marketeer. Ik wil ondernemers helpen om de stap te nemen om echt zichzelf te laten zien en boven de grijze massa uit te stijgen.
Nu zeg ik niet dat dit de perfecte pitch is. Ik kan mezelf hierin nog verbeteren. Het mag nog wat scherper, nog meer ‘typisch Gwyneth.’ Maar het begin is gemaakt. Dus mocht je binnenkort ergens je verhaal moeten doen, gooi er iets persoonlijks is. Veel vrouwen vertellen wat ze doen, maar niet wie ze zijn. En in wie jij bent, maakt jij het verschil.
Hoe persoonlijker jouw verhaal is, hoe beter het wordt onthouden. En hoe leuk je elevator pitch is.
Hoe authentieker je bent, hoe meer zelfvertrouwen je hebt
Hoe authentieker je bent, hoe meer zelfvertrouwen je hebt. Het lijkt weer zo’n spreuk die je leest, misschien een like geeft en je scrolt weer verder. Op naar de volgende levenswijsheid op Facebook of Instagram.
Maar deze spreuk wil ik niet zomaar voorbij laten gaan. Ik wil dat deze tot je doordringt. Voor mij begon authentiek zijn met het schrijven van mijn autobiografische roman. Alleen al het volgen van dit verlangen, was een hele stap. In mijn roman Moederwond, sprak ik me voor het eerst écht uit. Ik liet mijn kwetsbaarheid zien en deelde wat mij pijn deed.
Toen de roman af was en uitgegeven, dacht ik dat het daarna wel klaar zou zijn met ‘het uitspreken van mijn waarheid’. Maar het was slechts het begin. Hoe vaker ik me uitspreek over ongemakkelijke zaken, hoe minder oncomfortabel ze voelen. Als ik eerlijk en open ben, valt de last van iemand te moeten zijn die ik niet ben van me af. In plaats van zwaar, voel ik me licht. Dus het klopt. Hoe authentieker ik ben, hoe meer zelfvertrouwen ik heb.
Het uitspreken van mijn waarheid betekent niet dat ik altijd direct reageer. Het betekent ook niet dat ik alles deel. Het betekent dat ik het oordeel dat ik heb over een situatie onderzoek. Dat doe ik door ritueel schrijven. Als het oordeel er af is, zie ik waar de pijn zit. En dan kan ik de pijn loslaten. En dan ben ik vrij om te reageren zoals ik wil. Vanuit compassie, liefde en niet vanuit woede en angst.
Als het oordeel er af is, hoef ik niet meer te doen alsof. Dat betekent niet dat delen comfortabel wordt. Het betekent dat delen me vrij maakt. Vrij van mijn denkbeeldige keurslijf. Je waarheid uitspreken is bevrijdend.
En als je jouw waarheid spreekt, dan laat die onzichtbare hand die je keel steeds dichtknijpt vanzelf los.
P.S. De foto die ik bij dit bericht heb geplaatst, vond ik eerst vreselijk. Maar ik herinner me de situatie nog goed. Ik voelde me helemaal niet op me gemak voor die fotocamera. En ik besloot even ‘wild’ te doen om mijn lijf los te maken van het denkbeeldige keurslijf waar het in zat. En toen werd deze foto gemaakt. Deze foto staat nu voor het bevrijdende gevoel dat het uitdoen van een keurslijf je geeft.
#3 Waarom ik geen video’s meer opnam
Het opnemen van een storytelling podcast was een wild idee dat ik meteen om heb gezet in actie. Soms moet je gewoon dingen proberen. Waarom ik niet tevreden was over mijn eerste twee afleveringen, vertel ik hier.
Ik kan mijn verhaal niet vertellen, want ik weet niet wat mijn missie is.
Ik kan mijn verhaal niet vertellen, want ik weet niet wat mijn missie is. Deze is voor de perfectionisten onder ons. Want een goed verhaal dat komt ergens vandaan en dat leidt ergens toe, nietwaar? Een goed verhaal heeft een stevig fundament. Dat gaat écht ergens over. En wat is er nu een beter fundament dan een missie, de reden van je bestaan?
Even over die missie. Ik had echt een missie nodig om mijn verhaal te vertellen, althans dat dacht ik. Toen ik mijn eerste roman schreef, wist ik dat het enige wat echt nodig was voor een verhaal: woorden op papier waren. Dus richtte ik me daar maar op.
Uiteindelijk vond ik mijn missie op een onverwachte plek: in de weerstand. Ja, echt. Ik hoor altijd hele mooie verhalen over mensen die dienend willen zijn aan de wereld. Die als missie hebben anderen te helpen. Eerlijk gezegd kon ik dat nooit begrijpen. Ik wilde eigenlijk alleen maar doen wat ik zelf leuk vond en als een ander daarbij geholpen was, dan was dat mooi meegenomen. Zo schreef ik mijn boek ook voor mezelf. Het was een verhaal wat ik moest vertellen, alsof het haast niet anders kon.
Ergens had ik de overtuiging dat een missie altijd moest ontstaan vanuit een diep liefdevol verlangen. Maar mijn missie komt uit pijn. Uit de pijn die ik zelf heb gevoeld, uit de pijn die ik heb gezien bij mijn moeder, uit de pijn die ik heb gezien bij mijn oma. En uit de pijn die ik dagelijks om me heen zie. Het is de pijn die vrouwen ervaren. De pijn van het niet gezien worden, van het niet gewaardeerd worden, van het inhouden. Van het inslikken van hun woorden, ideeën en wilde plannen. En als ik die pijn voel bij mezelf, dan is dat het moment om erover te spreken. Om mijn waarheid te vertellen. Want alleen dan verdwijnt de pijn. Voor mij en voor anderen.
Nog steeds op zoek naar je missie? Zoek eens op wat je pijn doet. Schrijf erover. Praat over. Je zit dicht in de buurt, het kan niet anders.
Waarom je nooit bevestiging krijgt van jouw ideeën
Mensen doen zaken met mensen. Social media wordt steeds belangrijker. Waar we ons vroeger lieten beïnvloeden door die keurige mevrouw die het waspoeder aanprees op televisie, laten we ons nu beïnvloeden door vloggers en bloggers. Zij die online een persoonlijk merk hebben gecreëerd en reclame maken voor grote bedrijven. Het is duidelijk dat er een verschuiving plaatsvindt van televisie naar online. En er is nog iets dat heel duidelijk is.
Toen ik MT- lid was probeerde ik het Management Team ervan te overtuigen dat b2b (business to business) en b2c (business to consumer) eigenlijk onzin is. Het ging om p2p (people to people). Ze keken mij aan alsof ze water zagen branden. En nu, nog geen 10 jaar later: wordt er steeds vaker gepraat over p2p. En dat niet alleen. Het is een feit. Kijk maar naar het succes van YouTubers.
Dit is een voorbeeld van een visie die ik had en weliswaar heb gedeeld, maar al heel gauw weer heb ingeslikt. Ik kreeg namelijk geen bevestiging. Mijn omgeving (collega’s) herkenden het beeld niet. Ze konden niet plaatsen waar ik het over had. Hoe vaak houd jij je in omdat je ideeën geen bevestiging krijgen?
En wat betekent het eigenlijk als je ideeën geen bevestiging krijgen?
Dat ze ‘niet kloppen’?
Dat ze ‘fout’ zijn?
Dat jij het verkeerd ziet?
Nee, dat niet. Het betekent maar 1 ding: ze zijn nieuw.
Jouw ideeën zijn nieuw en daarom krijgen ze geen bevestiging. Mensen kunnen alleen bevestigen wat ze al kennen. Als iets nieuw is, moeten ze daaraan wennen. Ze hebben bewijs nodig om erop te kunnen vertrouwen dat het waar is.
En dat vertrouwen kun jij ze geven. Niet door je ideeën weer in te slikken en er nooit meer over te praten. Wel door jezelf uit te spreken. Door verhalen te vertellen over jouw idee. Door te vertellen waarom jij denkt dat het zo is. Door te vertellen wat jij ziet. Door jouw collega’s, medewerkers, klanten, etc. te laten kijken door jouw bril.
Verzamel moed en spreek jezelf uit.
#2 Het antwoord op deze vraag is vaak een leugen.
Het antwoord op deze vraag is vaak een leugen.
#1 Welkom bij de Storytelling 4.0. podcast
Welkom bij de allereerste aflevering van de Storytelling 4.0. podcast. In deze introductie vertel ik je wat storytelling 4.0. is en wat je de komende afleveringen kunt verwachten.
Dit is iets voor jou als jij een slimme, getalenteerde vrouw bent met prachtige ideeën, een grensverleggende visie, een boeiend verhaal en in het bezit van een enorme wijsheid. Maar dat niet zegt over jezelf en het zelden laat zien. Jij houdt het verborgen. En juist in hetgeen je verborgen wilt houden, ligt je grootste kracht.
In deze podcast wil ik je inspireren met echte verhalen en geef ik je praktische tips en opdrachten om jouw verhaal naar buiten te brengen. Zodat jij echt raakt met je verhaal en een inspirerend voorbeeld bent voor anderen.
Ga weg met je authenticiteit
Als je authentiek bent, word je vanzelf geloofwaardig. Authenticiteit is in. Het is een hype. Bedrijven hebben het nodig om geloofwaardig te zijn. En het plaatsen van ‘sinds 1888′ lijkt wonderen te doen verrichten. Maar goed, daar trap jij niet meer in.
Jij wilt namelijk echt jezelf zijn. Maar dat is ook al weer zo’n modewoord. En hoe doe je dat dan – echt jezelf zijn? En waarom eigenlijk?
Authenticiteit gaat over oorspronkelijk zijn, over ‘echt’ zijn. Ik zie vaak dat ‘authentiek zijn’ wordt gezien als een onderscheidend vermogen. En dat vind ik vreemd. Zijn er ook ‘onechte’ mensen dan?
Voor mij past authentiek zijn in het rijtje van: betrouwbaar, veilig en kwaliteit. Je kent vast wel een bedrijf die deze termen noemt als zijn belangrijkste waarden en denkt daarmee onderscheidend te zijn. Ik mag toch hopen dat een bedrijf betrouwbaar is, kwalitatieve en veilige producten levert? Dat is toch niet iets om je mee te onderscheiden? Hetzelfde geldt voor authenticiteit.
Ik hoop van harte dat mensen en bedrijven waar ik mee te maken heb echt zijn. Ik wil geloven wat ze zeggen. Ik wil dat ze mij hun ware gezicht laten zien. Ik wil dat ze mij de waarheid vertellen. Dat doe je niet door op te schrijven dat je authentiek bent. Dat is een vereiste.
Hier geldt het principe ‘show don’t tell’. Je hoeft niet te vertellen dat je betrouwbaar bent. Laat het maar zien in hetgeen je doet. Je hoeft niet te zeggen dat je helemaal jezelf bent, jouw authentieke jij. Bewijs het maar met je verhalen.
Want als jij jouw echte verhaal vertelt, ben je een lichtend voorbeeld voor anderen.
Het echte verhaal vertellen is niet gemakkelijk. Ik verstopte me jarenlang achter mijn perfecte leventje. Pas toen ik ging vertellen over wat ik het liefste verborgen wilde houden, ontdekte ik mijn kracht en vond ik mijn unieke stem. En die ‘stem’ kon alleen maar ‘mijn boodschap’ verkondigen.
Je verhaal vertellen betekent niet dat je op een podium hoeft te staan. Je vertelt het niet om applaus te ontvangen. Je vertelt het omdat het verhaal uit je wil. Je vertelt het omdat het niet anders kan. Je vertelt het omdat het de waarheid is.
En als je dat doet, hoef je niet te zeggen dat je authentiek bent (en al die andere dingen).
De manier waarop jouw kennis jou WEL onderscheidend maakt.
Vanochtend dacht ik na over school en wat er in 30 jaar is veranderd. En wat er in de toekomst nu echt van belang is om jezelf te onderscheiden van de massa. Of je nu in loondienst werkt of als ondernemer. Kennis hebben maakt jou niet langer meer uniek. Waarom steken we er dan toch zoveel tijd in? En hoe kunnen we onze kennis dan wel inzetten. Ik deel mijn visie erop in deze Facebook live.
Waar krijg jij over 10 jaar spijt van?
Het is inmiddels weer twee jaar geleden. Ik wist het niet meer. Wat wilde ik nu echt graag doen? Waar verlangde ik echt naar? Mijn hoofd maakte overuren, maar kon het antwoord niet bedenken.
Ik dacht dat ik alles goed voor elkaar had. Ik werkte als zelfstandig ondernemer; had de vrijheid om mijn eigen uren in te delen. En wat voelde het heerlijk om onder ‘werktijd’ naar de kapper te gaan. Net of ik aan het spijbelen was (wat ik vroeger nooit heb gedaan).
Toch voelde ik me niet gelukkig. En het gaf me een gevoel van ondankbaarheid. Ik vond mezelf een verwend nest. ‘Kijk eens om je heen, besef jij je wel hoe bevoorrecht je bent,’ klonk het in mijn hoofd. En natuurlijk besefte ik hoe dankbaar ik mocht zijn. Maar ik voelde wat anders.
Ik nam afstand van al die dingen die ik moest. Ik deed alleen nog maar het hoognodige; werk voor klanten en zorgen voor mijn kinderen. Ik liep uren alleen door een natuurgebied. Ik kwam niemand tegen. Ik was helemaal alleen. Alleen met mijn verdriet. Een verdriet van niet luisteren naar de stem vanbinnen. Een verdriet van onvervulde verlangens. Een verdriet van jezelf opofferen.
Waar krijg jij over 10 jaar spijt van? Eind 2015 wist ik het. Ik zou er spijt van krijgen als ik geen boek zou schrijven. Alles viel weg, ik wilde alleen nog maar dat. En ik koos ervoor om dat ook te gaan doen.
Ik vind het een mooie vraag om jezelf te stellen. Waar krijg jij over 10 jaar spijt van? Schrijf deze vraag bovenaan een leeg vel en begin te schrijven. Schrijf alles op wat er in je opkomt. Dan heb je meteen een lijst van goede voornemens voor 2018.
Nieuwsbrief Labyrint
Benieuwd hoe mijn nieuwsbrief Labyrint eruitziet? Lees de laatste hier.