Labyrint
Voor wie wil floreren – maar niet ten koste van wat er écht toe doet. Over mentaal welzijn, keuzes die kloppen en de kracht van betekenisvol leven en werken.
Wat ik weet over storytelling – de opbouw van een verhaal (deel 4)
Elk verhaal verloopt volgens een vaststaande structuur, het volgt een patroon. Joseph Campbell heeft hier onderzoek naar gedaan en boeken overgeschreven. Hij heeft talloze mythen, sagen en sprookjes geanalyseerd. Hij heeft ontdekt dat een verhaal altijd volgens 12 stappen verloopt, deze stappen zijn op te delen in een drie-deling. Hier hanteer ik de indeling van drie. Als je googled op Joseph Campbell en de reis van de held (of hero’s journey) vind je de uitgebreidere stappen.
Het is belangrijk om te beseffen dat het niet het storytelling format zelf is dat een goed verhaal maakt. Daarmee bedoel ik dat mensen elkaar al verhalen vertelden voordat het format er was. Verhalen vertellen zit in het DNA van mensen. Ze kunnen het van nature goed. Jij dus ook. Het format is achteraf gezien. Het patroon is achteraf zichtbaar, maar werd ook al gevolgd toen het nog niet zichtbaar was. Onze verhalen zijn inhoudelijk verschillend, maar in essentie niet. Ze volgen allemaal bewust of onbewust deze stappen.
Stoytelling format
Stap 1: de oproep (beeld)
- Beginsituatie: de hoofdpersoon in zijn dagelijks leven.
- De roeping: er gebeurt iets waardoor de hoofdpersoon uit zijn comfortzone komt en voor een uitdaging staat.
- Accepteren van deze uitdaging.
Stap 2: de reis (emotie)
- De reis begint.
- Comfortabele wegen worden in eerste instantie bewandeld.
- Belemmeringen, problemen, hindernissen op de weg (angsten, schaduwkant).
- De hoofdpersoon ziet in wat écht nodig is om de uitdaging aan te gaan.
- De hoofdpersoon overwint zijn problemen en vindt zijn ‘schat’ (beloning, inzicht).
Stap 3: de terugkomst (punt)
- De hoofdpersoon brengt het geleerde in de praktijk, deelt zijn ‘schat’ met anderen.
- Er vindt een soort van verlossing plaats. De reis is teneinde.
Uitdaging
Schrijf een verhaal volgens dit format. Kies een verhaal dat als eerste in je opkomt. Een verhaal waarbij je duidelijk het begin en het einde voor ogen hebt. Schrijf het eerst helemaal op, zonder naar het format te kijken. Let ook niet op zinsopbouw, spelling, interpunctie. Schrijf het gewoon in een keer op. Als je klaar bent, dan lees je het hardop voor. Je hoort dan welke zinnen niet lopen en je ziet fouten staan. Verbeter deze.
Vervolgens pak je het format erbij en ga je jouw verhaal in dit format gieten. Onthoud dat de meesten te veel woorden
gebruiken om iets te zeggen. Schrappen, schrappen en schrappen is het advies. Als je het verhaal in het format hebt
gegoten, lees het dan nog een keer hardop voor. Pas nog aan waar het nog niet lekker loopt.
Deel 1 wat ik weet over storytelling – de sweet spot
Deel 2 wat ik weet over storytelling – schrijven vanuit je hart
Deel 3 wat ik weet over storytelling – de kracht van jouw ervaring
Wat ik weet over storytelling – de kracht van jouw ervaring (deel 3)
Als je oprecht jouw ervaring deelt, dan maak je daarmee verbinding. Het werkt alleen als je het doet vanuit zuivere intentie. Het werkt niet als een trucje. Als het niet oprecht is, dan merken mensen dat. En het zal ze afstoten. En je wilt juist het tegenovergestelde. Dus zit er maar een ding op: delen vanuit jouw ervaring met zuivere intentie.
Betekent dit dat je alles zomaar moet delen? Je hele ziel en zaligheid bloot moet geven? Dat betekent het niet. Jij kiest nog steeds zelf wat je wel en niet deelt, maar als je het deelt dan vertel je de waarheid en niet een gepolijste versie ervan. Als ik voel dat ik de gefilterde versie wil delen, dan deel ik het niet. Wellicht dat er dan een later moment komt of het wordt überhaupt nooit gedeeld.
Wat helpt is om te kijken naar mensen die jij inspirerend vindt, die jij volgt op social media, wiens berichten je altijd leest. Wat spreekt je aan in deze mensen? Welk gevoel roept hij/zij bij jou op? Is dat ook het gevoel dat jij wilt oproepen? Dat kun je ook, want je identificeert je met hen omdat er overeenkomsten zijn. Waarin zit de overeenkomst? En hoe kun je
daar gebruik van maken?
Uitdaging
Maak contact met het gevoel dat jouw voorbeeld jou geeft. Ga nu tien minuten schrijven. Zorg ervoor dat je niet wordt gestoord. En beantwoord al schrijvende deze vragen:
- Waar voel ik dit in mijn lijf?
- Wat houdt mij nu nog tegen?
- Wie zou ik zijn als ik vanuit dit gevoel deel?
- Wat deel ik dan?
- Welke verhalen mogen dan worden verteld?
Kijk nu naar wat je hebt geschreven. Kun je hier een blog van maken? Of een bericht voor social media?
gwynethleermakers.nl/storytelling-schrijven-vanuit-je-hart/(opent in een nieuwe tab)
Deel 1 wat ik weet over storytelling – de sweet spot
Deel 2 wat ik weet over storytelling – schrijven vanuit je hart
Wat ik weet over storytelling – schrijven vanuit je hart (deel 2)
Dit is het tweede deel in een aantal berichten over storytelling. Deel 1 vind je hier.
Als je wilt dat jouw verhalen verbinding van hart tot hart maken, zullen ze uit je hart moeten komen. Als je storytelling vanuit je hoofd benadert, ben je vooral bezig met het vertellen van een goed verhaal. Je richt je op de structuur, de juiste opbouw en correct schrijven. Je hebt dit ook nodig, maar niet in eerste instantie. Deze eenzijdige benadering levert je geen echte verhalen op. Het zijn verhalen die iedereen kan vertellen. Daarmee onderscheid jij je dus niet.
Waarmee dan wel? Met de verhalen die alleen jij kan vertellen. De verhalen vanuit je hart. In een boek van Debbie Ford las ik een verhaal over puzzelstukjes. Iedereen heeft zijn eigen unieke plek, jouw eigen puzzelstukje. Alle puzzelstukjes samen vormen het beeld. Je bent onderdeel van een groter geheel en jij hebt jouw unieke plek in dat grotere geheel.
Uitdaging
Stel je voor dat jij op jouw unieke plek, jouw eigen puzzelstukje, staat. Jij bent de enige die daar staat. Om jou heen staan allemaal andere mensen, ook op hun unieke plek. Iedereen is even belangrijk. Iedereen is van even waardevol.
- Pak pen en papier.
- Zorg ervoor dat je niet wordt gestoord.
- Zet je telefoon op stil.
- Zet de timer van je telefoon op tien minuten en zet deze nu aan.
- Schrijf op: ik sta op mijn unieke plek, wat wil ik uitspreken?
- Schrijf net zo lang door tot de timer af gaat.
- Blijf schrijven. Herhaal indien nodig de zin: ik sta op mijn unieke plek – wat wil ik uitspreken.
Als je van schrijven vanuit je hart een gewoonte maakt, dan ben je creatiever en heb je meer inspiratie.
Toen ik nog content schreef voor mijn bedrijf, gebruikte ik een notitieboekje waar ik al mijn hersenspinsels inschreef. Zo kon ik onder de douche staan en ineens een idee hebben, dan schreef ik het na het douchen in dat boekje. Daarnaast hield ik een document bij op mijn laptop waar in ik regelmatig schreef aan de hand van schrijfvragen (zoals hierboven) of waarin ik ongeremd schreef voor een bepaalde tijd. Op die manier is schrijven echt een gewoonte geworden.
Tegenwoordig gebruik ik nog steeds notitieboekjes voor mijn gedachten en ideeën. Documenten op de computer bijhouden, doe ik nog maar zelden. Meestal schrijf ik mijn blog meteen voor publicatie op mijn website. Inspiratie komt altijd in golven. Dus als ik veel inspiratie heb, schrijf ik een aantal berichten achter elkaar en plan die na elkaar in.
Wat ik weet over storytelling – de sweet spot (deel 1)
Na zo’n tien jaar maken en geven van (online) trainingen heb ik ontzettend veel informatie verzameld waar ik nu niets meer mee doe. Dat leek mij jammer, vandaar dat ik het hier op deze blog ga delen in aangepaste vorm.
Het eerste onderwerp waar ik graag wat meer over wil vertellen is storystelling. Ik heb jarenlang als marketeer gewerkt en storytelling was het ding om de aandacht van de consument te grijpen en vast te houden. Ik werd niet bepaald warm van het vertellen van verhalen op deze manier.
Het delen van een verhaal voelde voor mij vanuit marketingoogpunt vaak als nep of zelfs als misleiding. Nu ik geen marketeer meer ben en hier schrijf voor mijn eigen plezier, doe ik dat op een veel natuurlijkere manier en dat voelt veel prettiger.
Dat betekent natuurlijk niet dat je geen reclame voor jezelf mag maken. Of je nu een eigen bedrijf hebt of niet, jezelf op een bepaalde manier promoten hoort erbij. En verhalen vertellen is een mooie manier om verbinding te maken. Dan promoot je jezelf zonder dat je er bewust mee bezig bent.
Storytelling dus. Deze eerste blog gaat over de sweet spot.
De sweet spot is de overlap tussen: waar jij goed in bent, waar je passie voor hebt en waar mensen bereid zijn voor te betalen. Als je dat weet, heb je de basis voor succes.
Hoe is de sweet spot voor jou? Probeer eens door de ogen van een vreemde naar jouw eigen leven te kijken. Dan zie je
dingen die je voorheen nog niet zag. Wat je ook kan helpen is om iemand die dichtbij je staat hiernaar te vragen.
Uitdaging
Deel een verhaal over jouw sweet spot. Als je jouw sweet spot nog niet helder hebt, geen probleem. Door het schrijven krijg je helderheid. Schrijf het antwoord op deze vragen op.
- Wanneer zei iemand dat jij ergens goed in was wat jij zelf nog niet wist?
- Waar heb jij passie voor en hoe ontstond die passie?
- Waar word jij op dit moment voor betaald?
Dit gaat natuurlijk over storytelling, dus het verhaal mag ook naar buiten toe. Vertel het aan iemand, deel het op Instagram of in de pauze op je werk.
Ik kan natuurlijk niet achterblijven. Tijdens het werk op de kwekerij ben ik er achter gekomen dat ik snel in de gaten heb waar dingen nog niet helemaal gestroomlijnd lopen en hoe bepaalde processen kunnen worden vereenvoudigd. Ik kwam daarachter omdat het benoemd werd door anderen. Ik had het zelf niet in de gaten, maar vond wel een verklaring voor mijn ‘bemoeizucht’ bij andere werkgevers. En realiseerde me dat ik het ook ontzettend leuk vond om deze zaken bloot te leggen en samen met anderen te verbeteren.
Het is dus best leuk om met de sweet spot aan de slag te gaan. Wie weet wat je allemaal ontdekt. Veel plezier!
Wat is er allemaal gebeurd?
Het is pas maart en het voelt alsof ik er al een heel jaar op heb zitten. In de eerste maanden van dit jaar is er ontzettend veel gebeurd.
Mijn schoonvader overleed toch wel onverwacht en ook plotseling. Ik begon aan de opleiding psychologie, wat een langgekoesterde wens was. En ik vond een baan voor twee dagen in de week waar ik vanaf 1 april aan de slag ga.
Vaak lijkt het alsof ik weer helemaal iets nieuws ga doen. Ik had ook lang het idee dat ik mezelf daarvoor moest verontschuldigen. Dan ging ik me weer een tijd verdiepen in multipotentialisme. Een label wat past bij steeds nieuwe dingen willen doen. Vaak speelde ook een gebrek aan doorzettingsvermogen een rol. Ik snapte vaak ook niet waarom het me niet lukte er helemaal voor te gaan. Zo kende ik mezelf toch niet?
Zo stopte ik na drie jaar met het schaatsen op noren omdat ik angst bleef houden bij pootje over door de bocht. Eerst verweet ik mezelf dat ik geen doorzettingsvermogen had. Hoe vaker ik het zou doen, hoe minder de angst zou worden. Het ijs verruilde ik voor het water en pakte het zwemmen weer op. Het ging als vanzelf. Het kostte me geen enkele moeite om naar mijn wekelijkse training te gaan. Ineens had ik wel doorzettingsvermogen. Blijkbaar was ik al die tijd bezig met ‘de verkeerde’ sport. Nu schaatsen mijn kinderen en juich ik langs de kant.
Toen ik mijn toekomst ideeën deelde met een therapeute, zei ze: ‘Waarom doe je niet alles?’ Ik keek haar aan alsof het niet kon. Ze zei: ‘Het hoeft niet allemaal meteen, hè. Het mag een tien jaren plan zijn.’ Daar werd ik ontzettend blij van. Het klopte ook. Al mijn ideeën, paste bij elkaar Het was niet zo dat ik telkens helemaal een andere kant op ga en weer totaal iets nieuws ga doen. Wat overigens ook helemaal niet erg is, mocht dat wel zo zijn.
Stap voor stap worden de plannen werkelijkheid. Niets is voor altijd en onderweg mag je altijd bijsturen. Dat geeft mij in elk geval rust.
Vreugde en verdriet naast elkaar
Zaterdag 9 maart is mijn schoonvader overleden. Ik heb hem op een bijzondere manier mogen leren kennen. Want hij werkte altijd samen met mijn man op de kwekerij.
Laatst schreef ik een stuk over waar ik wel of niet over schrijf. (je leest het hier). Dit voelde voor mij als iets waar ik niet te uitgebreid over wil schrijven. Het voelt alsof alles wat ik erover schrijf, ik daarmee een deel het verhaal van een ander schrijf.
Waar ik wel graag iets over wil delen is over het bestaan van verdriet en vreugde naast elkaar. In tijden van verlies en rouw lijkt het alsof verdriet het enige is wat getoond mag worden of wat je mag voelen. Laat ik een voorbeeld noemen uit mijn jeugd. Toen ik 13 jaar was overleed mijn opa. Na de dienst en de begrafenis hadden we een samenzijn in een restaurant. Ineens kreeg ik een warm gevoel van alle mensen die daar waren en die het leven van mijn opa hadden herdacht. Ik dacht er toen aan dat ik het gezellig vond. En meteen toen die gedachte in me opkwam, voelde ik mezelf schuldig. Hoe kon ik het gezellig hebben terwijl mijn opa net overleden was? Ik moest verdriet hebben.
Nu weet ik dat vreugde en verdriet naast elkaar bestaan. Dat het niet is dat het verdriet verdwenen is als je toch even een vreugdemoment hebt. Zoals afgelopen dinsdag toen ik jarig was. Ik koffie ging drinken met een vriendin en door de bossen wandelden. Dat toen even de zon doorkwam en we de warmte ervan op ons gezicht voelde.
Waar schrijf je wel of niet over?
Sinds ik deze blog voor mijn plezier schrijf en het niet meer een zakelijk marketingmiddel is, haal ik meer plezier uit het schrijven. Dat wil niet zeggen dat de vraag: waar schrijf ik wel of niet over? niet meer relevant is.
Ik heb voor mezelf twee ‘regels’ als antwoord op deze vraag.
Regel 1: ik schrijf niet over andere mensen
Dat klinkt makkelijker dan het is en het wil ook niet zeggen dat ik nooit over andere mensen schrijf. Wat ik ermee bedoel is dat ik schrijf vanuit mijn eigen perspectief. Als ik over situaties schrijf waar anderen bij betrokken zijn (wat vaak zo is), dan schrijf ik over mijn gedachten, gevoelens en ervaringen. Over wat een situatie met mij heeft gedaan, wat ik ervan heb geleerd of wat mij frustreerde.
Regel 2: ik schrijf niet vanuit emotie
Ik schrijf wel over emoties, maar niet vanuit een emotie. Dat is een verschil. Op het moment ik ergens emotioneel over ben, boos, verdrietig, teleurgesteld, bang, dan schrijf ik hierover in mijn dagboek. Daarin kan ik vrij en ongecensureerd schrijven. Achteraf kan ik dan terugkijken op een gebeurtenis en er wel over schrijven. Dan is de emotionele lading er af. Ik doe dit omdat je vanuit je emotie nooit helder na kan denken. Denk maar eens aan alles wat je in een ruzie weleens hebt geroepen. Bovendien denk ik ook niet dat jij als lezer hier iets aan hebt. Dit heeft te maken met je kwetsbaar opstellen op het moment dat het kan. Dat is voor mij de kracht van kwetsbaarheid.
Toen ik nog schreef met zakelijk doel, was er vaak nog een derde regel: dit moet relevant zijn voor iets wat ik verkoop. Dat vond ik vaak lastig omdat mijn tekst daar vaak niet aan voldeed.
Tot zover mijn ‘regels’ voor het schrijven.
Een nieuw begin
Vandaag fluiten de vogels. De zon schijnt en ik had zin om iets in de tuin te doen. Man en kinderen snoeien de lindes en ik heb alle takken van het gras gehaald en de beschermrand van de trampoline opnieuw vastgemaakt. Deze was bij ‘een code geel’ ergens onder een aanhanger beland.
De lente zit in de lucht. En een nieuwe begin is het zeker voor mij. Begin februari begonnen met de studie psychologie (lees hier meer daarover). Het is even wennen om weer zo intensief te leren, maar ik vind het wel heel leuk. Ik vertel er elke dag heel enthousiast over tijdens het avondeten. En ik zal er hier vast ook nog wel wat over gaan delen.
Iets meer dan een week geleden plaatste ik een oproep op LinkedIn en Facebook omdat ik op zoek ben naar werk voor 2 dagen. Ik had behoefte om buiten de deur te werken. Hoe fijn en prachtig het hier ook is, de hele week aan huis gekluisterd is niets voor mij. Ik miste ook mensen om me heen. Een andere wereld zeg maar. Er kwam iets heel leuks om mijn pad en dat ga ik nu vanaf april 2 dagen in de week doen. Ik vertel er binnenkort meer over.
Net maakte ik deze foto achter ons huis; braakliggend terrein. Het ziet er wellicht een beetje triest en kaal uit. Maar soms is het nodig om braakliggend terrein te hebben. In onze kwekerij om de grond te laten rusten en zichzelf weer te voeden voor nieuwe groeijaren. In ons leven wellicht om je te realiseren wat je wilt laten groeien. Daarvoor is eerst rust en nieuwe voeding nodig. Zodat je net als de bodem weer nieuwe energie opdoet die je kan investeren in groeikracht.
Laat de lente maar komen.
Te oud voor een carrière switch
Volgende maand word ik 45 jaar. Mijn oma werd op haar 44e oma, omdat ik toen werd geboren. Veertiger zijn betekende: oud zijn. En als je oud bent, dan heeft het geen zin meer om nieuwe dingen te leren want je hebt nog maar beperkt de tijd.
Vooral dat gevoel, dat het te laat was, dat ik geen tijd meer had. Dat speelde mij lange tijd parten om niet de keuze te maken totaal iets anders te gaan doen. Ik moest het maar houden bij boeken schrijven. Dat had ik een keer gedaan, ging me goed af, dat kon ik wel volhouden. En bovendien had ik ook werk op de kwekerij, dat leek een prima combinatie.
Toen bedacht ik me hoe lang ik aan het werk was. Dat is nu 20 jaar. Toen bedacht ik me hoe lang ik nog mocht werken. Dat is misschien wel 25 jaar. Ik ben dus pas op de helft. En de vraag is: wat ga ik doen met de andere helft van mijn werkende leven?
Die vraag schept ruimte. Nu voelde het niet meer als te weinig tijd voor nog een studie en/of carrière switch. Het voelde ook niet alsof ik iets moest opgeven. Ik houd van schrijven en zal het altijd blijven doen, door het bloggen maar ook door het schrijven van boeken. Het brengt me plezier.
Het idee dat je een keer iets leert en dat je hele leven blijft doen, is best achterhaald. Als mens leren we constant, omdat het leven nu eenmaal aan verandering onderhevig is. En verandering biedt nieuwe kansen en mogelijkheden. Het biedt avontuur. Het zijn groeimomenten. Groeien betekent leren. En leren betekent groeien.
Ik sluit graag af met deze vraag van Mary Oliver. “Tell me, what is it you plan to do with your one wild and precious life?” Deze vraag kun je je op elk moment in je leven stellen.
Het roer om
Elke dag vanuit huis werken. De zon zien opkomen in de ochtend en onder zien gaan in de avond. Je eigen lunch bereiden en eten wat je lekker vindt. Overdag een wandeling maken in het buitengebied en getuige zijn van de dagelijkse veranderingen in het weer en de natuur. Werken vanuit een kantoor met roze muren en met je eigen spullen om je heen. Daar de laatste zinnen van je boek schrijven en in de middag je kinderen uit school zien komen.
Het klinkt als ideaal. En dat er voordelen zijn zal ik niet ontkennen. Die zijn er zeker. Het klinkt ook absoluut als een luxe positie, Echter voelde dat al een tijdje niet meer als luxe voor mij. En daar vond ik wat van. Het was op z’n minst ondankbaar om niet dankbaar te zijn voor het leven waar anderen misschien van dromen.
Een positie is pas luxe als je dat zelf ook zo ervaart. Ik bleek toch iets te missen in dit zo ideale leven. Daar kwam ik overigens niet alleen achter. Dankzij de begeleiding van een therapeute, kon ik zien dat ik vooral bezig was met de behoeften van anderen. Nou ja, mijn eigen invulling daarvan.
Een kernwaarde van mij is vrijheid. Nu zou je denken dat het met zo’n leven helemaal goed zit qua vrijheid. Maar om je vrij te voelen heb je grenzen nodig. Niet te veel, maar ook niet te weinig. Mijn eigen grenzen waren vrij onduidelijk. Dat betekende dat ik de hele dag als een vliegende keep bezig was, aan het einde van de dag weliswaar moe was maar alles behalve voldaan.
Iets anders wat ik belangrijk vind is succes. Daar had ik lange tijd een oordeel op. Want ik was toch juist uit de rat race gestapt? Ik hoefde mezelf toch niet meer zo nodig te bewijzen? Toen ik weer begon met zwemmen, kwam ook beetje bij beetje mijn prestatiedrang terug. Ik merkte dat ik juist ook plezier haalde uit het behalen van succes. Dat ik het leuk vind om een prestatie neer te zetten. Dat het me energie geeft en voldoening.
Het duurde echt een tijd voordat ik dat weer kon voelen. Daarvoor was ik vooral moe en had ik weinig energie. Daardoor dacht ik dat ik nog meer rust nodig had en dat maakte het juist niet beter. Ik schreef daar eerder deze blog over.
Toen ik vooral mezelf had erkend dat ik succes belangrijk vond, was er een ding wat ik nog heel graag wilde doen. Zes jaar eerder tijdens de zomervakantie in Frankrijk las ik een artikel waarin een levenslooppsychologe aan het woord kwam. Ze vertelde dat ze mensen vooral hielp met een leven te leiden waarin ze floreerden. Toen dacht ik: dat wil ik ook! Ik schreef het op en daar bleef het bij. Na de vakantie ging ik weer door met online ondernemen.
Een jaar later las ik – tijdens de zomervakantie in Oostenrijk – het boek ‘de keuze’ van Edith Eger. Daarin schreef ze dat ze als veertiger begon aan de opleiding psychologie. Weer dacht ik: dat wil ik ook! Ik schreef het weer op en toen we terugkwamen van vakantie, begon het overnameproces van de kerstbomenkwekerij. Wat volgde was een overname, een verhuizing en een verbouwing. Toen dat allemaal achter de rug was, vroeg ik me af waar ‘ik’ gebleven was.
Met hulp van de therapeute vond ik mijn ‘ik’ weer terug en was ik in staat om keuzes te maken die in lijn lagen met mijn waarden. Als meisje en als jonge vrouw had ik het gevoel dat alles mogelijk was voor mij. Dat ik kon bereiken wat ik wilde. Dat de wereld aan mijn voeten lag. Dat gevoel is heel lang weggeweest en nu is het terug. Ik ben nu bijna 45 jaar. Ik zal waarschijnlijk nog 25 jaar moeten (mogen!) werken. Wat ga ik doen met de rest van mijn leven?
Toen wist ik het: ik ga psychologie studeren. Als er iets is wat me mateloos interesseert is dat gedrag van mensen en vooral hoe ze kunnen floreren. Ik ben net van start gegaan en het eerste studiemateriaal heb ik tot me genomen. Waarvan ik overigens nu al weet dat het me heel veel schrijfinspiratie zal opleveren.
Daarnaast ben ik momenteel op zoek naar werk voor twee dagen in de week. Ik heb behoefte aan een andere omgeving, aan contact met mensen. Dat geeft me ook plezier en energie.
Dan is er ook nog dat tweede boek, dat inmiddels klaar ligt in concept en waarmee ik binnenkort een uitgeverij ga benaderen.
Het roer om. En ja, ik vind het spannend. Spannend in de zin van uitdagend. Dat is precies wat ik zocht.
Nieuwsbrief Labyrint
Benieuwd hoe mijn nieuwsbrief Labyrint eruitziet? Lees de laatste hier.