Labyrint
Voor wie wil floreren – maar niet ten koste van wat er écht toe doet. Over mentaal welzijn, keuzes die kloppen en de kracht van betekenisvol leven en werken.
Er is 1 ding wat je als drukke moeder niet moet willen.
Meestal realiseer je pas achteraf dat mensen je iets proberen te leren. Toen ik eind 20 was (nog niet zo heel lang geleden, hoor) werkte ik als marketing manager bij een voedingsmiddelenfabrikant. In het begin werkte ik er met plezier. Ik kreeg veel vrijheid om mijn werk te doen en mijn inzet werd gewaardeerd. Ik haalde veel energie uit mijn werk. En dat was grotendeels te danken aan de vrouwelijke directeur die dit voor mij mogelijk maakte.
Ook toen – nog zonder kinderen – had ik vaak het gevoel dat er te weinig uren in een dag zaten. Ik wilde zoveel doen en vond ook zoveel dingen leuk. Diezelfde directeur zei tegen me: “Je hoeft toch niet alles zelf te doen, het is toch prima om werk aan een ander over te laten.” Ik knikte ja, maar eigenlijk drong het niet tot me door wat ze zei.
Zeker als drukke moeder klinkt je het tijdgebrek wellicht bekend in de oren. Je bent altijd wel ergens druk mee bezig – ook als je niet aan het werk bent – even een wasje draaien, even wat strijken, snel even naar de supermarkt voor een vergeten pak melk, huilend kind troosten, nog even snel je moeder helpen met Facebook, rekeningen betalen, naar buiten met de kinderen.
Je wilt – net als ik – veel doen in weinig tijd. En het lukt soms, maar meestal niet. Je voelt je gefrustreerd en hebt een onvoldaan gevoel aan het eind van de dag. Dit moet je als drukke moeder niet willen.
Dat gold ook voor mij.
Totdat ik naar een filmpje keek waarin de Amerikaanse marketingcoach Marie Forleo sprak op een evenement voor vrouwen. Ze zei:
“You can have it all, but you can’t do it all.”
En ineens was het kristalhelder.
Veel vrouwen hebben het idee dat ze alles zelf moeten doen; koken, huishouden, zorg voor de kinderen, administratie. Noem het maar op. Als je dat allemaal doet ben je een goede partner, een goede moeder, een goede (schoon)dochter.
Je hoeft niet alles zelf te doen.
Je mag om hulp vragen. Echt waar!
Als je wilt doen wat je echt graag wilt doen, dan heb je hulp nodig.
Precies zoals Marie zei, “you can have it all, but you can’t do it all.”
Het is niet erg om hulp te vragen. Kijk eens naar alles wat je doet. Wat zou je kunnen uitbesteden? Wie zou jou kunnen helpen?
Begin er vandaag mee. De tijd die je hebt genomen om deze blog te lezen kun je nu ook benutten om op te schrijven waar jij hulp bij nodig hebt.
Ga gewoon om hulp vragen. Mensen helpen je graag, echt waar!
En ik weet echt dat het niet gemakkelijk is. Ik ben ook iemand die alles alleen wil doen. Ik dacht ook dat ik geen hulp nodig had. En ik vind het nog steeds weleens moeilijk. Het geeft mij het gevoel dat ik heb gefaald. Inmiddels weet ik dat het niet zo is.
Ik weet ook dat ik zonder hulp mijn dromen niet kan waarmaken. Dat ik niet kan doen wat ik het allerliefste wil. En zou dat niet zonde zijn?
Wat belemmert jou om te doen wat je echt leuk vindt?
Als ik mijn baan kwijt zou raken, dan zou ik mijn eigen bedrijf starten. Dat leek me geweldig. Maar ik had een baan die ik redelijk leuk vond en gezellige collega’s. Totdat mijn functie werd opgeheven. Ik kreeg ontslag.
Dit was mijn kans. Ik kon eindelijk voor mezelf beginnen. En wat deed ik? Ik twijfelde en ik was bang.
Ik bedacht een onrealistisch bedrijf. En ging druk aan de slag met het ondernemingsplan. Na een paar maanden concludeerde ik dat het financieel niet haalbaar was. Ach, ik had het geprobeerd. Dan toch maar solliciteren?
Herken je dit?
Jezelf verstoppen voor wat je echt wilt. Al je ingevingen meteen afwijzen. Alles constant overdenken en je ware gevoel daarmee onderdrukken?
Ik ben uiteindelijk 1,5 jaar bezig geweest om de stap te zetten en te gaan doen wat ik echt graag wilde. En natuurlijk wist ik dat de hele tijd al. Maar ik durfde het niet. Ik verzon allerlei excuses, zoals:
“Daar is geen markt voor”.
“Er zijn al zoveel mensen die doen wat ik wil doen.”
“Ik kan daar geen geld mee verdienen.”
“Ik heb niet de juiste opleiding.”
“Ik heb niet genoeg ervaring.”
Alle beperkingen legde ik mezelf op. Mijn partner gaf me zelfs volledige vrijheid. Ik mocht doen wat ik wilde, zelfs al zou het geen stuiver opbrengen. Hij was het probleem niet. Ik was het probleem.
Wat heeft ervoor gezorgd dat ik uiteindelijk toch gestart ben met fabulous business mom?
Ik ben me bewust geworden van mijn belemmeringen en ik heb ze onder ogen gezien. Dat heb ik gedaan door zelfreflectie en door actie te ondernemen.
Zo doe ik het nu nog steeds.
Als ik een negatief gevoel heb, zoals onrust, ontevredenheid, boosheid over mijn werk, dan ga ik het onderzoeken. Dat doe ik door op te schrijven wat ik voel. Meestal zie ik bij het teruglezen dat er angst aan ten grondslag ligt. Bijvoorbeeld de angst om te falen. Ik stel mezelf de vraag of ik wel actie zou ondernemen als ik die angst niet had.
Als dat het geval is, ga ik het gewoon doen.
De angst gaat er niet mee weg, maar het vervelende gevoel wel.
Het resultaat is dat ik me vrij, trots en opgelucht voel.
Wat houdt jou tegen om te doen wat je echt graag wilt?
Laat het me weten in een reactie onder dit bericht. Ik ben benieuwd!
Is jouw droom ook om voor jezelf te beginnen, maar durf je de eerste stap niet te zetten? Kijk eens of mijn online trainingsprogramma van Passie naar Business je kan helpen.
Het hebben van kinderen is een excuus om minder te gaan werken
Je leest het goed. Het hebben van kinderen is een excuus om niet of in elk geval niet fulltime te hoeven werken.
Het geeft je vrijbrief om parttime te gaan werken, het liefste 3 dagen in de week. Je man kan dan gewoon 5 dagen blijven werken, want hij verdient toch het meeste.
Misschien maakt dit je boos.
Waarom is dat?
Als het jouw keuze is en je staat er volledig achter heb je toch helemaal niets om boos over te zijn?
Een tijd geleden werd ik hier ook heel boos over. Vooral heel boos over het idee dat ik het als moeder nooit goed deed. Tot ik me het volgende afvroeg.
Is het niet tijd om te stoppen met het goed willen doen?
Ik realiseerde me dat mijn verhaal over het veroordelen van moeders eigenlijk over mezelf ging. Ik zocht aan de buitenkant naar goedkeuring. Het maakt toch eigenlijk niet uit wat andere moeders doen? Of wat de overheid zegt dat je moet doen? Of wat er over geschreven wordt in de media?
Het gaat om wat jij wilt.
Wil jij echt 3 dagen werken en op woensdag en vrijdag met je kinderen thuis zijn en het huishouden doen? Is dat jouw droom? Stel jezelf de vraag: wat wil ik?
De mijne niet. En weet je, ik vind het hartstikke moeilijk om dat hardop te zeggen. Om dat hier op te schrijven. Omdat ik bang ben om veroordeeld te worden, om er niet bij te horen, om kritiek te krijgen. Eigenlijk allemaal angst om gekwetst te worden.
En om mezelf te beschermen houd ik mijn mond, probeer ik een middenweg te vinden. Zodat ik iedereen te vriend houd.
Daar stop ik mee. Het helpt jou namelijk niet. Ik vind dat vrouwen hun ambities moeten waarmaken en dat het hebben van kinderen geen excuus mag zijn om het niet te doen.
Begrijp me niet verkeerd, het gaat er niet om hoeveel dagen je werkt, wat voor werk je doet of hoeveel je verdient. Het gaat erom dat jij bewust bent van de keuzes die je maakt. En je kan elke dag opnieuw kiezen om je droom waar te gaan maken.
Er is maar 1 iemand die dat kan veranderen en dat ben jij. Neem geen genoegen met minder. Je verdient het om te stralen. Laat jezelf zien. En help andere moeders hetzelfde te doen.
Hoe je de controle opgeeft (zelfs als je zoals ik een controlefreak bent)
Eigenlijk kan ik best zeggen dat ik een controlefreak ben. Het liefste zou ik schrijven was, maar dan zou ik mezelf voor de gek houden. Ik houd de touwtjes graag in handen en het idee dat ik daardoor controle heb over wat er gaat gebeuren.
Gelukkig weet ik inmiddels dat het zo niet werkt. En dat wil niet zeggen dat ik daardoor geen controle meer wilt uitoefenen. Het wil wel zeggen dat ik me er vaker van bewust ben.
Zo ook de laatste weken van mijn zwangerschap. Tijdens mijn eerste zwangerschap heb ik HELLP gehad. Een zwangerschapsaandoening die gevaarlijk is voor moeder en kind. Tijdens mijn tweede zwangerschap ben ik goed in de gaten gehouden en gecontroleerd.
In de laatste weken kreeg ik toch te maken met angst. Angst om weer ziek te worden en het lange herstel wat daarop volgde. De angst werd gevoed doordat mijn naasten ook bang waren. De dagen gingen steeds langer duren en de angst nam steeds verder bezit van me.
Ik kon ’s nachts niet slapen en zat uren lang op zwangerschapsfora (ja, ik weet het….). Je zult begrijpen dat mijn angst goed werd gevoed.
Totdat ik me realiseerde dat het ging om controle. Ik hield vast aan het idee dat ik niet ziek wilde worden. Ook merkte ik dat mijn angst vooral werd verergerd door anderen. En ik ging me afvragen wat ik nu eigenlijk zelf voelde. Dat zorgde ervoor dat ik me kon overgeven aan de situatie. Ik had vertrouwen ongeacht wat er zou gebeuren.
Dat gaf me een gevoel van opluchting en vooral rust. Ineens had ik ruimte om mezelf toe te staan te wachten en vertrouwen te hebben.
Controle is een illusie. Het lijkt alsof het ons een gevoel van veiligheid geeft. Het is mijn ervaring dat het tegendeel waar is.
Het liefste zou ik hier vertellen hoe je in drie stappen de controle opgeeft. Ik denk niet dat het zo werkt of ik ken de stappen (nog) niet.
Wat mij in deze situatie heeft geholpen is zelfreflectie. Ik ging opschrijven hoe ik me voelde. Daardoor werd ik me bewust van mijn gedrag. Ik kon ervan een afstandje naar kijken.
Wat doe jij om de controle op te geven? Of ben jij juist een kei in loslaten? Deel je tips gerust.
3 manieren om het minder druk te hebben zonder te delegeren
Wie kent er eigenlijk nog mensen die het niet druk hebben? Zelfs mijn oma heeft het druk. Ze moet boodschappen doen, eten klaarmaken, naar de kapper, het huishouden doen.
De vraag is natuurlijk of dat nu echt allemaal nodig is. Dat geldt niet alleen voor mijn oma. Dat geldt ook voor mij en voor jou.
Het eerste wat je misschien denkt is werk delegeren. Zo kun je bepaalde taken delegeren aan andere teamleden, assistentie inhuren of zaken uitbesteden. Toch blijft de hoeveelheid werk dan hetzelfde. En misschien is het goed om daar eens kritisch naar te kijken.
De volgende 3 manieren helpen om het minder druk te hebben zonder dat je werk hoeft te delegeren.
Kies
Uit eigen ervaring weet ik dat ik het al gauw druk heb als ik te veel dingen op een dag wil doen. En ik denk echt dat ze allemaal even belangrijk zijn en toch zijn ze dat niet. Wat ik probeer is 1 of 2 echt belangrijke zaken eruit te filteren voor de dag. Als ik mijn werkdag begin en mezelf heb geïnstalleerd met een kop koffie of thee neem ik mijn to do lijst en planning door. De twee belangrijkste zaken doe ik als eerst. Ik ben een ochtendmens dus ik vind het prettig om dit in de ochtend af te werken. Kom je wat later op gang? Plan het dan in de middag of in de avond. Kies het moment waarop jij het helderste bent om die 2 belangrijke zaken te doen.
Focus
Er is de hele dag afleiding, social media, de telefoon, collega’s, kinderen, etc. Het lijkt daarom moeilijk om focus te houden. Zeker als je deze afleidingen niet weerstaat. Hoe doe je dat dan? Houd focus. Op mijn bureau ligt een briefje met mijn 2 belangrijkste doelen voor dit jaar. Als ik afdwaal, ga ik altijd naar dat briefje toe en word ik weer herinnerd aan mijn doelen. Op die manier houd ik focus. Ben ik bezig met iets wat geen bijdrage levert aan mijn doel, dan stop ik ermee.
Wacht
Het is de simpelste manier en voor mij ook de moeilijkste. Ik ben iemand die meteen overal bovenop springt en gaat regelen. Zo’n Truus de Mier (uit de Fabeltjeskrant) zeg maar. En in wachten zit voor mij de belangrijkste les. Ik heb er geen statistieken op nageslagen maar de meeste zaken zijn na verloop van tijd ineens niet zo urgent meer. De meeste zijn zelfs al opgelost, zonder jou!
Zijn dit manieren die jij al toepast in jouw leven? Of heb jij een andere manier? Deel je ervaring gerust met ons in een reactie onder dit bericht.
Het verwezenlijken van een droom (de ontknoping)
In deze blogserie neem ik je mee op mijn reis naar het verwezenlijken van een droom (het vorige deel lees je hier).
De vorige keer schreef ik dat er iets veranderd is. Nou denk ik dat wel vaker en blijkt het toch een bevlieging te zijn.
Dit keer niet.
Er is echt iets veranderd.
Ik vertel je graag over de dag dat ik mijn passie terugvond en mijn droom duidelijk werd.
Dit ging er aan vooraf.
Sinds een aantal weken had ik mijn nieuwe kantoor betrokken. Het was een fijne plek met collega ZZP-ers. Nu zou het gaan gebeuren. Mijn zwangerschapsverlof was afgelopen en ik zou eindelijk de tijd krijgen om aan mijn ideeën te werken. Ik wist wie ik was en Ik zou eindelijk mijn droom volgen.
En dan gebeurt het niet.
Ik werd opgeslokt door mijn marketingwerkzaamheden. ’s Avonds lag ik uitgeblust op de bank, terwijl ik eigenlijk wilde schrijven. Ik had er geen energie voor.
Natuurlijk had ik het druk als moeder van twee jonge kinderen. Ik werkte met allerlei planningen en to do lijsten. Het schrijven kwam altijd als sluitpost. Er gingen altijd andere dingen voor. Mijn marketingwerkzaamheden, de kinderen, de tandarts, het huishouden, mijn man.
Ik kreeg een woede-uitbarsting. Waarom zette ik niet door? Wat hield mij nu nog tegen?
Ik had zoveel ideeën, schriften vol. Wanneer worden deze plannen werkelijkheid? Wanneer mogen zij het daglicht zien? Waarom doe ik het niet gewoon?
Ik wist het niet meer. Ik maakte een afspraak bij mijn coach, een hele prettige vrouw die energie leest en op deze manier helpt met inzicht in jezelf.
En dat was op een ijskoude donderdagochtend in januari. Ik stapte bij haar binnen en vertelde dat ik in een identiteitscrisis verkeerde. Ze vroeg mij dit:
Hoe serieus neem jij jezelf eigenlijk?
Dat was precies de vraag die ik nodig had.
Als ik mezelf niet serieus nam, waarom zou een ander dat dan wel doen? Waarom maakte ik het mezelf zo moeilijk?
Dat was de ommekeer.
Het punt waarop ik besloot mezelf serieus te nemen en mijn droom te gaan volgen. En niet onder het mom van een uit de hand gelopen hobby. Nee, ik ga er helemaal voor. Groots en allesomvattend. Bevlogen en gedreven.
Schrijven is wat ik het allerliefste doe. Ik zie nu dat ik als kind de schoolkrant oprichtte en mezelf als hoofdredacteur bombardeerde. Laatst gaf mijn moeder mij een werkje van vroeger, het was de cover van een tijdschrift. En ik herinner me hoe blij ik als kind was met een nieuw schrift waarin ik verhalen schreef. Ik zie mezelf de persberichten schrijven voor de zwemvereniging. Ik zie mezelf op vakantie mijn ervaringen opschrijven. Ik zie het plezier dat ik had bij het schrijven voor het personeelsmagazine van mijn oude werkgever. Ik zie mezelf Facebookberichten en nieuwsbrieven schrijven voor mijn opdrachtgevers.
Achteraf is alles duidelijk. Dan zie je het pas.
Nu ben ik eindelijk op het punt dat ik weer doe wat ik het allerliefste doe. Ik houd ervan op mijn ervaringen te delen, het liefste de kwetsbaarste. Mijn hoofd loopt de hele dag over van de ideeën en ik houd ervan om de ideeën om te zetten in creaties zoals ebooks, e-courses, blogs. En ik houd van anderen inspireren. En ik ben dol op actie, dingen doen.
Vanaf dit moment ben ik echt aan de slag gegaan. Ik heb de naam veranderd in Fabulous Business Woman.com, ondernemers uitgenodigd om experts te worden zodat dit een inspirerend online platform wordt . Ik heb een logo laten maken, een nieuwe website en ik heb mezelf een doel gesteld.
En ik ben begonnen met schrijven. Ik vind het doodeng; ik wil een boek schrijven voor startende ondernemers. Ik ben al begonnen. De indeling staat, een eerste deel is geschreven. Ik wil ook werkboeken uitgeven. En ja, ik heb al een werkboek klaar. Als de vormgeving klaar is ga ik het met jullie delen.
Dit is het verhaal wat ik al zou lang wilde vertellen. Blijkbaar had ik zelf een duidelijke ommekeer nodig. Het moment waarop je echt met je hele ziel ja zegt tegen iets. Het moment waarop ik hardop durfde te zeggen: dit ben ik en ik ga ervoor.
Ik voel dat er iets essentieels is veranderd.
De storm is gaan liggen. De reis is gemaakt. Het is tijd om terug naar huis te keren. Om te laten zien wat ik heb geleerd, om verantwoordelijkheid te nemen, om te gaan doen. En om er uiteindelijk heel veel lol aan te beleven. Om te genieten, elke dag weer.
Dit was het laatste deel. Ik hoop dat je – net als ik – genoten hebt van de reis.
Het verwezenlijken van een droom (5)
In deze blogserie neem ik je mee op mijn reis naar het verwezenlijken van een droom (deel 4 lees je hier).
Er is iets veranderd.
Ik ben op een andere manier gaan denken. Wie ben ik om groot te dromen is vervangen door wie ben ik om mezelf klein te houden?
Het gevoel is anders. Het geeft me mijn gedrevenheid terug. Ik ben uit de excuushoek gegaan. Ik had allerlei excuses waarom ik mijn droom niet kon leven.
“Er moet elke maand geld komen uit mijn bedrijf.”
“Als ik op kantoor zit moet ik voor opdrachtgevers werken.”
“Ik ben nu eenmaal moeder en moet als ik thuis ben er helemaal voor de kinderen zijn.”
“Ik heb niet het recht tijd te claimen van mijn gezin om bezig te zijn met activiteiten die niet direct geld opbrengen.”
Ik kan nog veel meer excuses opschrijven. Dit zijn de belangrijkste. Ze houden me tegen. En ik heb ze allemaal zelf verzonnen.
Uit de excuushoek komen heeft ervoor gezorgd dat ik het heft weer in handen neem. Ik bepaal zelf hoe ik de dingen doe.
Het heeft me in de actiemodus gebracht. En dat voelt goed.
Het verwezenlijken van een droom (4)
In deze blogserie neem ik je mee op mijn reis naar het verwezenlijken van een droom (deel 3 lees je hier).
Twijfel is een afleidingsmanoeuvre van het hoofd. Eigenlijk weet ik heel goed wat ik wil doen.
Als je twijfelt over zaken als naamgeving, kleurgebruik, website indeling, weet je dat je wordt afgeleid.
De angst van het niet goed genoeg zijn steekt de kop op. En die gaat dingen zoeken die niet perfect zijn om mij te beschermen, om te voorkomen dat ik mijn droom volg. Als ik niets doe, kan het ook niet fout gaan en word ik niet gekwetst.
Achteraf zie ik het wel. Als ik er middenin zit word ik overmand door angst. Ik voel me weer rustiger. Ik heb ook iets afgerond. Een heel klein begin van mijn grote droom. Dat kleine begin wil ik binnenkort met je gaan delen (en dit is dat kleine ding).
Het verwezenlijken van een droom (3)
In deze blogserie neem ik je mee op mijn reis naar het verwezenlijken van een droom (deel 2 lees je hier).
De twijfel slaat toe.
Ben ik wel op de goede weg?
Is Fabulous Business Mom.com* niet voor een te kleine groep?
Zitten werkende moeders hier wel op te wachten?
Ik twijfel ineens aan alles. Ik vind zoveel dingen leuk. Ik moet van mezelf een keuze maken.
Tussen al deze vragen en overdenkingen door, vraag ik me ook weer af of dit geen afleidingsmanoeuvre is, zodat ik niet met mijn droomproject bezig hoef te zijn.
En daar twijfel ik dan ook weer over. Dus ga ik aan anderen vragen wat zij ervan vinden.
En je begrijpt het al. Ik ga nog meer twijfelen.
Wat me het meest raakte was dat ze zeiden dat ik niet constant moest veranderen. Dat zeg ik namelijk ook telkens tegen mezelf. Ik geef er mezelf voor op mijn kop, telkens weer.
Ik weet wel waarom ik steeds twijfel en wil veranderen. Als ik me nergens op vastleg kan er ook niets mislukken. Zo lang het lijkt alsof ik een hobby heb, heeft niemand verwachtingen. En hoef ik die ook niet waar te maken.
Maar…ik wil geen hobby.
Ik ga kiezen.
*Fabulous Business Woman was eerst Fabulous Business Mom.
Het verwezenlijken van een droom (2)
In deze blogserie neem ik je mee op mijn reis naar het verwezenlijken van een droom. Het eerste deel lees je hier.
Nu ik eindelijk helder voor ogen heb wat mijn passie is, is er iets in mij ontketend. De ideeën stromen nog meer dan ooit te voren. Ik kan er geen genoeg van krijgen.
Dat is niet alles.
Ik voel me alsof ik zwanger ben (lees: last heb van mijn hormonen). Dat betekent wisselende stemmingen. Van intens blij, vrolijk en gedreven naar zenuwachtig en gelaten.
In mijn zoektocht naar informatie op het web, stuitte mijn oog ineens op iets. Ik werd meteen enthousiast. Om niet veel later overmand te worden door een gevoel van angst. Ik voelde me ineens heel klein en dit ging door mijn hoofd:
“Dat is niets voor jou.”
“Daar hoor je niet thuis.”
“Ik durft het niet.”
“Denk je dat jij dat kan?”
Toen ik tegen mezelf zei dat het niet hoefde, voelde ik me weer veilig en vertrouwd maar ook teleurgesteld.
Het heeft de hele dag in mijn hoofd gezeten. Eigenlijk weet ik dat ik het gewoon moet doen. En bij het schrijven van deze zin wordt mijn keel dichtgeknepen en ervaar ik een drukkend gevoel op mijn borst.
Zo eng vind ik het dus!
Nieuwsbrief Labyrint
Benieuwd hoe mijn nieuwsbrief Labyrint eruitziet? Lees de laatste hier.