Labyrint
Voor wie wil floreren – maar niet ten koste van wat er écht toe doet. Over mentaal welzijn, keuzes die kloppen en de kracht van betekenisvol leven en werken.
Luisteren
Als we konden zien, hoe alles met elkaar verbonden is.
Hoe onze innerlijke stem ons wil helpen, ons wil leiden.
Hoe onze innerlijke stem haar best doet om je te bereiken.
Ze praat niet in harde, schreeuwerige woorden.
Ze fluistert.
Ze laat je beelden zien.
Ze wijst je op een boek.
Ze wijst je op een persoon.
Ze stuurt je een blokje om, zodat je iets treft op je pad.
Ze stuurt eeuwenoude symbolen naar je toe.
Ze praat met je in je dromen.
Ze is er altijd.
Ze wacht op je.
Tot jij naar haar toekomt.
Tot jij wil luisteren naar wat ze te zeggen heeft.
Je hoeft niet bang te zijn, want ze is er al je hele leven.
Ze heeft al die tijd naast je gelopen.
Toen jij het moeilijk had.
Toen jij zielsgelukkig was.
Zelfs toen jij dacht dat ze niet bestond.
Ook toen stond zij aan jouw zij.
Laat haar toe.
Heb vertrouwen.
Luister naar wat ze te zeggen heeft.
Moeder zijn en al je ambities waarmaken?
Eigenlijk wil ik zoiets gaan schrijven van: “Stop met zeuren en begin voor jezelf”. Dat klinkt niet zo aardig en zou meer iets zijn wat ik in stilte tegen mezelf zeg. Dus houd ik het bij: moeder zijn en al je ambities waarmaken.
Van veel vrouwen om me heen hoor ik dat ze problemen hebben met hun werkgever rondom hun zwangerschap. Zo worden contracten niet verlengd, wordt de wens om parttime te werken in huidige functie niet ingewilligd of er volgt ontslag.
Volgens mij kent iedereen wel iemand in haar omgeving die hier mee te maken heeft.
En het maakt me eigenlijk heel boos. Het zijn vaak ambitieuze vrouwen die jarenlang hard hebben gewerkt voor het bedrijf. Die het bedrijf veel hebben gegeven met al dan niet waardering daarvoor. Tot het moment dat ze kinderen krijgen. Het is voor de meeste vrouwen een enorme verandering en het kost even tijd om daar aan te wennen. Het lijkt erop alsof die tijd niet wordt gegund door de werkgever.
Zo dit begint aardig op een klaagzang te lijken. Dat is niet mijn bedoeling. Er zullen vast ook vrouwen zijn die hele goede ervaring hebben met werkgevers. En ik wil niet alle werkgevers over één kam scheren.
Wat ik wel wil is dat vrouwen het heft in eigen handen nemen.
Als je een negatieve ervaring hebt rondom werk en zwangerschap is dat erg vervelend. Zeker als het gaat over je inkomen en daarmee je financiële zekerheid. Toch ben ik ervan overtuigd dat je altijd een keuze hebt. Je kan boos blijven op je werkgever en in je verdriet blijven hangen. Je kunt ook kiezen voor jezelf. Je kunt ook de mogelijkheden zien.
Wat wil je zelf? Wat doet die nieuwe moederrol met je? Wil je eigenlijk nog wel in je huidige functie blijven? Wil je minder werken of wil je thuisblijven?
Het gaat er om wat JIJ wilt. Dat je onderzoekt waar jij blij van wordt, wat jouwplezier en voldoening brengt. Even niet kijken naar die buurvrouw die 5 dagen werkt met 3 kinderen of die oud collega die thuisblijft om voor haar kindje te zorgen.
Hoe weet je wat je wilt?
Door te ervaren. Als je noodgedwongen thuis zit na een ontslag weet je hoe het is om thuis te zijn met je kinderen. En bevalt het je?
Wil je voor jezelf beginnen? Begin met 1 dag in de week. Ervaar hoe je dat vindt.
Overweeg je om fulltime te werken? Overleg met je werkgever en probeer het een maand uit.
Ga gewoon doen, ga proberen en ervaren.
Ik ben er van overtuigd dat jij dan een leuke moeder kunt zijn en al je ambities waar kunt maken.
Ontslag na zwangerschap
Na een lang herstel na mijn zwangerschap kon ik eindelijk weer “normaal” aan het werk. Het dagelijks ritme van baby verschonen, wassen, aankleden, eten geven en weer verschonen voelde zelfs vertrouwd aan. Het lukt me bovendien om er zelf ook enigszins representatief uit te zien. Al ontdekte ik natuurlijk weleens een restje spuug of snot op mijn kleding als ik eindelijk rustig in mijn kantoor zat.
Al met al leek ik eindelijk in een rustig vaarwater te zijn beland.
Niets bleek minder waar.
Het bedrijf waar ik werkte gaat reorganiseren en dan komt de directeur ook jouw kamer binnen met een enveloppe. Als je nog nauwelijks e-mail krijgt en niet bij projecten wordt betrokken voel je de bui al wel hangen. En de eerste twee weken thuis voelde eigenlijk ook als vakantie. Het was augustus, heerlijk zomerweer en mijn zus had mij vijftig tinten grijs cadeau gegeven. Ik vermaakte me dus wel.
Totdat ik op een gegeven moment toeliet wat er was gebeurd. Na de eerste woede kwam het verdriet. Ik was net moeder geworden, ik was al eerder uit mijn functie gezet omdat ik niet meteen aan het werk kon na mijn zwangerschapsverlof en nu was ik ook nog een keer mijn baan kwijt. Niks geen rustig vaarwater, het stormde. En dat alles op het kwetsbaarste moment in mijn leven. Ik heb me nog nooit zo klein gevoeld.
Het voelde alsof ik in mijn nakie stond en iedereen kon het zien.
Zo’n keerpunt zorgt ook voor een nieuwe weg. Voor mezelf beginnen was altijd al een droom. En nu was het moment om het ook daadwerkelijk te doen. En natuurlijk verliep dat ook niet zonder slag of stoot maar inmiddels kan ik terugkijken op een succesvolle start. En ben ik trots dat het me is gelukt.
Ontzwangeren is geen fijne periode, maar je bent niet de enige. Juist uit de moeilijke momenten haal je kracht.
Het is echt ergens goed voor!
Ontzwangeren is je eigen ik terugvinden
“Wauw, mijn buik is al bijna weg!” Volgens mij heb ik het nog hardop gezegd ook. Daar in de badkamer van mijn ziekenhuiskamer. Net bevallen met een keizersnede en nog maar amper in staat om op mijn benen te staan. Ik was blij dat ik mezelf nog herkende, dat mijn eigen ik nog aanwezig was.
Eenmaal thuis was de eigen ik ver te zoeken. Daar stond ik dan in mijn slaapkamer met die grote ziekenhuisonderbroek aan. En het beeld
van die zogenaamde platte buik was vast vertroebeld door de morfine. Of leek mijn buik plat omdat mijn borsten zo gigantisch waren?
Het was voor mij een behoorlijke tegenvaller dat je na de bevalling niet meteen je oude figuur terug hebt. En het gaat niet eens zozeer om dat oude figuur, het gaat om de kleding die bij dat figuur hoort en om de persoon die deze kleding draagt. Als ik maar weer mijn oude kleding aan kan, dan ga ik me vast ook wel weer als mezelf voelen. Dan herken ik mezelf misschien weer in de spiegel. Dan weet ik dat niet alles voor altijd is veranderd.
Ongeveer 8 maanden later ging ik op wintersport. Mijn zoontje ging mee, voor het eerst op vakantie in het buitenland. En natuurlijk werd hij ziek op de heenweg en had hij de hele vakantie last van waterpokken. Maar desondanks was dit voor mij een topvakantie. Ik weet het nog goed. Ik trok mijn skibroek aan. Ja, hij paste! Ik kocht mijn skipas, deed mijn ski’s aan en stapte in de lift. De eerste afdaling, heerlijk. Mijn lijf kon nog skiën! Ik voelde weer wie IK was. Ik was weer even de oude Gwyneth.
Ik had me niet vergist in het ziekenhuis, ik ben er altijd nog geweest. Voor mij is ontzwangeren langzaam weer je eigen ik terugvinden. Ook al word je moeder,sommige dingen veranderen (gelukkig!) nooit.
Je droom leven, hoe doe je dat?
Je droom leven. Dat is wat je anno 2014 zou moeten doen.
Voor de meeste moeders bestaat de dag uit kinderen wassen, aankleden, eten geven, eventueel naar school/opvang brengen. En er voor zorgen dat je er zelf representatief uit ziet (lees: kleding zonder snot en spuug).
En ondertussen ook nog een lieftallig echtgenote zijn, gezond willen eten, in beweging blijven. Bovendien tussen de bedrijven door misschien ook nog wat geld verdienen.
Hoezo droom leven? Waar hebben we het over? Als je even uitgeblust op de bank zit wil je even helemaal niks moeten. Een kop koffie of thee is dan wat je wilt en het liefst nog met een hele lading chocolade erbij. Tenminste in mijn geval dan.
Misschien is het wat overdreven geschetst en zie je nu allerlei Brigitte Jones taferelen voor je. En misschien klopt dat ook wel, maar dat geldt echt niet voor alle dagen. Iedereen heeft een vlammetje in zich dat harder gaat branden als je doet wat je echt leuk vindt. Door de drukte van alledag is het moeilijk daar bewust van te zijn. Daar is stilte en rust voor nodig.
Toch nog even over die droom leven. Ik dacht altijd dat je droom iets heel grootstmoest zijn, iets waar je heel beroemd mee zou worden en heel veel geld mee zou verdienen. En natuurlijk het liefst begonnen met helemaal niets. Een beetje het clichébeeld van de Amerikaanse droom.
Maar tijdens een vakantie realiseerde ik me dat jouw droom niet de mijne is en mijn droom niet de jouwe. Zoals Paulo Coelho mooi omschrijft in zijn boek de Alchemist, iedereen heeft zijn eigen legende:
“It’s what you have always wanted to accomplish. Everyone, when they are young, knows what their Personal Legend is. At that point in their lives, everything is clear and everything is possible. They are not afraid to dream, and to yearn for everything they would like to see happen to them in their lives. But, as time passes, a mysterious force begins to convince them that it will be impossible for them to realize their Personal Legend.”
En voor de een is dat een reis naar Afrika, voor de ander een eigen boek schrijven en voor weer een ander zorgen voor een groot gezin.
Hoe weet je wat jouw droom is?
Je hoeft het niet te zoeken, het is er al. Misschien is het nog niet kristalhelder, maar dat komt vanzelf.
De volgende tips helpen mij nog steeds:
- Denk terug aan hoe je was als kind. Wat vond je leuk? Met welk speelgoed kon je uren spelen? Vraag het ook eens aan familieleden.
- Doe vaker iets wat je leuk vindt. Het maakt niet uit wat, spendeer tijd aan dingen die je leuk vindt. Je krijgt er energie van en het vuurtje wakkert aan.
- Neem voldoende rust. Probeer ook eens helemaal niets te doen. Je kunt bijvoorbeeld 1 middag in de week plannen dat je niets per se iets hoeft te doen. Kijk eens wat er gebeurt.
Een perfectionist? Ik? Natuurlijk niet.
Ben jij een perfectionist? Ik? Nee, natuurlijk niet.
Alhoewel het vaak tegen me is gezegd geloofde ik het niet. Ja, ik ben behoorlijk eigenwijs.
En ik weet ook dat ik dingen zelf moet ervaren voordat ik ze geloof. Eigenlijk dringt het pas echt tot me door dat ik een perfectionist ben toen ik het boek “De moed van imperfectie” van Brené Brown las.
Ze schrijft het volgende:
“Perfectionism is a self-destructive and addictive belief system that fuels this primary thought: “If I look perfect, live perfectly, and do everything perfectly, I can avoid or minimize the painful feelings of shame, judgment, and blame.”
En toen drong het tot me door dat ik wel een perfectionist ben en dat ik jarenlang bezig ben geweest met perfectioneren (en plezieren en presteren). En dat kost zo ontzettend veel energie!
Bewustwording is de eerste stap in het proces van verandering.
P.S. Ik heb er met opzet deze foto bij deze post geplaatst omdat ik er allesbehalve tevreden over was. Ik zal je de lijst met opmerkingen die ik had besparen.
Waarom veroordelen we elkaar zo?
Regelmatig wind ik me op over uitspraken over moeders die ervoor kiezen niet te werken en al even vaak over fulltime werkende moeders.
En ja, het is een gevoelig onderwerp voor mij.
Vandaar ook de opwinding. Ik vind het moeilijk, wel werken, niet werken. Toen ik fulltime werkte en nog geen moeder was, zat ik duidelijk in het kamp van de carrièremoeders. Ik vond dat vrouwen financieel onafhankelijk moesten zijn en daarom goed aan hun carrière moeten werken.
Inmiddels heb ik een keuze gemaakt die goed voelt. Ik werk als zelfstandige en kan mijn uren flexibel indelen. Die vrijheid werkt heel goed voor mij. En eerlijk gezegd maakt het mij niet zo veel meer uit of een moeder nu wel of niet werkt. Als het maar een keuze is waar je echt achter staat.
In een maatschappij waarin iedereen een mening heeft over (werkende) moeders is het lastig om er achter te komen wat je nu echt zelf wilt. Mijn ervaring is dat je het antwoord niet in je omgeving vindt maar in jezelf.
Dus luisteren naar je eigen wensen en behoeften. En doen wat je zelf wilt en je lekker helemaal niets van iemand anders aantrekken!
Hoe ga je als ondernemende moeder om met twijfels?
De ene dag voelt alsof je alles aan kunt. Je gelooft in al je ideeën en je wilt ze het liefst allemaal tegelijk uitvoeren. Je voelt de energie door je lijf gieren, je bent ontzettend gefocust en gaat maar door. En de andere dag ben je neerslachtig, je bent negatief over je plannen en lijkt het alsof niets lukt.
Dit is zo’n beetje hoe mijn weken er uit zagen toen ik net voor mezelf was begonnen. Het constant op en neer gaan van je gemoedsrust zorgt niet voor de nodige actie. Inmiddels is het mij aardig gelukt om hiermee om te gaan. De volgende tips hebben mij ontzettend geholpen, deze wil ik graag met jullie delen.
Accepteer je twijfels
Je twijfelt of je wel de juiste keuzes maakt. Je hebt twijfels over je eigen kunnen. Je vraagt je af of je alles wel goed doet. Dat is heel normaal en horen bij een verandering. Je maakt het jezelf een stuk makkelijker als je deze twijfels accepteert. Je staat jezelf toe dat je twijfels hebt. Dat klinkt heel makkelijk en dat is het eigenlijk ook. Probeer het maar eens. Als je van jezelf mag twijfelen, kun je ermee om gaan.
Houd focus
Om niet constant te twijfelen is het belangrijk om focus te houden. Wat mij hierbij helpt is het werken met een weekplanning. Elke maandagochtend denk ik na over de belangrijkste zaken die ik komende week wil realiseren, deze zet ik in een planning. Dit maakt het eenvoudiger om doelen te realiseren. Bovendien ben je dan bezig met wat je leuk vindt en dat zorgt ook weer voor minder twijfels.
Blijf bij jezelf
Misschien wel het allerbelangrijkste is om dichtbij jezelf te blijven. Dat betekent dat je dingen doet die je leuk vindt, waar je hart sneller van gaat kloppen. Wie heeft er nog twijfels in een flowmoment?
When I was young…
Mijn tante stuurde deze foto van mij als klein meisje. Mijn opa had een stuk grond met een bos erbij waar wij vele zomers doorbrachten. Ik heb er fijne herinneringen aan. De eerste regels van het nummer Logical Song van Supertramp doen me hier aan denken.
When I was young, it seemed that life was so wonderful
A miracle, ooh, it was beautiful, magical
And all the birds in the trees, well they’d be singing so happily
Ooh, joyfully, ooh, playfully watching me
De onbevangenheid, speelsheid van toen. Dat is iets wat ik in mezelf probeer te bewaren. Aangevuld met de kennis van nu. Ik zou mezelf niet graag stampvoetend bij een schap in de supermarkt willen zien staan omdat ik geen snoepje krijg.
Heb jij moeite met NEE zeggen?
Ik heb moeite om nee te zeggen.
Als mij iets wordt gevraagd zeg ik meestal meteen ja. En vaak ook zonder na te denken. Later voel ik me ongemakkelijk. Dan wil ik er eigenlijk op terug komen. En dan voel ik me helemaal vervelend. Natuurlijk geldt dat niet voor alle situaties. Soms is ja ook echt ja.
Er is mij verteld dat je best mag zeggen dat je er later op terug komt of dat je er nog even over nadenkt. Dat probeer ik meestal ook te doen.
Voor mij had het met nog iets te maken. Ik mocht eigenlijk geen nee zeggen van mezelf. Ik vond zelfs dat mensen sommige dingen niet van mij mochten vragen. En toen realiseerde ik mij dat vragen mag en nee zeggen dus ook.
Nieuwsbrief Labyrint
Benieuwd hoe mijn nieuwsbrief Labyrint eruitziet? Lees de laatste hier.