In december zijn we druk met zorgen voor anderen. We plannen, regelen, inkopen doen. Maar wat heb jij zelf eigenlijk nodig? Niet volgend jaar, maar nu.

Soms is het iets eenvoudigs: even naar buiten gaan, vroeg naar bed om bij te slapen, een uurtje eerder stoppen met werken. Soms iets groters: erkenning, richting, het gevoel dat wat je doet ertoe doet.

Neem even tijd om te luisteren naar jezelf. Vraag: wat zou me nu goed doen? Niet wat ik denk dat moet, maar wat echt voedt. Misschien komt er meteen een antwoord, misschien niet.

Soms blijft een droom hangen, alsof hij iets wil zeggen. Je hoeft niet alles tot in detail te analyseren. Kijk gewoon met open blik wat van je droom blijft hangen. Een bepaald beeld, een gevoel, een ontmoeting.

Deze dromen nodigen je uit om stil te staan bij wat je misschien negeert in het dagelijks leven. Herinner je een droom die indruk op je heeft gemaakt. Sluit je ogen en haal de beelden terug. Hoe voelde het? Wat bleef hangen? Vraag jezelf: wat in mijn leven voelt nu hetzelfde als die droom?

Als ik een hele dag buiten heb gestaan om kerstbomen te verkopen, is er niets fijner dan een stevige warme maaltijd gevolgd door een lang warm bad. Om vervolgens met de open haard aan onder een deken op de bank te gaan zitten. En ja, dan heb ik zelfs nog zin om een kerstfilm te kijken. Als ik dan halverwege in slaap val door de warmte, is dat niet erg want ik weet al hoe het afloopt.

Overdag kan ik me al verheugen op dat moment van thuiskomen in de warmte.

Waar in huis kun je die warmte vinden? En hoe kun je die creëren voor jezelf?

Er wordt vaak gesproken over de verbinding met jezelf. Maar de verbinding met anderen is minstens zo belangrijk.

Ik ben introvert en heb alleen-tijd nodig om op te laden. Toch merk ik steeds weer hoe goed het doet om mensen op te zoeken, ook als ik er eerst tegenop zie. Samen sporten bijvoorbeeld vind ik veel fijner dan alleen. Verbinding is niet alleen praten of delen; het is ook samen iets doen.

Denk aan iemand met wie je je verbonden voelt. Of aan iemand bij wie die verbinding is verwaterd. Wat zou een klein gebaar zijn om contact te maken? Een bericht, een uitnodiging, een vraag. Je hoeft het niet meteen te doen, stel je het gewoon even voor. Wat zou er gebeuren als je dat echt deed?

Dankbaarheid is een groot woord. Ik heb altijd iets gehad tegen het idee van een ‘dankbaarheidsdagboek’. Alsof je jezelf moet dwingen om blij te zijn. Toch merk ik dat aandacht geven aan wat wel goed is, verschil maakt.

Ik noem het liever: mijn zegeningen tellen. Het klinkt luchtiger. Soms is dat iets groots: gezondheid, liefde. Maar net zo vaak iets kleins: de eerste sneeuwvlokken, een liedje op de radio, de geur van versgebakken cake, een praatje in de winkel. Dingen die je niet kunt plannen, maar die er gewoon zijn als je ze ziet.

Sta vandaag drie keer stil bij iets wat goed is. Benoem het voor jezelf, zonder het te analyseren. Alleen erkennen. Wat voel je op dat moment?

De winter nodigt uit tot rust, maar december lijkt soms een eindspurt vol verplichtingen: cadeaus, diners, borrels, werkdeadlines. Alsof rust pas mag als alles klaar is. Maar zo werkt het niet.

De natuur rust voor ze opnieuw groeit. Wij zijn niet anders. Als je jezelf geen rust gunt, raak je langzaam leeg. Rust is geen beloning; het is brandstof.

Plan vandaag een moment van nietsdoen. Vijf minuten is genoeg. Zet een timer, leg je telefoon weg. Wat gebeurt er als je echt niets hoeft?

Rituelen geven houvast. Ze maken van een gewoon moment iets bijzonders. Het hoeft niets groots te zijn: een warm bad na een lange dag, een kop thee in de middag, journalen voor het slapen gaan.

Als ik moe ben – wat vaak is in deze tijd = plof ik op de bank en scroll gedachteloos door mijn telefoon. Dat lijkt ontspanning, maar dat is het niet. Als ik in plaats daarvan een notitieboek pak en wat schrijf over mijn dag, geeft dat een heel ander gevoel. Of een avond alleen thuis, wat lekkers, dekentje erbij en een kerstfilm kijken (zonder gemopper van de rest). Kleine rituelen die passen bij de winter en me een warm gevoel geven.

Kijk eens naar je dag. Wanneer voel je je op je gemak, rustig, opgeladen? Maak van dat moment een klein ritueel. Iets wat je bewust herhaalt als zelfzorgmoment.

In vroeger tijden haalden mensen het groen naar binnen: sparrentakken, hulst. Tekens van leven, zelfs in de donkerste dagen. Een herinnering dat het licht zal terugkeren. Die symboliek vind ik mooi. Want ook in onszelf is er altijd ergens licht, al zie je het niet altijd meteen.

Hoop is als dat groene takje in de winter: klein, maar vol belofte. Soms moet je alleen even stilstaan om ze te kunnen zien.

Denk aan iets of iemand die jou hoop geeft. Iets wat je licht laat voelen, al is het maar een kort moment. Adem diep in en laat dat gevoel zich uitbreiden in je borstkas. Waar voel je het? Kun je er even bij blijven?

De dagen worden korter en het wordt vroeg donker. Dat kan gezellig zijn: kaarslicht, dekentje, kop thee. Maar soms voelt het ook zwaar. Minder energie, minder zin om iets te doen. En juist doordat het stiller wordt, komen gedachten en gevoelens naar boven die je liever niet hebt.

We weten allemaal dat licht en donker bij elkaar horen, dat we ook onze schaduwkant nodig hebben om te groeien. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Naar je sombere of angstige gedachten durven kijken vraagt moed. Toch zit daar vaak precies de ruimte die je zoekt.

Ga even zitten met jezelf, zonder afleiding. Laat een gedachte of gevoel toe dat je de laatste tijd liever wegduwde. Kijk ernaar alsof je naar een kind kijkt dat iets wil vertellen. Wat heeft het nodig? Wat zou je tegen jezelf kunnen zeggen?

Sinterklaas was voor mij altijd een magische tijd. We vierden Sinterklaas altijd met de hele familie bij opa en oma. Toen we klein waren kwam Sinterklaas altijd op bezoek. En dan zaten we met rode wangen te luistern wat de Sint over ons had vernomen en wat er in zijn grote boek stond. Pas jaren later kwam ik erachter dat het mijn oom en tante waren. Die verwondering vind ik zo mooi. Dat je zó gelooft dat je niet eens ziet dat het je oom is. En dat het niemand van de kinderen is opgevallen dat zij er niet waren. Een geweldige herinnering voor mij.

Misschien is dat nog steeds iets wat ik zoek deze maand: een vleugje kinderlijke verwondering.

Denk terug aan een decemberdag uit je kindertijd. Zie de kleuren, ruik de geuren, hoor de geluiden. Blijf even bij dat gevoel van verwondering. Wat gebeurt er als je dat weer even toelaat?