Volgende maand word ik 45 jaar. Mijn oma werd op haar 44e oma, omdat ik toen werd geboren. Veertiger zijn betekende: oud zijn. En als je oud bent, dan heeft het geen zin meer om nieuwe dingen te leren want je hebt nog maar beperkt de tijd.
Vooral dat gevoel, dat het te laat was, dat ik geen tijd meer had. Dat speelde mij lange tijd parten om niet de keuze te maken totaal iets anders te gaan doen. Ik moest het maar houden bij boeken schrijven. Dat had ik een keer gedaan, ging me goed af, dat kon ik wel volhouden. En bovendien had ik ook werk op de kwekerij, dat leek een prima combinatie.
Toen bedacht ik me hoe lang ik aan het werk was. Dat is nu 20 jaar. Toen bedacht ik me hoe lang ik nog mocht werken. Dat is misschien wel 25 jaar. Ik ben dus pas op de helft. En de vraag is: wat ga ik doen met de andere helft van mijn werkende leven?
Die vraag schept ruimte. Nu voelde het niet meer als te weinig tijd voor nog een studie en/of carrière switch. Het voelde ook niet alsof ik iets moest opgeven. Ik houd van schrijven en zal het altijd blijven doen, door het bloggen maar ook door het schrijven van boeken. Het brengt me plezier.
Het idee dat je een keer iets leert en dat je hele leven blijft doen, is best achterhaald. Als mens leren we constant, omdat het leven nu eenmaal aan verandering onderhevig is. En verandering biedt nieuwe kansen en mogelijkheden. Het biedt avontuur. Het zijn groeimomenten. Groeien betekent leren. En leren betekent groeien.
Ik sluit graag af met deze vraag van Mary Oliver. “Tell me, what is it you plan to do with your one wild and precious life?” Deze vraag kun je je op elk moment in je leven stellen.