In vroeger tijden haalden mensen het groen naar binnen: sparrentakken, hulst. Tekens van leven, zelfs in de donkerste dagen. Een herinnering dat het licht zal terugkeren. Die symboliek vind ik mooi. Want ook in onszelf is er altijd ergens licht, al zie je het niet altijd meteen.
Hoop is als dat groene takje in de winter: klein, maar vol belofte. Soms moet je alleen even stilstaan om ze te kunnen zien.
Denk aan iets of iemand die jou hoop geeft. Iets wat je licht laat voelen, al is het maar een kort moment. Adem diep in en laat dat gevoel zich uitbreiden in je borstkas. Waar voel je het? Kun je er even bij blijven?