De dagen worden korter en het wordt vroeg donker. Dat kan gezellig zijn: kaarslicht, dekentje, kop thee. Maar soms voelt het ook zwaar. Minder energie, minder zin om iets te doen. En juist doordat het stiller wordt, komen gedachten en gevoelens naar boven die je liever niet hebt.
We weten allemaal dat licht en donker bij elkaar horen, dat we ook onze schaduwkant nodig hebben om te groeien. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Naar je sombere of angstige gedachten durven kijken vraagt moed. Toch zit daar vaak precies de ruimte die je zoekt.
Ga even zitten met jezelf, zonder afleiding. Laat een gedachte of gevoel toe dat je de laatste tijd liever wegduwde. Kijk ernaar alsof je naar een kind kijkt dat iets wil vertellen. Wat heeft het nodig? Wat zou je tegen jezelf kunnen zeggen?