Sinterklaas was voor mij altijd een magische tijd. We vierden Sinterklaas altijd met de hele familie bij opa en oma. Toen we klein waren kwam Sinterklaas altijd op bezoek. En dan zaten we met rode wangen te luistern wat de Sint over ons had vernomen en wat er in zijn grote boek stond. Pas jaren later kwam ik erachter dat het mijn oom en tante waren. Die verwondering vind ik zo mooi. Dat je zó gelooft dat je niet eens ziet dat het je oom is. En dat het niemand van de kinderen is opgevallen dat zij er niet waren. Een geweldige herinnering voor mij.
Misschien is dat nog steeds iets wat ik zoek deze maand: een vleugje kinderlijke verwondering.
Denk terug aan een decemberdag uit je kindertijd. Zie de kleuren, ruik de geuren, hoor de geluiden. Blijf even bij dat gevoel van verwondering. Wat gebeurt er als je dat weer even toelaat?