In de winter lijkt alles stil. De bomen kaal, het land leeg, de lucht grijs en donker. Maar onder de grond gebeurt van alles. Zaden wachten, knoppen worden gevormd. De natuur rust niet uit, ze bereidt zich voor.
Soms herken ik dat in mezelf. Er zijn periodes waarin ik niet zichtbaar groei, maar waarin van binnen iets in beweging komt. Dat is het fijne aan deze tijd: je mag naar binnen keren en voelen wat er wil groeien, zonder dat het al zichtbaar hoeft te zijn.
Ga vandaag even naar buiten, al is het maar vijf minuten. Kijk om je heen alsof je de wereld voor het eerst ziet. Wat valt je op? De geur, de kou, de stilte? Wat leeft er in jou dat nog niet zichtbaar is, maar al wel aanwezig?