De agenda was vol. Sociale activiteiten die ik allemaal leuk vond. Daarbovenop kwamen werkprojecten. En ook school en sport stonden weer op de planning na de vakantie.
Toen ik mijn agenda bekeek, wist ik het al: te veel. Afzeggen kan altijd. Maar de bruiloft van je zus niet. Het evenement waar je een halfjaar naartoe hebt gewerkt ook niet. Een beginnende keelpijn onderdrukte ik met paracetamol. Toen het allemaal achter de rug was, stond mijn lichaam op de rem.
En voor de verandering luisterde ik daarna. Ik nam een dag vrij. Deed alleen het hoognodige en verder niets. In de ochtend voelde ik me nog belabberd, maar in de middag knapte ik wat op.
Ik weet dat sociale activiteiten me veel energie kosten. Meestal houd ik er rekening mee en probeer wat rustige dagen voor mezelf in te plannen. Zoals nu. Dat schrijf ik makkelijk op, maar het is moeilijk om het ook daadwerkelijk te doen.
Als ik de hele dag thuis ben geweest, voelt het alsof ik iets had moeten doen. Sporten. Schoonmaken. Administratie. Altijd nuttig moeten zijn. Maar soms heeft je lichaam gewoon een hersteldag nodig. Mijn Garmin-horloge zegt: volledig hersteld, hoge training readiness. Ik weet wel beter.
Wat ook lang meespeelde was dat ik het toch ergens zwak vond van mezelf. Ik zie mensen om me heen die het allemaal wel volhouden en nog leuk vinden ook. Wat is er mis met mij?
Inmiddels weet ik dat er niets mis is met mij. Sociale activiteiten kosten mij meestal energie, zelfs als ik ze heel leuk vind en met leuke mensen ben. Zelfs dan loopt mijn batterij leeg. En moet weer opladen.
Gelukkig staan er de komende maanden nog steeds leuke dingen op de planning, maar wat meer gespreid. Dat houd ik zo.