Inspiratie komt met golven. Soms schrijf ik dagen achter elkaar. Soms komt er niets. Zoals nu.
Het heeft vaak te maken met hoe ik me voel. Als ik overloop van energie, enthousiast ben, naar buiten gericht, dan stroomt het. Nu zit ik meer in mijn schulp. Weinig energie, weinig zin, weinig te delen. Dus dacht ik: dan schrijf ik daar maar over.
Het eerste wat gebeurt als ik me zo voel, is verzet. Ik verbied mezelf te klagen over de korte dagen en de moeheid. Dat houd ik meestal niet lang vol. Daarna geef ik me over. Zoals afgelopen zaterdag: hele middag op de bank, bak chips, eerste kerstfilm. Heerlijk. Maar daar moet ik niet in blijven hangen. Van stilzitten stijgt mijn energiepeil uiteindelijk niet.
Wat helpt, is toegeven aan de moeheid en iets doen wat me uiteindelijk oplaadt. Al is het maar klein. Zo ga ik vaak naar de sportschool als de kinderen schaatsen. Daar heb ik nooit zin in. Ik sport liever buiten. En omdat ik me moe voel, denk ik geen energie te hebben voor sport. Zodra ik op de loopband sta, oortjes in, podcast aan, rustig tempo, merk ik dat mijn stemming verandert. Ik word vrolijker.
Als ik thuiskom, is de moeheid veranderd in een voldaan gevoel. En ja, om tien uur zit ik alweer te knikkebollen. Maar dan ga ik gewoon naar bed. En slaap, voor de verandering, een hele nacht door.