De eerste storm. IJsbaan weer open. Herfst is begonnen. De zomer is nu echt voorbij. De heimwee ernaar ook.
In de herfstmaanden begint het kerstbomenseizoen: altijd druk, altijd een beetje stress. Dit jaar valt het mee. Ik kijk er naar uit om tijdens de korte dagen vaak buiten te zijn en lekker bezig. Niet te veel in het hoofd, maar praktisch werk. Dat geeft altijd een lekker voldaan gevoel.
Daarnaast studeer ik nog steeds psychologie — in een slakketempo. Waar ik vorig jaar nog vol enthousiasme begon, merkte ik al snel hoe veel tijd het opslokte. En hoe het ook stress gaf.
Toen zei ik tegen mezelf: ik heb al een master. Ik hoef me voor niemand te bewijzen. Ik doe dit omdat ik het leuk vind. Maak dan ook plezier.
Dat ging ik doen: een vak per keer, maximaal een dag per week studeren, zodat er tijd overbleef voor werk en andere dingen. Dat beviel me. Ik merkte dat de stress voor een tentamen er nog wel was, maar ik lag er niet meer wakker van.
De lat gewoon wat lager leggen, is simpel gezegd maar moeilijker gedaan. Ik houd ervan om het maximale uit mezelf te halen. Dat doe ik met studeren, met werk en met sport.
Zo raakte ik met hardlopen geblesseerd. Normaal blijf ik dan maanden tobben en toch hardlopen. Nu niet, na drie weken zelf proberen kwam ik erachter dat de blessure toch niet vanzelf wegging met mijn aanpak. Dus ging ik naar de fysio. En na drie sessies is de blessure nu weg en kan ik weer hardlopen op zondag. Ik neem meer ruimte voor herstel.
Dan maar twee keer per week lopen in plaats van drie keer. Of een keer wandelen in plaats van hardlopen.
Stap voor stap, soms een stapje terug. Ambitie hebben en weten dat het al goed genoeg is. Tevreden zijn met wat er is. Het lukt vaker. En dat is fijn.
