Ik druk op ‘Save’. Het bestand is af. Mijn leidinggevende opent, klikt, zwijgt. Wenkbrauw omhoog. Natuurlijk: een fout.
Op de data-afdeling van het marktonderzoeksbureau werd ik niet bepaald aangesproken op mijn talent. Uren tuurde ik naar Excel, hopend dat formules bleven staan, terwijl in mijn buik een onrustig gevoel woedde. Snel verveeld, honger naar uitdaging, een hekel aan routine. Nu kan ik het zo benoemen. Toen nog niet.
Ik schoof richting marketing. Presentaties maken, nieuwe producten bedenken, een merkidentiteit lanceren en bovenal: schrijven. Veel meer passend bij mij. Toch bleef dat onrustige gevoel. Als ik het kunstje doorhad, zocht ik weer iets nieuws. Typisch multipotentialite, zei ik dan. Het label gaf even rust.
Maar te veel afwisseling maakt me ook onrustig. Blijkbaar is er een plafond aan hoeveel prikkels ik prettig vind.
De rode draad? Verhalen. Mijn eigen verhalen. Verhalen in bedrijven. Waarom doen mensen wat ze doen? Wat heeft ze gevormd? Welke talenten kunnen tot bloei komen? De antwoorden hoor je als je echt luistert.
Misschien heb ik het al gevonden. Niet een baan die alles is, maar een bron die overal onder ligt: verhalen verzamelen en schrijven. Dat is de rode draad.
