Ik heb een haat-liefdeverhouding met schrijven. Er zijn periodes waarin ik me serieus afvraag waarom ik in vredesnaam ooit mijn levensverhaal heb opgeschreven. In romanvorm, dat wel. Maar toch: waarom moest dat verhaal naar buiten? En waarom via míj?
Dan zijn er weer momenten dat ik er trots op ben. Dat ik denk: ik zou dit vaker moeten doen. Waarom doe ik dat eigenlijk niet? Wat houdt me tegen?
Misschien komt het omdat ik me soms afvraag wat mijn echte motivatie is. Wil ik schrijfster zijn en mezelf op een bepaalde manier bewijzen? Erkenning krijgen? Gezien worden? Zit daar nog dat kleine meisje in mij dat roept: zien jullie mij nu eindelijk, horen jullie wat ik te zeggen heb?
Misschien probeer ik iets te compenseren. Voor al die keren dat ik mijn woorden heb ingeslikt. Omdat ik ze niet durfde uitspreken. Of omdat ik het wel durfde, maar ze me genadeloos werden afgestraft. Is het dat?
Wanneer ik geen behoefte heb om iets te delen
Het valt me op: als ik goed in mijn vel zit, lekker druk ben met werk (maar niet te druk), aan het sporten ben zodat ik m’n energie kwijt kan, een goed boek aan het lezen ben waarover ik graag met anderen praat — dan voel ik veel minder de behoefte om iets te delen. Zeker niet op sociale media. Dan denk ik: misschien hoeft niet iedereen altijd alles te weten. Misschien is het oké als ik dit gewoon voor mezelf houd.
Dan neem ik me voor om alleen nog maar kennis te delen, met hier en daar iets persoonlijks. Want ja, daar gaat het uiteindelijk om: wat de lezer ermee kan. Maar na een tijdje voelt ook dat weer hol. Leeg. Want voor kennis — of moet ik zeggen: informatie — hebben we boeken. Of tegenwoordig ChatGPT. Daar heb je mij niet voor nodig.
Wat mij drijft, is het benoemen van wat vaak niet uitgesproken wordt. En om dat te doen, moet ik altijd weer over een drempel. En daar heb ik niet altijd zin in. Sommige dingen wil ik echt voor mezelf houden. Andere dingen wil ik uiteindelijk wel delen, maar dat vind ik dan toch eng. Soms houd ik het dan wat vlak. Of beter gezegd: braaf. Terwijl ik eigenlijk helemaal niet zo braaf bén. Diep vanbinnen dan, hè.
Kwetsbaarheid als marketingtool
Ik weet wel dat ik niet alles hoef te delen. Maar juist het persoonlijke, het kwetsbare, dat raakt me als lezer het meest. Alsof ik iemands dagboek lees. De plek waar iemand helemaal eerlijk is naar zichzelf en al helemaal niets hoog hoeft te houden.
Maar kwetsbaarheid lijkt tegenwoordig ook een marketingmiddel. Want emotie werkt. Die emotie wordt dan iets wat je wilt halen bij de lezer. Je hebt iets nódig van de lezer — applaus, een schouderklopje, een compliment. En dat voel je vaak ook als je zo’n verhaal leest. Het schuurt. Het klopt niet helemaal. Het is niet zuiver.
Soms is het zelfs bedoeld om iets te verkopen. Je kent ze wel: die verhalen van ‘ik zat helemaal aan de grond en toen ontdekte ik deze wonderformule/pil/methode en nu ben ik rijker dan ooit en drie keer raden, dat ga ik jou nu leren’.
Wat schrijven voor mij echt is
Toen ik nog schreef om online trainingen te verkopen, voelde dat vaak niet kloppend. Ik kon mezelf er niet in kwijt. Want schrijven is voor mij geen truc. Het is een verlangen. Een vorm van expressie. Zoals een kunstenaar die een schilderij maakt omdat het eruit moet. En ja, daarna mag iemand bepalen of het aan de muur komt te hangen. Of in mijn geval: of mijn boek in de kast belandt. Maar het begint vanbinnen.
Dat wil niet zeggen dat ik schrijven nooit inzet met een doel. Ik schrijf ook social media-posts voor onze kerstbomenkwekerij. Niet omdat ik mijn diepere gedachten over kerstbomen wil delen, maar omdat ik wil laten zien hoe leuk het is om een kerstboom bij ons te kopen. En daar verdienen wij dan geld aan. Niets mis mee.
In mijn freelance werk als gebiedsmarketeer maak ik ook content. Om te laten zien hoe mooi een gebied is, wat er allemaal te doen is. Eigenlijk om het gebied te verkopen aan de potentiële bezoeker. En ook dat doe ik met liefde en plezier.
Maar dat andere schrijven… dat komt van een andere plek. Een plek waar ik mezelf leer kennen door de woorden op papier. Door dingen die me opvallen, vragen oproepen, toe te vertrouwen aan de bladzijde. En er dan een weg in vinden. Dingen die jij je als lezer misschien ook afvraagt of ervaart.
Niet kiezen, maar alles zijn
Ik denk dat ik te lang in ‘of het een, of het ander’ heb gedacht. Alsof ik maar één deel van mijn persoonlijkheid mocht zijn en de andere delen verborgen moesten blijven. Ik dacht altijd dat ouder worden zou betekenen dat één deel het echte deel zou blijken te zijn. Dat ik dan kon kiezen. En dat alle andere delen zouden wegvallen en ik zou begrijpen waarom ik ze ooit nodig had en nu niet meer.
Maar ik begrijp nu dat ouder worden juist betekent dat je alles mee mag nemen. Niet kiezen. Maar alles zijn.
Degene die graag veel sport én ook geniet van een luie strandvakantie. Degene die verhalen deelt én dingen voor zichzelf houdt.
Misschien is dat het echte schrijven. Als je iets te zeggen hebt: schrijven. En als dat er even niet is: zwijgen. En allebei mag.
Ik ben benieuwd: herken jij dit? Deel het gerust in een reactie hieronder.