De gang vol schoenen. Broodtrommels op tafel. Het ochtendnieuws op de achtergrond. In mijn hoofd loop ik de week alvast door. Mijn horloge adviseert een ontspanningsoefening: stress hoog.
Als ik even later aan mijn bureau deze nieuwsbrief typ, lees ik deze spreuk van Omdenken: ‘Als je moe bent komt dat niet omdat je te veel doet, maar omdat je te weinig doet waar je energie van krijgt.’ Ik schreef het eerder op en vergat het precies op de momenten dat het nodig was.
Jarenlang sportte ik vijf keer per week. Voor sommigen is dat buitensporig; voor mij was het normaal. Later werd het twee keer (soms drie). “Geen tijd,” zei ik. Meestal betekent dat: geen prioriteit. En wat dan voorrang krijgt, is zelden wat energie geeft.
Nu sport ik weer vijf dagen, soms zes. Dat voelt goed. Mijn dochter is hetzelfde als ik: graag vaak. Mijn zoon juist niet; vijf keer per week is voor hem veel te veel. Conclusie: ritme is persoonlijk. Maar zo zien we het vaak niet. Kijk naar werk. Een fulltime werkweek is veertig uur, dat is de norm. Voor de een is dat weinig en voor de ander is het veel.
Nu alles na de zomer weer in het gareel valt, knelt het. Ik wil veel en het idee van te weinig tijd geeft druk. Mijn eerste reflex is alles in een planning proppen. Blijft het zeurende buikgevoel? Dan weet ik: prioriteiten. Wat wel, en vooral wat niet.
Een prioriteit voor september is schrijven. Ik begin er nu drie ochtenden per week mijn dag mee.
Fijne opstart na de zomer. Op naar wat voor je ligt.
