De wereld volgens Eva — zo heette mijn allereerste blog. Ik geloof dat ik er drie berichten op heb geplaatst. Ik heb de blog niet meer terug kunnen vinden. Geïnspireerd door Carrie Bradshaw (Sex and the City) begon ik eraan toen ik werkte als marketingmanager. Ik voelde de drang om te schrijven over mijn verwonderingen en vooral ook mijn overpeinzingen.
Dat schrijven deed ik trouwens al sinds mijn communiefeest. Ik kreeg toen van de buren een dagboek cadeau en vanaf dat moment ben ik nooit meer gestopt. De wereld volgens Eva was slechts het begin.
Al vrij snel had ik geen behoefte meer aan een pseudoniem. Na de geboorte van mijn eerste kind begon ik met de blog Mama in spagaat. Ik schreef over de worsteling tussen werk en moederschap. Het zoeken naar balans. Hoewel ik er veel over geschreven had, heb ik die balans niet gevonden. Het enige wat echt hielp was simpelweg accepteren dat mijn leven niet meer zo zou worden als het was. En dat ik tien maanden na de bevalling weer in mijn oude spijkerbroek paste. Alsof ik iets van mijn oude zelf terug had.
Inmiddels weet ik: balans is geen eindpunt. Geen status die je bereikt en dan voor altijd vasthoudt. Misschien leek het zo, voor ik kinderen kreeg, maar de waarheid is dat balans voortdurend aanpassen betekent.
Zoals je lichaam werkt, denk ik weleens. Je temperatuur moet rond de 37 graden blijven. Je hartslag heeft een ritme. Je lijf zoekt voortdurend naar evenwicht — homeostase. Misschien is dat het: dat je zoekt naar jouw persoonlijke randvoorwaarden. Binnen welke range van waarden voel ik me prettig? En wat is daarvoor nodig?
Toch mocht schrijven op een gegeven moment niet meer ‘gewoon’ schrijven zijn. Mijn innerlijke marketeer vond dat er een verdienmodel aan moest hangen. En veel mensen vroegen dat ook. Wat ga je ermee doen? Wat wil je ermee?
Ik vond het rare vragen. Ik wil gewoon schrijven. Delen wat me bezighoudt. Maar blijkbaar moest het nut hebben. Het moest ergens toe leiden. Liefst met geld.
Dus dook ik in de wereld van online ondernemen. En wie ooit een kijkje in die wereld heeft genomen weet dat het is als een kind in een snoepwinkel. Magisch. Opwindend. Alsof alles binnen handbereik ligt en je nooit buikpijn krijgt van te veel.
Mama in spagaat werd Fabulous Business Mom. Ik gaf trainingen over startend ondernemerschap en marketing. Daar kon ik een deel van mijn creatieve energie in kwijt, maar het was toch anders.
Elke blog die ik schreef stond ineens in dienst van de verkoop. En daar is niets mis mee, maar het liet mijn hart niet sneller kloppen.
Uiteindelijk keerde ik alles de rug toe. Ik wilde een boek schrijven.
En schrijven… voelde weer als vanouds. Het hoefde niet nuttig te zijn. Niet slim of strategisch. Het mocht weer over mij gaan, over wat me raakte.
Ik schreef om mijn hart te laten spreken.
Het gaf me een diep gevoel van voldoening. Ik wist: dit is wat ik altijd al zocht. Schrijven zou ik altijd blijven doen. Al zou ik er nooit een cent voor krijgen.
Net zoals sporten mijn lijf in beweging houdt, houdt schrijven mijn geest in beweging.
En toch trapte weer in dezelfde valkuil. Ik mocht alleen schrijven als ik er mijn werk van kon maken. Dus werd schrijven opnieuw een bron van inkomsten. En dit keer speelde er nóg iets mee: ik vond eigenlijk ook dat mijn werk financieel gewaardeerd mocht worden.
Geld als vorm van erkenning.
En eerlijk? Ik voelde ook teleurstelling. Ik was geen grote schrijfster geworden. Niet iemand die elk jaar een nieuw boek uitbrengt en verder met rust wordt gelaten. Dus was ik niet goed genoeg? Of had ik mijn marketing niet goed gedaan?
Het duurde jaren voordat ik weer begon aan een tweede boek.
Ik schreef nog wel — maar de teleurstelling bleef. Wie denk jij dat je bent?
Dus stond mijn schrijven weer in dienst van een verdienmodel. Inmiddels had ik een schrijfcommunity opgezet waarin ik anderen hielp met hun levensverhaal en met intuïtief schrijven. De community was succesvol. Ik heb het twee jaar met plezier gedaan. Het was een eer om te mogen luisteren. Om deelgenoot te zijn van iemands verhaal. Het raakte me. Het vervulde iets in mij.
Maar het was een afgeleide van wat ik zelf echt wilde.
Ik zei het weleens tegen de groep: ik ben galeriehoudster geworden, terwijl ik eigenlijk kunstenaar ben. En galeriehoudster zijn kan ik goed. Maar kunstenaar zijn is moeilijk.
Want dan komt weer die stem: Wie ben jij eigenlijk?
Precies met dat stuk had ik anderen jarenlang geholpen.
Uiteindelijk stopte ik met het hele online ondernemen. Het was een wereld waarin ik me niet thuis voelde.
Ik opende een Substack-account. Onder mijn eigen naam. Met als titel: Labyrint.
We lopen allemaal een labyrint. We weten niet waar we uitkomen. We nemen een draad mee als houvast, maar onderweg komen we onze demonen tegen. Soms slaan we een verkeerde weg in. Dan keren we om. Kijken opnieuw.
Ik heb lang gezocht naar hokjes. Naar de juiste naam. De juiste functie. Maar ik ben gewoon een meisje dat graag schrijft. En dat is precies wat ik hier ga doen.
Waar het me brengt? Geen idee. Maar ik volg de draad.