Er is iets dat me tegenhoudt. Mijn tweede boek is bijna klaar. Ik moet het nog redigeren. Toch schuif ik het steeds voor me uit.
Het publiceren van mijn eerste boek Moederwond was een meisjesdroom die uitkwam. En tegelijk ook kwetsbaar. Ik legde een familiegeschiedenis bloot die ook verborgen had kunnen blijven.
Ik was degene die besloot dat het naar buiten moest. Daar sta ik nog steeds achter. Maar ik weet ook dat het mensen pijn heeft gedaan. Sommige dingen wil je liever verborgen houden.
Afgelopen week kreeg ik een app van een goede vriendin. Moederwond lag op tafel in de bibliotheek in Goirle bij het thema ‘verboden boeken krijgen een stem’. Zo voelde het: ik had iets gedaan wat niet mag, wat je niet doet.
Deze verhalen werden altijd binnenskamers gehouden. Juist deze verhalen zijn nodig om taboes te doorbreken. Of zoals ik op de eerste pagina schreef: om wonden het licht te laten zien. Want licht heelt, pleisters niet. Pleisters dekken af voor meer schade. Alleen als de pleister eraf gaat, kan het licht zijn werk doen.
Het raakte me. Niet als schouderklopje of compliment, maar een dieper gevoel van betekenis. Onderdeel zijn van een beweging. Stem mogen geven aan wat niet gezegd mocht worden. Samen met velen die hetzelfde hebben gedaan.
Als ik dit gevoel vasthoud, wordt het tweede boek vanzelf prioriteit. Maar eerst nog wat kerstbomen verkopen.
