Vandaag heb ik overdag een dutje gedaan, een half uur geslapen. Het voelt bijna beschamend om op te schrijven. Want overdag slapen was echt taboe voor mij. Toch gedaan, daarna opgeknapt en in de avond energie om deze blog te schrijven.
Altijd maar doorgaan zonder rustmomenten, dat was normaal van mij. Rust was iets dat je moest verdienen na hard werken.
Wat ik nu zie is dat het tegenovergestelde gebeurt. Rust is de norm. Vooral niet te hard of te veel werken. Als ik op een zomerse dag langs de terrassen fiets, zitten ze vol. Eerste reactie: werkt er dan niemand meer? Blijkbaar heeft niemand meer zin in een werkweek van 40 uur. Er moet ruimte zijn voor ontspanning, zelfs op dinsdagmiddag.
Zo dacht ik ook. Dus probeerde te mediteren. Ik werd er mogelijk nog stressvoller van dan ik al was. En ik geloof meteen dat het werkt om te ontspannen, dat je er rustig van wordt en je stress verlaagt. Zelfs wetenschappelijk bewezen. Voor mij werkt het niet.
Bovendien zat ik hele dagen op de bank tot rust te komen, wat betekende dat ik me stierlijk verveelde. Geen zin had in het werk dat ik wel moest doen. Te veel rust zorgde voor onderprikkeling.
Toen ik het mediteren voor het wielrennen verruilde, ging het beter. In mijn eentje een rondje wielrennen, dat voelt als mediteren voor mij. En ik weet dat het niet hetzelfde is. Maar het effect ervan is voor mij wel hetzelfde: rust in mijn hoofd, een moment om alleen te zijn en piekergedachten los te laten.
Wat ook hielp was om toe te geven aan mijn behoefte aan afwisseling in mijn werk. Hoe leuk ik iets in het begin ook vind, uiteindelijk wordt het saai. Ik houd van meerdere dingen en van doen en van denken. Daarna voelde ik me energieker, weer geprikkeld en uitgedaagd.
Wat ook helpt voor mij is meerdere rustmomenten plannen op een dag. Even achter de laptop uit en een rondje lopen met de hond of op de fiets een boodschap halen. Ik was gewend om ‘s ochtends meteen aan te gaan en dat vol te houden tot ongeveer 20.00 uur. Daarna kon ik niet veel meer dan op de bank zitten. Dat was dan ook echt nodig. Nu geef ik toe aan moeheid overdag.
Uiteindelijk liever moe van wat er voor mij toe doet.