‘Je leven schrijven,’ het boek van Julia Cameron dat precies beschreef wat voor mij het leven als schrijver inhield. Schrijvend aan haar bureau keek ze uit over de landerijen. Aan haar keukentafel gaf ze schrijversworkshop met zelfgebakken bosbessentaart. Mijn hart verwarmde: dit was het leven waar ik van droomde.
Nu zit ik in mijn schrijverskamer aan mijn oude meisjesbureau waaraan ik als kind in mijn dagboek schreef. Er staan twee fauteuils in de kamer met uitzicht over de landerijen. In deze kamer krijg ik hetzelfde warme gevoel als bij het lezen van het boek van Julia Cameron.
Dit zou thuis moeten zijn. Maar telkens als ik aanschoof aan mijn toch iets te kleine bureautje, zei een stem: wie zit er nu op jouw verhalen te wachten?
Het liefst schrijf ik alsof je meeleest in mijn dagboek. Maar zodra ik dat doe, voelt het alsof ik een drempel over moet. Soms zelfs een berg. Dat stemmetje zegt: dit is niet genoeg. Er moet een tip in, een les, een stappenplan.
Terwijl mijn verlangen is om te schrijven wat mij bezighoudt. Dat je herkenning vindt in mijn verhaal, zonder dat ik je de les lees of een stappenplan aanreik dat je morgen weer vergeten bent.
Ik denk aan de bestseller van Julia Cameron: ‘The artist way’. Een boek met een stappenplan, niet mijn favoriet. Ik houd van een verhaal lezen en daar herkenning in vinden.
Ik schuif mijn stoel aan en schrijf wat me bezighoud. Ik volg het warme gevoel van thuiskomen.
