Gwyneth Leermakers

Het einde van het jaar komt in zicht. Ik merk dat ik vanzelf terugdenk aan alles wat voorbij is. Wat wil ik meenemen, wat mag achterblijven? Loslaten klinkt vaak als iets groots, maar het begint klein. Een gedachte die je niet meer voedt. Een stemmetje dat zegt dat je beter of anders moet zijn dan […]

In december zijn we druk met zorgen voor anderen. We plannen, regelen, inkopen doen. Maar wat heb jij zelf eigenlijk nodig? Niet volgend jaar, maar nu. Soms is het iets eenvoudigs: even naar buiten gaan, vroeg naar bed om bij te slapen, een uurtje eerder stoppen met werken. Soms iets groters: erkenning, richting, het gevoel

Soms blijft een droom hangen, alsof hij iets wil zeggen. Je hoeft niet alles tot in detail te analyseren. Kijk gewoon met open blik wat van je droom blijft hangen. Een bepaald beeld, een gevoel, een ontmoeting. Deze dromen nodigen je uit om stil te staan bij wat je misschien negeert in het dagelijks leven.

Als ik een hele dag buiten heb gestaan om kerstbomen te verkopen, is er niets fijner dan een stevige warme maaltijd gevolgd door een lang warm bad. Om vervolgens met de open haard aan onder een deken op de bank te gaan zitten. En ja, dan heb ik zelfs nog zin om een kerstfilm te

Er wordt vaak gesproken over de verbinding met jezelf. Maar de verbinding met anderen is minstens zo belangrijk. Ik ben introvert en heb alleen-tijd nodig om op te laden. Toch merk ik steeds weer hoe goed het doet om mensen op te zoeken, ook als ik er eerst tegenop zie. Samen sporten bijvoorbeeld vind ik

Dankbaarheid is een groot woord. Ik heb altijd iets gehad tegen het idee van een ‘dankbaarheidsdagboek’. Alsof je jezelf moet dwingen om blij te zijn. Toch merk ik dat aandacht geven aan wat wel goed is, verschil maakt. Ik noem het liever: mijn zegeningen tellen. Het klinkt luchtiger. Soms is dat iets groots: gezondheid, liefde.

De winter nodigt uit tot rust, maar december lijkt soms een eindspurt vol verplichtingen: cadeaus, diners, borrels, werkdeadlines. Alsof rust pas mag als alles klaar is. Maar zo werkt het niet. De natuur rust voor ze opnieuw groeit. Wij zijn niet anders. Als je jezelf geen rust gunt, raak je langzaam leeg. Rust is geen

Rituelen geven houvast. Ze maken van een gewoon moment iets bijzonders. Het hoeft niets groots te zijn: een warm bad na een lange dag, een kop thee in de middag, journalen voor het slapen gaan. Als ik moe ben – wat vaak is in deze tijd = plof ik op de bank en scroll gedachteloos

In vroeger tijden haalden mensen het groen naar binnen: sparrentakken, hulst. Tekens van leven, zelfs in de donkerste dagen. Een herinnering dat het licht zal terugkeren. Die symboliek vind ik mooi. Want ook in onszelf is er altijd ergens licht, al zie je het niet altijd meteen. Hoop is als dat groene takje in de