Labyrint
Voor wie wil floreren – maar niet ten koste van wat er écht toe doet. Over mentaal welzijn, keuzes die kloppen en de kracht van betekenisvol leven en werken.
Jaaroverzicht 2016 – deel 1
Vorig jaar maakte ik voor het eerst een jaaroverzicht. Het is me goed bevallen om op deze manier terug te kijken. Dit jaar houd ik het op twee delen (deel 1, deel 2).
Nadat ik 2015 had afgesloten zonder concreet plan, bleef er maar 1 ding over wat ik graag wilde doen. En dat was het schrijven van een boek. Het lukte me steeds beter om echt mezelf te zijn.
De eerste helft van het jaar stond voornamelijk in het teken van schrijven. En het was een hele kluif. Niet om er aan te beginnen. Dat deed ik veilig aan mijn bureau, achter een gesloten deur. Het was moeilijk om er voor uit te komen. Alsof ik me schaamde. Eigenlijk niet alsof, dat deed ik ook. Ik schaamde me dat ik geen mooi kantoor meer huurde. Dat ik geen nieuwe marketingprojecten meer aannam. Dat ik nauwelijks inkomen had. Dat ik deze kans gekregen had. Alsof ik het niet verdiend had. Alsof ik iets deed wat niet mocht. De vraag ‘Wat doe jij nu eigenlijk?’ probeerde ik altijd te vermijden, wat natuurlijk niet lukte.
Achter mijn computer verdwenen deze gevoelens al snel. Ik zat op mijn plek. Dit was mijn thuis. Hier hoorde ik. Het schrijven ging me verbazingwekkend goed af. Ik had geen motivatieproblemen. Ik zat niet naar een witte pagina te staren. Ik typte gewoon elke dag en het verhaal ontstond.
Het leek erop alsof ik definitief afscheid had genomen van het beeld dat ik van mezelf had. Dat bleek toch niet helemaal het geval. Een carrière maken in het bedrijfsleven, bleef me achtervolgen. Zelfs toen ik dacht dat ik het helemaal achter me had gelaten.
Ik was gewend om snel in iets nieuws te duiken, dan hoefde ik de pijn en het verdriet van het oude niet te ondergaan. Maar ik kon er niet aan ontsnappen. De pijn moest verwerkt worden. En rouwen hoort daarbij.
Mijn leven ging een andere kant op. Ik was alleen vergeten mee te gaan.
Plannen en moodboard maken voor 2017
Jaar in jaar uit bedacht ik in december wat ik het volgende jaar zou gaan ondernemen. Ik had het helemaal uitgedacht. Het jaar stond min of meer al vast. In mijn hoofd tenminste.
Vorig jaar was het anders. Ik besloot eens te doen wat ik nooit deed. Ik maakte geen plannen. Ik liet dingen gebeuren. Ik vond dat heel eng, want zou er dan wel iets uit mijn handen komen? Zo begon ik in januari van dit jaar met het schrijven aan mijn eerste boek. Ik had tijd ingepland in mijn agenda om te schrijven. Dat was het enige plan wat ik had gemaakt. Ik wist niet eens waar mijn boek over ging, of het een roman zou worden of een informatief boek. Alles lag open. Ik begon gewoon.
En omdat er geen vastomlijnd plan lag, ontvouwde het verhaal zich als vanzelf. Het enige wat ik hoefde te doen, was te blijven schrijven. Ik liet mijn verwachtingen los en liet dingen gebeuren. Ik probeerde het verhaal niet te controleren of te bedenken. Het verhaal vertelde zichzelf. Tot mijn verbazing had ik helemaal geen deadline nodig. Ook zonder harde afspraken, vastomlijnde plannen, kon ik een project tot een goed einde brengen.
Dat wilde ik vaker zo doen. Dingen laten ontstaan, vanuit mezelf. Gedreven door innerlijke kracht. Ook dit jaar wilde ik geen plannen maken voor 2017, toch heb ik niet alles overboord gegooid wat plannen maken betreft. Er is een ding wat ik heb behouden. Dat is het maken van een moodboard. In november heb ik een paar dagen gepland om mijn moodboard voor 2017 te maken.
Zo’n dag ziet er als volgt uit. Eerst ga ik naar buiten. Ik ga wandelen en probeer dat zo bewust mogelijk te doen. Mijn voeten op de aarde voelen, de wind door mijn haar en de kou op mijn gezicht. Eenmaal thuis, haal ik een stapel tijdschriften te voorschijn en ga knippen. Alles wat me aanspreekt, kleuren, woorden, teksten, foto’s knip ik uit. Ik verzamel alles in een mapje en leg het weg.
Op een andere dag haalde ik het mapje te voorschijn. Ook weer aan het begin van de dag. Ik legde alle plaatjes op de eettafel en maakte intuïtief een selectie. Ik plakte ze op een stuk karton en klaar was mijn moodboard voor 2017. Het krijgt een prominente plaats op mijn bureau zodat ik elke dag zie wat belangrijk voor me is.
Inmiddels heb ik drie moodboards gemaakt en vind ik het leuk om terug te kijken. Ik zie duidelijk de thema’s terug die dat betreffende jaar voor mij speelde. En het helpt me om steeds dichterbij de essentie te komen. De essentie van wie ik ben.
Wil je ook een moodboard maken voor 2017? Zo pak je het aan.
- Verzamel tijdschriften, kranten, huis-aan-huisbladen, folders.
- Plan een paar dagdelen vrij in je agenda.
- Ga voordat je begint iets doen wat je rust brengt.
- Begin met knippen. Doe het intuïtief. Denk er niet over na.
- Verzamel al je knipsels in een mapje en berg het op.
- Op een andere dag leg je alle knipsels op een grote tafel.
- Maak intuïtief een keuze.
- Plak ze op een groot stuk karton.
- Zet het op een plek in je huis (of kantoor) waar je dagelijks komt.
Succes!
Wat is het moderne leven?
Torens vol met spiegels. Als het donker wordt, geven de vakjes licht. En dan gaan ze een voor een uit.
Wat doen we eigenlijk achter zo’n vakje? We zitten aan een bureau achter een scherm. We bellen. We vergaderen. We lopen heen en weer met stapels papier in onze handen. En als het licht uitgaat, gaan we achter elkaar in een hele lange rij staan. Soms kijken we elkaar aan, maar vaak zijn we in gedachten verzonken. Oneindig ver weg. We lijken wel machines.
Wij zijn toch geen machines? Is dit dan wat mensen doen? Wij doen het. Maar niet iedereen doet het. In de film ‘Down to Earth’ zag ik mensen in het bos lopen op zoek naar voedsel. Ik zag kinderen over het strand achter een bal aan rennen. Ik zie mensen lachen, praten, dansen.
Ik zie mezelf slepen met kerstbomen. Het land af, de aanhanger op en lossen bij een verkooppunt. Ik zie mensen lachen. Ik zie mensen praten. En als ik de zon onder zie gaan, spring ik op mijn fiets. En rijd ik naar huis. Daar doe ik het licht aan. En is er een kindje dat wil dansen met mama.
We hoeven niet achter een vakje te gaan zitten als wij dat niet willen. We hoeven niet te doen wat anderen doen. We mogen kiezen.
Uitstelgedrag – waarom doen we dat toch?
Een veel te lange tijd geleden nam Linda van de fotofabriek contact met me op. Ze deed me een samenwerkingsvoorstel. Ik mocht voor een bepaald bedrag een fotoboek maken en zou er na afloop een blog over schrijven. Ik sta altijd kritisch tegenover samenwerkingen omdat ik mijn eigen onafhankelijke stem wil behouden. Het laatste wat ik wil is een reclameportal worden voor allerlei spullen die jij en ik niet nodig hebben. Maar in dit geval zag ik de samenwerking prima zitten. Een fotoboek maken van het eerste levensjaar van mijn dochtertje stond al lang op mijn to do lijstje en deze samenwerking zou een stok achter de deur vormen.
Uitstellen
Niets bleek minder waar. Het maken van het fotoboek bleef keurig op mijn to do lijstje staan en verschoof elke week door na de volgende. Ik begon me schuldig te voelen en mailde Linda dat ik er echt wel aan ging beginnen, maar dat ik het druk had en zo. Maar had ik het nu echt zo druk? Kon ik nu echt geen paar uurtjes vrijmaken om te werken aan het fotoboek? Vond ik het niet belangrijk genoeg?
Timemanagementmatrix van Covey
Het deed me denken aan de timemanagement matrix van Stephen Covey, waarin hij vier kwadranten onderscheidt. In het eerste kwadrant zitten de zaken die urgent en belangrijk zijn, in het tweede niet-urgent en belangrijk, in het derde urgent en niet-belangrijk en in het vierde niet urgent en niet belangrijk. Voor mij was dit duidelijk een kwadrant 2 activiteit. Het fotoboek was belangrijk, maar niet urgent. Dus bleef ik het uitstellen. Mijn tijd ging op aan kwadrant 1 activiteiten, maar ook was ik veel bezig met kwadrant 3 en 4. Hoeveel tijd bracht ik wel niet door met het doelloos scrollen door de Facebook tijdlijn? Of zat ik te piekeren over problemen van anderen of nog erger nam ik ze over om ze op te lossen. In de waan van alledag lijkt alles urgent en belangrijk. En iedereen die weleens wat vergeet te doen, weet dat sommige ‘problemen’ zichzelf oplossen. Het enige wat ze nodig lijken te hebben is tijd.
Waarom uitstellen?
Ideaal zou zijn om zoveel mogelijk activiteiten in kwadrant 2 te hebben. Terwijl ik dat heel goed weet, heb ik het project fotoboek toch heel vaak uitgesteld. Wat ik merkte is het volgende.
- Mijn werktijd wordt vaak helemaal volgepland. Er is weinige lege ruimte in mijn agenda.
- Doordat ik veel werk wil verzetten in mijn spaarzame werktijd, ben ik ’s avonds vaak uitgeblust.
- Ik houd niet altijd voor ogen wat ik belangrijk vind. Ik weet het wel, maar ik handel er niet naar. Dat wil zeggen dat ik bijvoorbeeld anderen de gelegenheid geef om mijn agenda te bepalen.
- Ik ben geneigd in te vullen voor anderen. Zo zijn er veel taken waarvan ik denk dat ik de enige ben die ze kan uitvoeren. Ik vraag niet om hulp en wil alles zelf doen.
Klaar!
Ook al vertoonde ik uitstelgedrag, het fotoboek is er toch gekomen. En het bleek achteraf veel minder tijd in beslag te nemen dan ik had gedacht. Toen ik er eenmaal aan begon, bleek het maar een paar avonden werk te zijn. De software van de Fotofabriek werkte prima. Maar vergeet niet om tussendoor je project op te slaan, mocht je het ook willen gebruiken. Het vastlopen van mijn computer zorgde ervoor dat ik wat werk opnieuw mocht doen en dat zorgde weer voor nog meer vertraging (en schuldgevoelens). Maar toen ik het boek eenmaal binnen had, was ik alles vergeten. Nu wist ik weer waarom ik dit zo belangrijk vond. Om samen met mijn kinderen het boek door te kijken, herinneringen op te halen en te zien hoe snel ze groot worden.
Goede voornemens
Het hoeft geen 1 januari te zijn om goede voornemens te maken. Je mag er elke dag aan beginnen. Ik neem me voor om mijn werktijd niet helemaal vol te plannen. Om ruimte vrij te laten in mijn agenda. Zodat er meer tijd is voor kwadrant 2 activiteiten. Wat daarbij hoort is om weer helder te krijgen wat nu echt belangrijk voor me is. Binnenkort heb ik twee weken kerstvakantie, dat lijkt mij een uitstekend reflectiemoment. Of tijd om nog een fotoboek te maken.
Zinloosheid
De herfst is niet mijn meest vrolijke periode. Alles lijkt donker en zwaar. En als ik naar buiten kijk, is het dat ook. Net als buiten is er binnen ook minder licht. Donkere gevoelens die normaal overschaduwd worden door het licht zijn meer aanwezig, op de voorgrond. Ze laten zich niet zo makkelijk weg drukken.
Een gevoel van zinloosheid overvalt me. En het is net alsof ik in twee werelden leef. De wereld van de realiteit en de wereld van dromen. In de wereld van de realiteit moet ik hard werken. Ik heb geld nodig om rekeningen te betalen. En daardoor ben ik verbonden aan het lot van een hardwerkende burger. Zo iemand die ‘het geluk’ verdient, want ze werkt er zo hard voor. In die wereld van de realiteit ben ik alleen maar bezig met mijn werk zo goed mogelijk te doen. Met dienstbaar zijn, als in klaar staan voor mijn klanten. Zij zijn tenslotte degene die ervoor zorgen dat ik de rekeningen kan betalen. In deze wereld lijkt het alsof er nooit genoeg is. Alsof er altijd hard moet worden gewerkt. Maar waarom? We hebben alles toch al? Wat moet er dan nog meer bij? Niets, maar het rad blijft draaien. Want als het rad stil staat, gebeurt er niets.
Die andere wereld is de wereld van dromen, waarin alles mogelijk is. Waarin elke dag een blanco vel is. Waarin je mag filosoferen over het leven. Waarin ik mag schrijven wat ik denk. Een wereld waarin ik een stem heb. Een stem die mag klinken, een stem die zich mag laten horen. Een wereld waarin ik een plek heb, zonder hard te hoeven werken. Zonder te hoeven presteren. Gewoon omdat dit mijn plek is. Een wereld waarin ik nergens heen hoef. Een wereld die misschien alleen van binnen bestaat. Is dit een naïeve wereld? Zit het leven zo niet in elkaar?
Stel je voor dat er geen twee werelden zijn, dat het een wereld is. Dat het één het ander niet uitsluit. Dat ik hard mag werken om de rekeningen te betalen en dat ik mijn plek in mag nemen. Hoe doe ik dat dan? Hoe kan iets ‘en-en’ worden als het zo ‘of-of’ lijkt?
Balans werk en moederschap
Er is al zoveel geschreven over de balans werk en moederschap. En toch ga ik het ook weer doen, het blijft me mateloos boeien. En het lijkt erop alsof mijn inzicht vordert. In mezelf althans.
Werk en moederschap benaderde ik hoofdzakelijk met mijn ratio. Ik ging bedenken hoe mijn leven er als werkende moeder uit moest zien en vervolgens een plan maken om dat te bewerkstelligen. Ik liet me beïnvloeden door wat de politiek ervan vond. Minister Bussemaker zei: ‘Te veel vrouwen teren op hun man’. Ik liet me beïnvloeden door het spotje uit de jaren 80 van het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid. ‘Een slimme meid is op de toekomst voorbereid’ herhaalde zich als een mantra in mijn hoofd. En ik liet me beïnvloeden door vriendinnen die allemaal een goedbetaalde baan hadden en zelfs kostwinner zijn.
Wat wilde ik graag zo’n vrouw zijn. Die thuis en op het werk de lakens uitdeelt. Die naam maakt. Die bakken met geld binnenhaalt. Die aan tafel zit met directeuren en leden van de Raad van Bestuur. Tenminste dat dacht ik. Toen ik moeder werd, is er een deel in me verlicht dat altijd donker is geweest. Een deel waarvan ik het bestaan niet wist. Een deel dat alleen binnenshuis naar buiten durfde te komen. Het vrouwelijke deel.
Dat vrouwelijke deel wilde helemaal niet in een mannenwereld werken en meedoen aan de regels van de mannen. Ze had niks met oude mannen met grijs haar en dito pakken. Ze had niks met strakke mantelpakjes, hoge pumps en pareloorbellen die ze tot voor kort altijd droeg. Ze wilde niet fungeren als entertainment op beurzen, terwijl de mannen de zaken bespraken. Ze wilde niet langer met ze mee lachen. Ze wilde niet doen of ze niet bestond. Ze was het beu om onderdrukt te worden.
Ik heb te lang mee willen doen in de mannenwereld. Ik heb het spel volgens hun regels willen spelen. Ik dacht als ik maar genoeg mannelijke kwaliteiten heb, dan hoor ik ervan zelf bij. Dan ben ik eindelijk ‘one of the guys’. Maar ik werd het nooit. En ik zal het ook nooit worden.
Het zoeken naar balans tussen werk en moederschap lijkt een onmogelijke opgave omdat we het in eerste instantie buiten onszelf zoeken. Het gaat om de balans tussen mannelijk en vrouwelijk. Eerst in onszelf en dan in onze omgeving. Toen ik mijn vrouwelijke kant niet langer onderdrukte, liet ik creativiteit toe. Ik ontdekte dat ik niet alleen mijn ratio heb, maar ook mijn intuïtie. Dat ik dingen kan doen met mijn hoofd, maar ook met mijn hart. Dat ik plannen kan maken, maar ook iets kan laten ontstaan.
Als meer vrouwen (en mannen!) hun vrouwelijke kant accepteren en laten zien, verandert de omgeving vanzelf mee. En hoeven we ons niet op te winden over uitspraken van politici, vriendinnen of wie dan ook.
“It’s the fire in my eyes,
And the flash of my teeth,
The swing in my waist,
And the joy in my feet.
I’m a woman
Phenomenally.”
Maya Angelou, Phenomenal Woman: Four Poems Celebrating Women
Eeuwig ontevreden
Ik was nog geen tien jaar oud, toen mijn moeder zei: ‘Ach meisje, jij hebt geen zorgen. Als je groot bent, dan weet je pas wat zorgen zijn.’ Ik was het er niet mee eens. Ik had wel zorgen. Mijn benen zagen er dik uit in de blauw turnlegging. Ik mocht ’s avonds in bed niet meer met mijn Barbie’s spelen. En ik droomde vaak dat ik mijn moeder kwijtraakte in de winkel.
Toen ik een tiener was, keek ik vaak met weemoed terug naar mijn kindertijd. Wat had ik het toen toch goed. Zo vrij en onbevangen zou ik nooit meer zijn. Mijn dagen zaten vol met school, huiswerk en sporten. De tijd van spelen en plezier maken was definitief voorbij.
Als twintiger keek ik niet terug naar mijn tienertijd. Ik was blij dat ik verlost was van de middelbare school. Ik studeerde en had het naar mijn zin. Na mijn afstuderen vond ik snel een baan en toen ik eenmaal werkte vond ik het jammer dat het studeren zo snel voorbij was gegaan. Dat ik in een ruk was doorgegaan, altijd het braafste meisje van de klas. Toen ik eenmaal werkte, voelde ik me gevangen. Nu begon het serieuze leven.
Nu als dertiger en moeder van twee kinderen, kijk ik vaak met weemoed terug naar de tijd als twintiger. Dat ik zomaar de deur uit kon gaan om te doen en laten wat ik wilde. Ruimte voor spontane etentjes. Zomaar een weekendje weg gaan. Op een doordeweekse avond naar de bioscoop. Toen zag ik de waarde er niet van in. Ik was alleen maar bezig met carrière maken en met de toekomst, die nu werkelijkheid is.
Na twee kinderen realiseer ik me dat mijn lijf blijvend veranderd is. Als ik nu terugkijk naar oude vakantiefoto’s, zie ik een strak lijf, een gezicht zonder lijntjes bij mijn ogen. Ik snap niet waarom ik toen zo onzeker was en mijn buik inhield als ik op het strand zat.
Ik weet zeker dat ik als veertiger terug zal kijken op deze tijd en zal denken waarom ik zo druk bezig was met iemand te zijn. Een verschil te maken. Terwijl ik alles wat ik belangrijk vind al heb. En waarom ik niet gewoon kan genieten van mijn fijne huis, mijn man, mijn kinderen, mijn werk, van het dagelijks leven.
The days are long, but the years are short- Gretchen Rubin
Misschien is het niet nodig om eeuwig ontevreden te zijn. Misschien mag ik dankbaar zijn. Gewoon nu. Als ik geniet van het moment, heb ik geen zorgen. Ook niet als ik later groot ben.
De ratrace – ik heb er geen zin meer in
Ik heb er geen zin meer in.
Soms heb ik even geen zin meer om mee te doen in onze maatschappij waarin het draait om economische groei, consumentenvertrouwen en koopkracht.
Een maatschappij waarin moeders wordt verweten dat ze lui zijn omdat ze niet genoeg betaald werk verrichten.
Een maatschappij waarin vrouwen wordt verteld hoe ze eruit moeten zien, dat ze nooit slank of mooi genoeg zijn.
Een maatschappij waarin kinderen die iets afwijken van ‘de norm’ allerlei stempels krijgen en medicijnen zodat ze aan de norm voldoen.
Een maatschappij waarin onze kinderen met 36 in een klein klaslokaal zitten en voor het digiboard worden gezet om televisie te kijken, omdat dat de enige manier is om ze rustig te krijgen.
Een maatschappij waarin patiënten niet opgenomen kunnen worden in het ziekenhuis, terwijl de bedden leeg zijn maar het budget op is.
Een maatschappij waarin het belangrijk is om status te verwerven door vooral veel en hard te werken. Want dat is goed burgerschap.
Een maatschappij die doorspekt is van regels waarbij het doel uit het oog verloren is. Met wellicht als enige doel het handhaven en verbeteren van die regels.
En soms zou ik willen dat ik me aan dit alles kon onttrekken. Door een hutje op de hei te zetten. Door in de natuur te zijn. Door wakker te worden als de zon opkomt en te gaan slapen als het donker wordt. Door te eten wat voor handen is. Door mijn lichaam te laten werken voor mijn dagelijkse bestaan. Door mee te bewegen op het ritme van de natuur. Door een te zijn met het pulserende hart van de wereld. Dat is wat ik zo willen. Ik weet alleen niet hoe.
Ik zit in de ratrace. We zitten er allemaal in. Misschien is het tijd dat we stoppen met rennen, zodat het wiel stil gaat staan. Dan kunnen we eruit stappen en kijken wat er nog meer te beleven valt. Waarom is het zo moeilijk om te stoppen met rennen?
14 maart 2017: Inmiddels weet ik dat ik hier zelf voor kies. Ik kies ervoor om in de rat race te blijven. Ik leef in vrijheid. Ik kan in een hutje op de hei gaan zitten. Ik kan emigreren naar een afgelegen eiland. Ik doe het niet. Ik kies ervoor om hier te leven. En ik kan er dus ook voor kiezen om uit de rat race te stappen. En om te onderzoeken wat er buiten de rat race mogelijk is.
Waarom lukt het niet om los te laten?
Waarom lukt het niet om los te laten? Deze vraag heb ik mezelf tig keer gesteld. En inmiddels heb ik het antwoord gevonden.
Vorig jaar wist ik dat ik een boek wilde schrijven. Toch heeft het nog een heel jaar geduurd voordat ik begon met schrijven. En nee, het had niets met tijd te maken. En ook niet met geld in praktische zin. Er zat iets anders onder: angst.
Die angst wilde ik heel graag loslaten. Dus stond ik ’s ochtends een halfuur eerder op om te mediteren. Het ging best goed en al gauw zat ik 20 minuten onafgebroken in trance op mijn bed. Verder probeerde ik mindful te zijn, door mijn aandacht te richten op mijn ademhaling in de rij bij de kassa en tijdens het lopen. Goed bezig zou je zeggen.
Toch bleef de angst. En hoe verder het jaar vorderde en ik amper een letter op papier had gezet, hoe groter mijn angst werd. Ik begon het jaar als een verloren jaar te zien. Ik had niets bereikt. Ik had zelf een opdracht afgezegd om aan mijn boek te kunnen schrijven. Ik had minder geld, meer tijd, maar nog steeds geen boek. Ik was nog steeds bang.
In november 2015 kwam het omslagpunt. Ik nam de hulp van coach Marga aan (lees hier wat er gebeurde). In januari 2016 begon ik met schrijven en inmiddels zijn twee lezers mijn eerste versie aan het beoordelen. Ik heb geleerd waarom het me niet lukte om los te laten.
Ik was niet bereid naar de schaduwkant te kijken. Ik had last van een enorm verdriet dat er niet mocht zijn. Ik wilde het de kop indrukken. Als ik me maar genoeg zou richten op het positieve, dan zou het negatieve vanzelf verdwijnen. Maar het verdween niet. Het bleef aandringen. Pas toen ik het recht in de ogen durfde aan te kijken en het verdriet toeliet, verdween het.
Met mijn ratio kon ik het verdriet begrijpen, maar mijn lijf moest het nog verwerken. Het kon alleen uit mijn systeem doordat het er mocht zijn. Toen het er eenmaal mocht zijn, ging het hevig tekeer en vroeg ik me af of ik hier wel goed aan had gedaan. Maar na de heftigheid, ging het weg. En toen was de weg vrij om te gaan schrijven.
Lukt het niet om los te laten? Wees dan bereid om naar je schaduwkant te kijken. Niet als een trucje, maar met je hoofd en je hart. Laat de teugels los en laat het gebeuren. Dat is loslaten.
Ontspullen
Al een tijdje ben ik bezig met het verminderen van het aantal spullen dat ik heb. Ik merkte dat de hoeveelheid als een steen op mijn maag lag. Telkens als ik de zolder opkwam en een zware doos boeken opzij moest schuiven om iets anders te kunnen pakken, kon ik alleen maar zuchten. Het was vermoeiend om de spullen heen en weer te slepen. Ooit schonken ze me vreugde, maar nu niet meer. Eerder het tegenovergestelde. Ze veroorzaakte pijn.
Hoe meer ik opruimde, hoe meer ik me opgelucht voelde. Lichter, haast met minder zorgen. Het speelgoed wat weer in vier bakken past, zorgt ervoor dat het zo is opgeruimd na een middag spelen. Alle kleding in een kast zorgt ervoor dat ik niet zo lang meer hoef te denken wat ik aan doe. Een beperkte keuze zorgt dat je makkelijker kiest. Je hoofd heeft minder te verwerken.
Door de keuze te beperken heb ik ook mijn tijdschriftenverslaving stop gezet. Ik kocht jaar in jaar uit minstens 1 tijdschrift per maand. Het gevolg was dat ik na het lezen van dat tijdschrift allerlei spullen nodig had om me beter te voelen. Een nieuwe dagcrème die nu echt die lijntjes bij mijn ogen ging aanpakken, een nieuw boek wat op 1 was binnengekomen op de New York Times bestsellers list en de nieuwe schoenen van het seizoen. Kortom het hele tijdschrift bestond uit ‘musthaves’ en de aanblik van slanke, onmenselijk knappe modellen zorgde ook niet echt voor een boost van mijn zelfvertrouwen.
Datzelfde geldt voor televisie. Ik kijk nu alleen nog maar naar een paar programma’s die ik echt leuk vind om te zien. En dat zijn meestal niet programma’s die om de 10 minuten worden onderbroken door reclame. Hierdoor koop ik minder, maar ik heb ook veel minder het gevoel dat ik bepaalde dingen nodig heb om me gelukkig te voelen. Simpelweg omdat ik er niet constant mee wordt geconfronteerd.
Als je de verleiding niet opzoekt, hoef je deze ook niet te weerstaan. Het leven met minder spullen gaat over opruimen, letterlijk natuurlijk maar ook figuurlijk. Het gaat over opruimen van emotionele ballast. Aan alles wat je lang bewaard hebt, zit een verhaal. Een verhaal waar je misschien geen afstand van wilt doen en daarom heb je het altijd bewaard. Ik heb geleerd dat het verhaal niet vastzit aan de spullen. De spullen kunnen weg en het verhaal mag blijven. Tenminste voor even dan. Want uiteindelijk gaat het verhaal ook weg. Dan ben je echt vrij.
Nieuwsbrief Labyrint
Benieuwd hoe mijn nieuwsbrief Labyrint eruitziet? Lees de laatste hier.