Ik moet nog even…

Mijn hoofd zit vol.
Maar ik heb nog zoveel te doen.
Ik wil nog zoveel doen.
Ik negeer de druk achter mij ogen.
Ik negeer het volle gevoel in mijn hoofd.
Ik druk het weg.
Het mag er niet zijn.
Want ik moet doorgaan.
Waarom luister ik niet?
Waarom zou ‘mijn hoofd’ het beste weten wat goed voor mij is?
Waarom niet mijn lichaam?
Waarom bepaalt ‘mijn hoofd’ altijd alles?
En wat wil mijn lichaam eigenlijk vertellen?